Mükemmel çift
Hayatı her anlamda çıkmaza girmiș olan Lyla, akademik kariyerindeki belirsizlikler ve erkek arkadaşı Nico ile ilişkisindeki sorunlarla boğuşurken, "Mükemmel Çift" adlı yeni bir reality șov için beklenmedik bir fırsat yakalar. Büyük ödülü
kazanmak vaadiyle seçilen beș çift, egzotik Ve Issız bir adaya götürülür. Ancak cennet gibi görünen bu
ada, kısa sürede bir hayatta kalma mücadelesine ve kâbusa dönüşür.
Sürükleyici ve heyecanla okuduğum bir kitap
Bazı insanlar ev kurar, bazı insanlar ise kitaplardan bir ev inşa eder.” Kâğıt Ev tam da bu düşüncenin etrafında dolaşan, kısa olmasına rağmen okuru uzun süre düşündüren, kitaplara ve okuma tutkusuna yazılmış zarif bir metin.
Carlos María Domínguez, kitapları yalnızca okunacak nesneler olarak değil; insanın karakterini, alışkanlıklarını, yalnızlığını ve yaşam biçimini şekillendiren canlı varlıklar gibi ele alıyor. Hikâye, kitaplara duyulan tutkunun peşinden ilerlerken okuru sıra dışı insanların dünyasına davet ediyor. Her sayfada edebiyat sevgisi hissediliyor ve kitaplarla kurulan bağın ne kadar kişisel, hatta zaman zaman takıntılı bir hâle gelebileceği sorgulanıyor.
Bence kitabın vermek istediği en güçlü mesaj ise şu: Kitaplar insanın hayatını zenginleştiren, ona sığınacak bir dünya sunan eşsiz hazinelerdir; ancak insan, kitapları yaşamın yerine koymaya başladığında denge bozulur. Edebiyat, hayatı anlamlandırmak için vardır; hayatın kendisinin yerine geçmek için değil. Kitap sevgisi güzeldir ama insanı gerçek dünyadan koparıyorsa, artık o sevgi bir tutku olmaktan çıkıp bir saplantıya dönüşebilir. Roman boyunca bu ince çizgi çok başarılı bir şekilde hissettiriliyor.
Yazarın sade ama etkileyici anlatımı sayesinde kitap tek oturuşta bitiyor. Ancak asıl etkisini son sayfa kapandıktan sonra gösteriyor. Çünkü anlatılan olaylardan çok, onların düşündürdükleri akılda kalıyor. Kitapların insanlar üzerindeki etkisini, bir kütüphanenin aslında sahibinin ruhunu nasıl yansıttığını ve okuma alışkanlıklarımızın bizi nasıl tanımladığını sorgulamaya başlıyorsunuz.
Kâğıt Ev, büyük olaylar anlatan bir roman değil; büyük fikirler düşündüren bir roman. Özellikle kitaplarla güçlü bir bağı olan herkesin kendinden bir parça bulabileceği, edebiyatın büyüsünü hissettiren özel bir eser. Son
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayalkırıklığı
Hayalkırıklığı;
Kang’ın çocukluğunda yazdığı ve kitaba ismini veren kısa bir şiir,Nobel konuşması ve çoğu tek satırlık günlüğünden oluşan kitap bana göre okuyucuya hiçbir şey vermeyen tamamen ticari amaçla basıldığını hissettiren ,sözde 140 sayfalık fakat 30-35 sayfada toparlanabilecek bir kağıt israfından başka bir şey değil maalesef.
Normalin Altındaki Sarsıntı
Sana “hikâye anlatıyorum” diye girip, fark ettirmeden seni kendi içine baktıran bir kitap. Dışarıdan bakınca sakin, hatta biraz “fazla düzgün” bir adam var. Her şey yolunda, hayat rayında… ama tam da burada Zweig şöyle bir şey yapıyor: “Rayında giden her hayat gerçekten iyi midir?” diye dürtüyor. Sonra küçük bir şey oluyor. Büyük olay yok, dramatik patlama yok. Ama adamın iç dünyasında bir şey kırılıyor. Ve asıl film orada başlıyor. Çünkü bu kırılma, dışarıda değil içeride yankılanıyor.
Kitabın olayı şu aslında: insan bazen kötü olduğu için değil, sadece hiç sorgulamadığı için yanlış tarafta kalıyor. Ve bunu fark ettiği an, artık geri dönüş yok. Rahatsızlık büyüyor, iç ses yükseliyor, “ben ne yapıyorum?” sorusu masaya oturuyor.
Zweig burada sana kahramanlık falan satmıyor. Daha rahatsız edici bir şey yapıyor: “normal” dediğin şeyin ne kadar otomatik olabileceğini gösteriyor. Yani iyilik, kötülük gibi sabit etiketler yok; daha çok farkındalık seviyesi var. En sonunda da şunu bırakıyor: hikâyeyi bitiriyorsun ama aklında olaylar değil, kendi sessizliğin kalıyor. Biraz huzursuz, biraz düşünceli.
Kısacası bu kitap, dışarıda ne olduğundan çok içeride neyi görmezden geldiğinle ilgileniyor...:)
Su Adamı1000Kitap
Modern bir Küçük Deniz Kızı masalının bilim kurguyla pişirilmiş hali, orijinal Küçük Deniz Kızı'nın 1830lu yıllarda yazıldığı ve bu kitabın da 1927de yazıldığı düşünülürse...
Tam 99 yıl önce, klasik 19-20. yüzyıl Sovyet yazarlarının sistem eleştirisini bilim kurgu adı altında vermekten korkmamış bir yazar olarak Belyaev'i takdir ediyorum.
Dönemin gerektirdiği pek çok eleştirel unsura Belyaev de değinmiş elbette ancak Salvator'un savunması... Çok çarpıcıydı, unutamayacağım bir bölüm oldu.
Yer yer olaylar arasındaki bağlantıyı kurmakta problem yaşadım, o öyleyken bu da böyle oldu diye bir anda çok seri ve sert geçişler olsa da anlam bütünlüğü hiç kaybolmadı.
Salvator'un "Kurtarıcı" gibi bir anlamı oluşu düşünce tarzı ve işlerine ruhani bir katman da kazandırmıştı sanki. İhtiandr'ın bir günü ise sanki bir yaratılış destanı, yaratılan ilk varlığın dünyayla etkileşimini okuduğum bölümden de keyif aldım.
Piskopos ve Başsavcı'nın kısa görüşmeleri dinin nasıl bir kontrol silahı olabileceğini ve doğru kullanılırsa rahatça beyinleri yıkayabildiğini çok özlü şekilde ortaya koydu bence.
Hikayenin nedensellik konusunda biraz eksikleri vardı, karakterlere fazla bağlanacak kadar zaman geçiremedik, böyle eserlerde karakterlerden çok dönemin eleştirisi, bilim kurgu unsurunun ve etik vicdani çatışmaların değerlendirilmesi beklense de okurdan ben yine de karakterlere gereken derinliği vermenin diğer unsurları gölgelemeyeceği kanaatindeyim.
Keyifliydi, masal gibi, mutlu sonlardan nasibini alamamış bir masal. Zaten sıkı okuyucular artık sonsuza dek mutlu yaşadılar zırvalarından çok daha realist sonlara alışkındır bu yüzden okunmalı.
İçimde bir yumruk bırakan kitap.O kadar güzel o kadar güzel ki şu an ilk kez okuyor olmak isterdim.Cengiz Aytmatov'un Beyaz Gemi kitabı da böyle içime oturmuştu.Günlerce düşünmüştüm.Nedense bu kitapta bana onu hatırlattı bir anda.Aslında hikayeler birbirinden bambaşka.
Oscar adında kanser hastası bir çocuğun Tanrı ile konuşmasını okuyorsunuz. Masumluk,bilgelik,korkular ve yetişkinlik hepsi içinde güzel bir demet sunmuş yazar.
Her kitabında ayrı bir dokunuyor insanlığa kısacık ve çok keyifli kitapları var.Şiddetle tavsiye ederim .
