Yazar:
Miguel de Unamuno
Çevirmen:
Ceren Hasançebi
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 50 dk.
Sayfa Sayısı:
65
Basım Tarihi:
Ekim 2016
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
ISBN:
9789755708225
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Aslında ateist olan en azından dinsiz olan bir kilise görevlisinin kasaba vatandaşları bir nevi bu bu fikre kapılıp karamsarlık umutsuzluk ve boşluğa düşmesinler diye kendini gerçek bir Hristiyan gibi gösterip onlara yardım etmesini işliyor kitap. Kalabalıkların ateizme hazır olmadığına inanıyor ve onlara umut olabilmek ve acılarını dindirebilmek adına tanrıya ve dine inanmaları gerektiğini düşünüyor. Aklıma Voltaire nin tanrı yoksa bile onu biz yaratmalıyız sözü geldi. İnsanları birada tutabilmek ve hayatlarını anlamlı kılabilmek için din gibi motive edici unsurların olması gerektiğini düşünen bir çok düşünür var. Kitap çok derin düşünceler içermiyor fakat duygu dolu bir dille yazılmış. Aziz in insan sevgisi ve kendini onlara adaması güzel. Öyle bir adama ki hayatı yalan bir kimlik üzerine kurulu.
Unamuno kitaplarını okurken anlam yüklü olmalarını hissetmiş olmam bir yana verdiği huzuru sanırım tarif edebileceğim kelime yok.
Bu adam zihnimdeki karanlık kutuyu bulup hissetmemi sağlıyor.
#azizmanuel in derinlerinde yatan felsefesi anlayana çok manidar.
Yaptığı işe inanma(ma)yı seçen #donmanuel bir takım öğretilerin idamesi için çabalarken kalbine, aklına söz geçiremiyor.
“... in vitam aeternam” yani sonsuz hayatta tek günahımız doğmuş olmak mı?
Peki sonsuz hayat ne kadar sonsuz?
İnanç mı inançsızlık mı?
Cehaletin mutlulukla paralel olduğu ne kadar gerçek?
Okunmalı
Puan vermedi·65 syf.··
Beğendi
·2017 238. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 12 Aralık 2017 12:30
Miguel de Unamuno yaklaşık 60 sayfalık Aziz Manuel öyküsüyle inanç, inançsızlık, ölümsüzlük, din ve dinin işlevi üzerine pek çok şeyi öylesine basit ve naif bir şekilde gözler önüne sermiş ki hayran oldum.Kısacık ama çok düşündürücü bir kitap.
Bu öykünün ana temasını aşağıdaki alıntı büyük ölçüde ortaya koyuyor.
Ona, 'peki ya gerçek, Don Manuel, her şeyden önce gerçek,' dediğim günü asla unutmayacağım.Kırların ortasında yalnız olmamıza rağmen kulağıma
fısıldamıştı:"Gerçek mi?Gerçek belki de korkunç, katlanılmaz ve fani bir şeydir, Lazaro; basit insanlar onunla yaşayamaz.' 'Peki neden günah çıkarır gibi burada bana gerçeği ima ediyorsunuz,' dedim.Şu söylediklerini asla unutmayacağım:Eğer bunu yapmazsam öylesine mahvolurum ki meydanın ortasına geçip bağırırım.İşte bu asla asla olmamalı.Ben sadece kiliseme gelenlerin ruhlarını yaşatmak için varım, onları mutlu etmek, ölümsüz olduklarına inanmalarını sağlamak için varım, onları öldürmek için değil.Burada ihtiyaç olan şey, anlam birliği içinde sağlıklı yaşamaları; gerçekle, benim gerçeğimle yaşayamazlar.Ama yaşasınlar!Kilisenin de yaptığı bu, yaşamalarını sağlamak.Gerçek din mi?Bütün dinler kendilerine inanan halkları ruhsal olarak yaşattıkları ve onları ölmek için doğmak zorunda oldukları konusunda teselli ettikleri kadar gerçektir, her halk için en gerçek din kendisinki, kendi yarattığı dindir.Peki ya benimki? Benim dinim başkalarını teselli etmekte bulduğum tesellidir, her ne kadar onlara verdiğim teselli benim olmasa da...'( syf 36)
Kesinlikle okuyun derim.️
Herkese selamlar
Kitap dostları umarım her şey çok güzel gidiyordur.
Sizlere bayram da biriken kitap yorumları ile geldim ilk kitabımız kalemiyle ilk defa tanıştığım İspanyol bask'lı filozof yazar Unamuno'nun Aziz Manuel kitabı.
Herkese yardım eden ve küçük bir İspanyol kasabası için aziz gibi olan bir kilise rahibi Don Manuel'in hayatını konu alıyor.
Unamuno bu kitapta bize yaşam ve ölüm hakkındaki fikirlerimizi düşünme fırsatı verir.
Kısaca konusuna gelirsek kasabanın rahibi Don Manuel günlerini hastalara bakmak, fakirlere yardım etmek, kırık kalpleri rahatlatmak ve endişeli, iyileştirici bölünmeleri teşvik etmek, ailelere barış getirmek ve ayinleri yönetmek için harcıyor.
Ve yazara göre Onu başkalarının iyiliği için çok şey yapmaya iten şey inancını kaybetmesidir. Ölüm bile ona son gibi geldi ötesinde bir şey yok ve duygularının bu yönde yer aldığını Katolik bir ateist olduğunu anlatır..
İlk kez Unamuno okuyan biri olarak kitabı sevdim.
Ve kalemiyle yeni tanıştığım bir yazar olduğu içinde bu kitabının kısa olması açıkcası hoşuma gitti. Kısa ve öz kitabı okumanızı tavsiye ederim
1930'lu yıllarda yayımlanan bu novella, inanç ve şüphe üzerine odaklanan bir eser. Kitap, küçük bir İspanyol köyünde geçen bir hikayeyi anlatıyor. Buradaki başkarakter Don Manuel, çok sevilen ve saygı duyulan bir rahip. Köylüler ona inanıyor, ona güveniyor, çünkü onlara sürekli olarak Tanrı'ya inanmanın ve hayatın iyi olduğuna dair moral veriyor. Ama işin ilginç yanı şu ki, Don Manuel aslında kendi içinde Tanrı'nın varlığına ve ölümden sonra ne olacağına dair ciddi şüpheler taşıyor.
Hikayeyi, köylülerden biri olan Angela anlatıyor. Angela, Don Manuel'in hayatını ve yaşadığı içsel çatışmaları hatırlayarak bize aktarıyor. Yani dışarıdan bakınca herkes çok mutlu, rahip de her şeyin yolunda olduğuna dair insanları sürekli destekliyor. Ama Don Manuel’in iç dünyasında sürekli bir savaş var: Gerçekten inandığı şeylerle, insanlara göstermek zorunda olduğu şeyler arasında bir çatışma.
Yaşam bir gemi olsa çarşaf gibi bir denizde değil, her zaman dalgalı bir okyanus üzerinde yol alır.Haliyle son ana dek sürekli sarsılır ve izler alırız. Kitabın içeriğine dair fikrimi belirtmeden önce somutlaştırabildiğim kadar analojik bir örnekle başlamak istedim. Çünkü bu kitap değişkenliğin kitle üzerindeki etkisinin, öznel bir kaçışla tavizsiz tartışmasını içeriyor.
Kitapta Aziz Manuel’in gösterdiği davranım yolu aslında çok net bir ödev ahlakı örneğidir. Aziz Manuel değer gören kıymetli bir rahiptir lakin ölümden sonra yaşam inancı sarsılmaktadır. Buna rağmen bir rahip olarak inançla ilişkilerini köylülere itiraf etmek yerine “yaptığı işe” inanmayı tercih eder. Çünkü bu eylem bütünü onun yaşamı anlamlandırma noktasındaki yegane ödeviydi.Yani Aziz Manuel kitlesel faydanın ikamesini kendinden kaçmakta bulmaktadır.
Eserde teolojik çıkarımlar ile toplumsal tutumların nasıl birbirlerine cephe aldığını görebiliyoruz. Yadsınması gayet zor olan öznel bakışın nasıl bireysel faydadan uzaklaştığını deneyimliyoruz. Aziz Manuel yaşatmak için yaşadı lakin son onun istediği gibi miydi ? Bunu eminim kendisi dahi tezahür edemiyordur. Çünkü hiçbir zaman kendisi için yaşamadı.
Gerçek hangisi, bir roman kahramanının yazarından daha gerçek ve nesnel olmadığını kim söyleyebilir? Peki ya inanç ve inançsızlık arasındaki benzerlik... İnançlı olmadığı halde inançlıyım diye din satanların iki yüzlülüğü nerede başlar... Din beynin afyonu mudur? Mutluluğun temeli cehalet midir?
Bunlar sık sık düşündüğümüz sorular... Cevaplarını 65 sayfalık bir mini kitapta arayalım. Çok keyifli ve akıcıydı...
Çok kısa bir kitap ama çoğu şeyi çok güzel özetler nitelikte. Pek çok konuya değinerek insanı düşünmeye, sorgulamaya itmesi güzel yanlarından biri. İç hesaplaşma, gerçeklik, din, hayat felsefesi gibi geniş bir yelpazede yazılmış. Okumanızı tavsiye ederim.
Valverde de Lucerna adlı küçük bir köyde yaşayan halk için Don Manuel, bir rahipten öte biridir. Onu bir aziz gibi görüp, ettiği duaları, yaptığı vaazları hatta günlük hayatta konuştuğu her cümleyi kutsal bir metin gibi görerek sevgi ve saygıyla hürmet gösterirler.
Devamı için
youtube.com/shorts/GHGFIL9J...
YA DA
akilfikirgezegeni.com
İlginç bir kitap.
Ne kadar anlatmaya da çalışsa da ben Manuel'in inanmadığı halde bu işi neden yaptığını anlamış değilim.
Koydekilere yaşama isteği aşılayalım da bilmem ne. Anlamadığım birşey de bunu yapmak zorunda olduğunu hissetmesi. Sıradışı bir ateist. Gerçi ateist demek ne kadar doğru bilmiyorum bunu yapması bile tam tersi bana inandığını gösteriyor. Kafam karıştı. Hep kederli olması inanmadığı için mi yoksa insanları kandırdığı için mi???
Yazar Hakkında
Miguel de UnamunoYazar · 18 kitap
Miguel de Unamuno, İspanyol düşünür, yazar. Madrid Üniversitesi'nde felsefe ve edebiyat üzerine eğitim almış ve Bilbao'da felsefe öğretmenliği yapmıştır. 1891 yılında Salamanca Üniversitesi'nde Eski Yunan Dili Kürsüsü'nde profesör olmuştur.
20. yüzyıl İspanyası'nı düşünmüş ve yazmıştır. Dogmatik düşünceye (özellikle faşizme) karşı savaşmış ve bu uğurda 1924 yılında diktatör Miguel Primo de Rivera tarafından Fransa'ya sürgüne gönderilmiştir. 1930 yılında tekrardan Salamanca Üniversitesi'ndeki görevine dönen Unamuno, bu kez de diktatör Franco'ya karşı çıktığı için ev hapsine mahkûm edilmiştir. Tutuklu halde, 31 Aralık 1936 tarihinde ölmüştür. Roman, öykü, şiir, deneme ve oyun türünde eserler vermiştir.
“İnsan, kafasıyla düşünür, kalbiyle duyar ve midesiyle ister” ve "Başka yazarların neden bazı sözcükleri italik yazdığını anlayamıyorum. Sanırım o sözcüğe dikkat çekip önem artırmak istiyorlar. Hâlbuki, benim yazdığım her sözcük zaten önemlidir" gibi değinmeleri vardır.
