Puan vermedi·272 syf.·
2026 12. kitabı
Kitaptaki şiirler ilk bakışta son derece sade görünse de, bu sadeliğin altında güçlü bir duygu ve ince bir mizah bulunur. “Anlatamıyorum”, “İstanbul'u Dinliyorum”, “Kitabe-i Seng-i Mezar” gibi şiirlerde insanın yalnızlığı, aşkı, özlemi ve yaşama sevinci yalın ama etkileyici bir biçimde işlenir. Şair, karmaşık imgeler kullanmadan da derin anlamlar yaratabileceğini gösterir.Şiire yeni başlayan herkesin ilk okuyabileceği şiir kitaplarından biridir; çünkü Orhan Veli, şiiri anlaşılması gereken bir bilmece değil, hissedilmesi gereken bir yaşam parçası olarak sunar.
Masalsı, Fantastik Öyküler
Orada Bir Yerde'yi fantastik, masalsı bir öykü kitabı olarak yorumlamak yanlış olmasa gerek. Kitapta yer alan on öykü de aynı tekinsiz, masalsı ve gerçeküstü öğeler içeriyor.
Öykülerde devam eden Kuzey Savaşı, Cüce Evi, Büyük Tapınak, Kitabe, salgın hastalık gibi öğeler hemen hemen her öyküde var. Bulaşıcı hastalığı bilinçli olarak yayan insanlar, sevdiği insanı öldürme isteği duyan ve bunu gerçekleştiren karakterler.
Öyküler akıcı, okunuyor ve okuyucunun ilgisini çekecek sonuçlara ulaşıyor. Dili sade, anlatımı pürüzsüz.
Bununla birlikte nitelikli bir okuyucunun paylaşımından görerek edindiğim Orada Bir Yerde'nin bana hitap eden öyküler olmadığını söyleyebilirim. Bu demek değildir ki kitaptaki öyküler niteliksiz. Tabii her okuyucunun ilgisini çeken konular var. Bilhassa öyküde bu tür masalsı, fantastik öyküleri tercih ettiğimi söyleyemem. Türünün meraklılarına ancak tavsiye edebilirim. Öykü türünün değil, belirttiğim konulara meraklı okuyuculara.
Reklam
Orhan Veli Kanık, Türk şiirinde köklü bir dönüşüm gerçekleştiren en önemli şairlerden biridir. Şiir hayatının ilk dönemlerinde hece ölçüsü, kafiye ve geleneksel şiir anlayışına bağlı kalan Orhan Veli, bu süreçte özellikle Charles Baudelaire ve Arthur Rimbaud gibi Fransız sembolist şairlerin etkisinde kalmıştır. Ancak bu etkilenme uzun sürmemiş, kısa bir süre sonra bu anlayışı terk ederek şiirde köklü bir değişime yönelmiştir. Bu değişim, onun şiiri süslü ve kalıplaşmış yapısından kurtarıp daha sade, doğal ve anlaşılır bir biçime ulaştırma çabasının sonucudur.
Orhan Veli, Oktay Rifat ve Melih Cevdet Anday ile birlikte 1941 yılında yayımladığı *Garip* adlı şiir kitabıyla Türk edebiyatında bir dönüm noktası oluşturmuştur. Bu eser yalnızca bir şiir kitabı değil, aynı zamanda yeni bir şiir anlayışının manifestosu niteliğindedir. Garip akımıyla birlikte şiirde ölçü, kafiye ve sanatlı söyleyiş gibi geleneksel unsurlar bilinçli olarak terk edilmiş; bunun yerine konuşma diline dayanan, sade ve doğrudan bir anlatım benimsenmiştir. Bu anlayışta şiirin konusu da değişmiş, artık sıradan insanların gündelik yaşamları, küçük mutlulukları ve basit görünen dertleri şiirin merkezine yerleşmiştir. Böylece şiir, belirli bir zümrenin değil, toplumun geniş kesimlerinin anlayabileceği bir sanat hâline getirilmiştir.
Orhan Veli’nin bu yaklaşımı, hem divan şiirinin süslü ve ağır diline hem de dönemin toplumcu şiir anlayışına karşı bir duruş niteliği taşır. Özellikle Nâzım Hikmet’in temsil ettiği toplumcu gerçekçi şiirden farklı olarak Orhan Veli, şiirin ideolojik bir araç olmasından ziyade, insanın gündelik deneyimlerine ve bireysel algısına yönelmesi gerektiğini savunmuştur. Ona göre şiir, “güzel söyleyiş”ten çok anlamı öncelemeli ve doğrudan insana seslenmelidir.
Garip akımı ilk ortaya
Salih Bora'nın kitabın başında yazmış olduğu "Sunuş" kısmı çok güzeldi. Bu kısmı okuduktan sonra eseri seveceğimi anlamıştım ve yanılmadım. İçindeki hikâyeler gerçekten çok güzeldi ve 
Samipaşazade Sezai'nin dili oldukça sadeydi. Kitap akıp gitti.
Yazarımız çoğu yerde bize sorular soruyor ve genelde sorularına yanıt verirken buluyoruz kendimizi. Çok üzüntülü bir olayı karakterin hissettiği şeyleri kaleme almadan tek bir kelimeyle bile hissettirebiliyor. Karakterin nasıl bir hayal kırıklığı yaşadığını, nasıl bir üzüntü duyduğunu yazmasa da okuruna hissettirebiliyor. Bu çok büyük bir başarıydı benim için.
İlk hikâye, "Bu Büyük Adam Kimdir?" idi. Hikâyenin son cümlesinde yüzümde büyük bir tebessümün belirmesine sebep oldu. Ters köşe gibiydi, aslında tam olarak ters köşe de denemez başlarında seziyorduk ama bu şekilde fark edilmesi güzeldi. Ayrıca, aralara kendisinin pek sevdiği Sadi'nin Gülistan adlı eserinden, tam olarak yaşanılan anları anlatan Farsça şiir parçaları eklenmişti. Yazarımız tam yerine 'cuk' diye oturtmuş. Çok hoşuma gitti. :) Sonra bir baktım, diğer hikâyelerinde de hatırına geldikçe Sadi'den alıntılar yapmış. Yerine çok uygun kullandığı için hiç sırıtmadılar ama.
2.hikâye olan "Hiç" te her bir cümlesine bayıldım. Karakterin tasviri o kadar güzeldi ki her cümleyi alıntılama isteğiyle dolup taştım. Aslında bu, karakterde kendimi bulabildiğimden dolayıydı. Yazarın arada bizlere yönelik sorduğu sorular da canımı yakmadı değil. Mesela: "Yirmi yaşındayken yaratılışın bir mucizesi olan böyle bir tebessümün karşısında hiç bulunmadınız mı?"
Ah neredeeee? :D
Ve sonra hikâye bitti. Bittiği yerde, son cümlelerde yine derinden etkilendim:
"Hayaller çağı olan yirmi yaşının en dehşetli darbesi... Meğer aklını başından alan bu tebessüm, kızın o küçük, o güzel ağzının bütün üst
Samipaşazade Sezai'nin dili oldukça sadeydi. Kitap akıp gitti.
Yazarımız çoğu yerde bize sorular soruyor ve genelde sorularına yanıt verirken buluyoruz kendimizi. Çok üzüntülü bir olayı karakterin hissettiği şeyleri kaleme almadan tek bir kelimeyle bile hissettirebiliyor. Karakterin nasıl bir hayal kırıklığı yaşadığını, nasıl bir üzüntü duyduğunu yazmasa da okuruna hissettirebiliyor. Bu çok büyük bir başarıydı benim için.
İlk hikâye, "Bu Büyük Adam Kimdir?" idi. Hikâyenin son cümlesinde yüzümde büyük bir tebessümün belirmesine sebep oldu. Ters köşe gibiydi, aslında tam olarak ters köşe de denemez başlarında seziyorduk ama bu şekilde fark edilmesi güzeldi. Ayrıca, aralara kendisinin pek sevdiği Sadi'nin Gülistan adlı eserinden, tam olarak yaşanılan anları anlatan Farsça şiir parçaları eklenmişti. Yazarımız tam yerine 'cuk' diye oturtmuş. Çok hoşuma gitti. :) Sonra bir baktım, diğer hikâyelerinde de hatırına geldikçe Sadi'den alıntılar yapmış. Yerine çok uygun kullandığı için hiç sırıtmadılar ama.
2.hikâye olan "Hiç" te her bir cümlesine bayıldım. Karakterin tasviri o kadar güzeldi ki her cümleyi alıntılama isteğiyle dolup taştım. Aslında bu, karakterde kendimi bulabildiğimden dolayıydı. Yazarın arada bizlere yönelik sorduğu sorular da canımı yakmadı değil. Mesela: "Yirmi yaşındayken yaratılışın bir mucizesi olan böyle bir tebessümün karşısında hiç bulunmadınız mı?"
Ah neredeeee? :D
Ve sonra hikâye bitti. Bittiği yerde, son cümlelerde yine derinden etkilendim:
"Hayaller çağı olan yirmi yaşının en dehşetli darbesi... Meğer aklını başından alan bu tebessüm, kızın o küçük, o güzel ağzının bütün üst
Kitapta gecen altı emir zannimca kutsal sayilmasi dini bir kitap veya kitabe hükmüne geçmiş.Squealar ın bu emirler üzerindeki yaptığı değişiklikler toplumun aleyhine olmuş ve yönetici domuzların ise işine yarayacak hâle getirilmeye çalışılmıştır.. Sonuç olarak bu altı emir bozuludukça düzen bozulmuş hayvanlar kendi hayallerindeki asıl ideadan uzaklaşmislardir.
Sekiz farklı hikayeden oluşan eserde bazen tahmin yanılsamasını bazen de hayal kırıklığını kısa fakat anlamlı hikayeler içinde okuruz. Bir kitabe-i seng-i mezar bölümünün hem aslı hem güncel Türkçe hali kitapta yer almış. Gün içinde kolaylıkla bitecek yetmişiki sayfalık eser. Keyifli okumalar...
Reklam
Reklam