Üstün Başarı #okudumbitti
Acar Baltaş’tan okuduğum ilk kitaptı ve açıkçası yazarın sade, anlaşılır ama bir o kadar da sağlam duran kalemini çok sevdim. Üstün Başarı, isminden dolayı ilk bakışta sadece ders çalışma ya da sınavlara hazırlanma kitabı gibi görünebilir; ama aslında bundan çok daha fazlası.
Kitap başarıyı yalnızca yüksek notlar, iyi okullar ya da parlak kariyerler üzerinden anlatmıyor. İnsanın kendi potansiyelini tanıması, onu hayata geçirmesi, öğrenmeyi sürdürebilmesi ve bunu yaparken ruhsal dengesini de koruyabilmesi üzerine çok güzel bir yol haritası sunuyor. Bu yönüyle hem öğrenciler hem anne babalar hem de kendini geliştirmek isteyen herkes için okunabilecek bir kitap olmuş.
En sevdiğim tarafı, “hadi motive ol, her şeyi başarırsın” gibi havada kalan cümlelerle ilerlememesi oldu. Daha gerçekçi, daha uygulanabilir ve insanı suçlamadan düşündüren bir dili var. Erteleme, odaklanma, sınav kaygısı, öğrenilen bilgiyi kalıcı hâle getirme, hedef belirleme gibi konulara değinirken insan ister istemez kendi alışkanlıklarını da sorguluyor. Ben okurken bazı yerlerde “Evet, ben bunu biliyorum ama uygulamıyorum” diye düşündüm.
Özellikle öğrenmenin sadece masa başında geçirilen saatlerden ibaret olmadığını göstermesi çok kıymetliydi. Duygusal denge, olumlu tutum, anlam duygusu ve kişinin kendini tanıması da başarının bir parçası olarak ele alınmış. Bu bakış açısı kitabı kuru bir çalışma rehberi olmaktan çıkarıp daha bütüncül bir kişisel gelişim kaynağına dönüştürüyor.
Anlatımı akademik terimlerle yorucu hâle gelmeden ilerliyor. Sanki alanında çok deneyimli biri karşınıza oturmuş da size sakin sakin “Bak, başarı böyle bir şey; acele etmeden, kendini tanıyarak ve doğru yöntemlerle ilerleyebilirsin” diyormuş gibi. Bu samimi ve güven veren tonu çok sevdim.
Bence
Herkese merhaba Bugün yeni bir kitapla geldim. Doğan Cüceloğlu’na olan hayranlığımı artık bilmeyen yoktur Doğan Cüceloğlu, okumaktan en keyif aldığım yazarlardan bir tanesi kitaplarını ve dilini çok seviyorum. Kitapları kişisel gelişim üzerine olduğu için notlar alarak ilerliyorum. Bu kitabında da notlar alarak ilerledim. Bu yüzden okumak biraz uzun sürdü. Kitapta çok fazla kavram ve tanım var. Bitirdikten sonra çok kıymetli şeyler öğrendim. İletişim üzerine okunabilecek en güzel kitaplardan bir tanesi. Ayrıca Doğan Cüceloğlu’nun, kitapla aynı isimde yayımlanan bir programı vardı. Şu an youtobe’ta mevcut. Dilerseniz aratıp izleyebilirsiniz. Programın içeriği çok kaliteli ve anlamlı. Program, sohbet havası içerisinde ilerlediği için izlerken asla sıkılmıyorsunuz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
başlangıçlar.
Aslında bu bir kitaptan ziyade kendince alınmış notları içeriyor..
MS 161 -180 yıllarında Roma İmparatoru olan Marcus Aurelius'un kendisine özel notlarını, geçmişte yaşadıkları , İmparator olduktan sonra yaşadıkları ve aldığı dersleri, Değer verdiği yakınlarından ve üstadlarından edindiği dersler niteliğinde madde madde notlar halinde yazmış. Bir çoğu kendi özümüz için bizimde benimsememiz gereken kişisel kurallar. Marcus, dönemin Stoacılık felsefesini savunan ve bunun üzerine düşünüp konusan, yönlenen bir felsefeci..
Peki nedir bu stoacı düşünce :
", yıkıcı duyguların üstesinden gelmenin bir yolu olarak özdenetim ve metanetin geliştirilmesini öğretir; felsefe, açık ve tarafsız bir düşünür olmanın kişinin evrensel aklı (logos) anlamasını sağladığını savunur."
Kitapta da genel olarak, kendisini iyi hissedeceği, mutluluk veren, huzurunu sağlayacak, ahlaklı ve dürüst yaşamanın ,doğaya bağlı kalarak insanlarla olan ilişkilerinin boyutuna değinmiş.
Bir kaç alıntı paylaşayım . Çünkü kendisine not alır gibi yazılmış bir kitap..
"Bir şey insanı önceki halinden daha kötü yapmıyorsa, yaşamını da daha kötü yapmaz, içten ve dıştan ona zarar vermez."
-'"Herşey aynı ve geçici"
-" Azla yetinmeyi, kendi işimi kendi başıma görmeyi , her işe burnumu sokmamayı.."
-"İyi bir şey öğrenmek için kendine boş vakit yarat."
-"İntikam almanın en güzel yanı,intikam alınacak kimseye benzememktir.
Uzun zaman sonra bu kadar sıkıcı bir kitap okudum.
Maalesef 1 puan veriyorum bu kitaba. Bu kadar emek sarfedilen bir esere bu kadar düşük puan vermek istemezdim ama 2 puan bile vermek içimden gelmedi. Yıllardır bu uygulamayı kullanırım ve ilk kez inceleme yazıyorum. Sırf benim düştüğüm hataya başkaları düşüp de bu kitabı okumasın diye. Ne kişisel gelişim kitabına benziyor, ne romana benziyor, hiç bir anlamı, konusu olmayan bir kitap. Sürekli avm de geçirdiği panik atak krizinden bahsediyor. Panik atak rahatsızlığı olanlar için önemli olabilir belki yazdıkları. Ama benim için bir anlam ifade etmedi. Bu gibi kitapları yazanların genelde zengin ailelerden geldiğini düşünürüm. Yani hiç dertleri yokmuş da dünyayı kendilerine dert etmişler sanki. Sürekli bir çözüm arayışındalar. Ve sürekli insanlara şöyle yapın, böyle düşünün telkinlerinde bulunuyorlar.Dünyanın bir çok yerinde insanların ne şekilde dertleri olduklarını bilse belki utanırlar psikolojik olarak kedilerine dert çıkarmaya. Bütün kitaplarını okudum yazarın, "İnsanlar" ve "Zamanı Durdurmanın Yolları" kitapları bence en iyileriydi. "Hayat imkansız", "Radley Ailesi" ile bende hayal kırıklığı yarattı ve maalesef bu kitabıyla da bendeki kredisi bitti diyebilirim. Yeni kitabı "Gece yarısı treni" yle son bir şans verebilirim ama maalesef beklentim çok düştü.
Günlük mü Roman mı?
Bahçıvan ve Ölüm bende beklediğim etkiyi tam olarak yaratmadı. Kitabın merkezinde ölüm, yas ve insanın faniliği gibi evrensel temalar olsa da, anlatı zaman zaman bu temaların önüne geçen kişisel anılarla dolup taşıyor. Bir roman ya da edebi deneme okumaktan çok, yazarın özel defterine göz atıyormuş hissine kapıldım.
Elbette samimiyet kitabın güçlü yanlarından biri; ancak bazı bölümlerde yazarın kendi yaşamına dair ayrıntılar, okurun hikâyeyle kuracağı bağı güçlendirmek yerine zayıflatıyor. Anılar, düşünceler ve çağrışımlar arasında dolaşırken anlatı bütünlüğü yer yer kayboluyor. Bu nedenle kitap, kimi zaman edebi bir eser olmaktan çok kişisel bir günlük izlenimi veriyor.
Yine de kitabın belki de en beğenilen tarafı ölüm karşısındaki çaresizliği süssüz ve dürüst bir dille aktarabilmesi. Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey olaylar değil, bir insanın kaybı anlamlandırmaya çalışırken tuttuğu uzun ve içten notlar oldu.Bir romandan çok kişisel bir anı kitabı gibi bakarsanız belki daha çok seversiniz.
Sun Tzu’nun Savaş Sanatı eserini alelade bir strateji kitabı olmaktan çıkaran en somut kanıt, Mustafa Kemal Atatürk’ün Anıtkabir kütüphanesindeki kişisel nüshasıdır. Atatürk, bu kitabın Fransızca çevirisini sadece okumakla kalmamış; satırların altını çizip yanlarına kendi el yazısıyla notlar düşerek adeta Sun Tzu ile zamansız bir fikir alışverişine girmiştir. Onun "Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır" ya da "Savaş zorunlu olmadıkça bir cinayettir" gibi askeri doktrinleri, kitaptaki "su gibi esnek olma" ve "en büyük zaferin savaşmadan kazanılan zafer olduğu" ilkeleriyle birebir örtüşür. Cephedeki dehasını teorik birikimiyle harmanlayan liderin bu kitabı bizzat şerh ederek okumuş olması, eserin askeri dehalar için nasıl zamansız bir başvuru kaynağı olduğunu açıkça gösteriyor.
