Mutlu Olma Sanatı
Yeniden merhabalar efendim :))
Bu sefer beraber "Mutlu Olma Sanatı" adlı eseri hem eleştireceğiz hem de öveceğiz. Bu kitap okuduğum ilk düşünce kitabı olmasıyla beraber bana bir şeyler kattığını veya aldığını söyleyebilirim. Beğendiğim veya katılmadığım alıntılarla şimdi göstereceğim:
-"Güçlü ve zayıf yanlarımızın nerede olduğunu araştırınca her şekilde yarar sağlamaya çalışmak için göze çarpan doğal yeteneklerimizi geliştireceğiz, kullanacağız ve hep uygun ve geçerli oldukları yere yöneleceğiz fakat doğamız gereği yeteneğimizin az olduğu şeyler için çaba harcamaktan sakınacağız; beceremediğimiz şeyi denemekten kaçacağız. Sadece bu noktaya ulaşan kişi her zaman tam dirayetle tamamen kendisi olur ve kendinden ne bekleyebileceğini bildiği için hayal kırıklığına uğramaz." (syf. 17)
Buraya kısmen katılıyoru çünkü kendi doğamıza, kimyamıza yönelip neyi iyi yaptığımıza yönelmek beni de kesinlikle mutlu eder ki bu zaten çok doğru ama bu zayıf olduğumuz alanda da çalışıp çabalarken mutsuz da olacağımız anlamına gelmez. Bunu çekilebilir hale veya sahtecikten de olsa sevmek bizim elimizde. Kendimizden beklediğimiz şeyleri zaten bir şekilde yapıyoruz. Neden diğer taraftan da bir şeyler beklemeyelim ki?
-"İnsan neşeliyse, neşeli olmak için her açıdan nedeni olup olmadığını düşünerek kendinden izin istemez.
(syf.28)
Burada ise kendimden çok şey gördüğümü söyleyebilirim. "Ben bunu hak ediyor muyum? Bugün çok iyiyim kesin yarın acısı çıkacak, cezasını çekeceğim" gibisinden saçmalıklarla kendimi meşgul eder böyle olmayı yakıştıramazdım. Halbuki ne kadar da yanlış değil mi? Herkes az buçuk neşeli olmayı "hak etmez" mi?
-" Azimle sırf gelecekte yaşayanlar, hep ileriye bakanlar ve yaklaşan şeylere, en başta da asıl mutluluğu getirecek olanlara sabırsızlıkla koşanlar, mevcut ânın
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Selammmm
Kitabı bugün bitirdim hem de ciddi anlamda soluksuz. Hatta okurken kendimi o kadar kaptırmışım ki kitabın başında uyuyakalıp kendimi o rehinecinin kafasının içindeymişim gibi hissettim. Sanki bir başkası benim yerime düşünmeye başladı oracıkta... Konunun kendisinden çok yazarın üslubu beni içine çekiverdi bir anlığında ben olmaktan çıktım ve o karaktere bürünüverdim, vicdanının sesi içime işledi sanki.
Uzuuun bir aradan sonra yine burdayım.
Bu kitapla beraber reading slumptan çıkmak çok iyi geldi. Kasiyer kitabı bana şunları gösterdi: Biz ne yaparsak yapalım bu dünya içerisinde yaşadığımız sürece iyi veya kötü bir kalıba girmek zorundayız yoksa burda kovuluyoruz... Eğer erkeksen belli bir yaştan sonra sabit bir işin ve ailen olmalı, tekdüze yaşamalısın veya kadınsan yaşın çok geç olmadan evlenmeli ve çocuk sahibi olmalısın. Çevremizde ister istemez onları ilgilendirmeyen konularda merak ettikleri bazı sorulara maruz kalıyoruz "ne zaman evleneceksin? Kaç yaşına geldin hala aynı yerde çalışıyorsun çoluk çocuğa karışma vaktin geldi." gibi saçma sapan bir sürü sorular. "Normal" olmak için standart şeylere uymalı ve topluma karışabilmek için kendimizi düzeltmeliyiz (!). Bayan Fururuko ailesi küçüklükten beri ona "düzelmesini ve artık normal olmasını" söyler ama düzelme işi nerde başlar ne neden? Fururuko 18 yaşından beri aynı markette yarı zamanlı çalışmaktadır ve ne zaman arkadaşlarının yanına gitse o yukarıda dediğim sorulara sürekli maruz kalır ve bir şekilde bahanelerle kurtulmaya çalışır. Fururuko ne zaman "normal" olmaya çalıştı, işte o zaman fark edildi. Kendi hayatına dair çok az şey söylese bile onlar kendi kafalarında Fururko için farklı hayatlar, senaryolar yazmışlardı bile. Nasıl anlamak istiyorlarsa öyle anlıyorlar sanki Fururuko'nun kaderini yazar gibi ona yakıştırdikları hayatı kafalarında yaşatıyorlar. Uzun lafın kısası Fururuko hiçbir zaman kendini topluma kabul ettirmek zorunda hissetmedi ve neyin "düzgün" olduğunu bilmediği için buna çalışmadı bile. Kendi için değil çevresindekiler rahatlasın, Fururuko 'o' hayatı lafta da olsa yaşasın diye olmadığı bir kişinin maskesini taktı.
