Könülün “46 bənövşəlik” həyat hekayəsi oxucuya insan taleyinin həm zərif, həm də sərt qatlarını göstərir. Bəlkə də o, həyatına bənövşə deyil, qızılgül qoxusu qatmağı bacarsaydı, hekayəsi boynubükük deyil, qürurlu qoxardı... Əsər “Bir adsız əsər var, onu məndən başqa heç kim oxumayıb…” cümləsi ilə başlayır. Və elə bu başlanğıc oxucunu sirr dolu bir daxili aləmə aparır — bir həyat hekayəsinə ki, onu yalnız Emin, Könül və Dərya yaşayıb, amma yalnız Könül (Mənzərə) danışmağa cəsarət edib.
Əsərin bədii strukturu birinci şəxsin nəqli üzərində qurulub. Bu, oxucu ilə obraz arasında emosional körpü yaradır. Buradakı “cəsarət” ikiqatdır: əvvəlcə öz həyatını danışmaq, sonra isə onu başqasının hekayəsi kimi təqdim etmək. Bu psixoloji fənd əsəri daha real və eyni zamanda daha gizli edir — sanki müəllif oxucunu bir etiraf otağına salır.
Əsərdə sevgi və xəyanət motivləri ön planda görünsə də, onun fonunda ailə münasibətləri və qadın psixologiyasının incə təbəqələri açılır. Murad kişinin qızına dediyi “Vəssalam! Mərmər, bu işdə mən acizəm. İxtiyar sahibi o, özüdür” cümləsi, bir tərəfdən müasir qadınların xoşuna gələcək qədər azadlıq təəssüratı yaradır, digər tərəfdən ata məsuliyyətinin passivləşməsini göstərir. Müəllif burada “seçim azadlığı” ilə “müdafiə ehtiyacı” arasındakı gərginliyi çox dəqiq təsvir edir.
Könülün həyatında seçimlər azad, nəticələr isə ağrılıdır. O, istədiyi insanla – Dərya ilə evlənir, lakin bu, xoşbəxtlik gətirmir. Əsərdə məchulluq hissi çox güclüdür: “Eminlə olsaydı, bəlkə...” deyib dayanan cümlə, oxucunun içində də yarımçıq suallar buraxır. Bu, müəllifin açıq sonluq texnikasından məharətlə istifadə etməsidir.
Dərya obrazı isə sevginin yox, şəhvətin, yalanın və məsuliyyətsizliyin təcəssümüdür. Onun dilindən səslənən “evlənmək lazımdır, Könül” cümləsi dövrün