Babamın Şerefi
Marcel PagnolYazar:
Marcel Pagnol
Yorumlar ve İncelemeler
Son derece akıcı bir dille yazılmış ve usta çevirmen Roza Hakmen tarafından çevrilmiş, çok keyifli bir metin. 196 sayfa olmasına karşın 2.5-3 saatte rahatlıkla okunabiliyor.
Marcel Pagnot’nun doğumu da kitabın bir parçası olmakla birlikte, esas bölümü, Pagnot’un henüz 7-8 yaşlarında iken anne, baba ve kardeşleri ve teyzesi, eşi ve bebek kuzeniyle geçirdiği tatil oluşturuyor. Özellikle bu bölümü okurken, TV, cep telefonu, internet olmadan önce çocukların ne kadar aktif olduklarını, ne kadar yaratıcı olabildiklerini, hayal güçlerinin ne kadar canlı olduğunu düşündüm sık sık. Evet bilgiye ulaşmak artık çok daha kolay, ama nasıl ki navigasyon yüzünden bizim yol bulma yeteneklerimiz azalmaya başladıysa, cep telefonları ve internet yüzünden galiba yaratıcılığımız da düşüyor.
Ben çok sevdim kitabı, keyifle okudum.
Evlat sevgisini dile getiren küçük bir şarkı tadında kitap
Babamın Şerefi Marcel Pagnol @ipekdadakci ile okuma kulübümüzün kitabı olan #babamınşerefi adlı kitabı okuyup , bitirdim. #marcelpagnol #otobiyografi niteliği olan eseri beni alıp çocukluğuma götürdü.Yazar , eseri çocukluğunun bir bölümünü anlatarak beni öylesine mutlu etti ki , her sayfayı büyük bir mutluluk ve heyecanla okudum.Hem bir çocuğun kaleme aldığı hikayeyi okuyormuşçasına , çocuğun dilinden anlatılması hem de tıpkı benim çocukluğumdaki gibi bir çok anı barındırması kitaba hayran kalmamı sağladı.Öğretmen bir baba ve terzi bir anne olan ailede en büyük erkek çocuk olan yazar hikayesini öyle güzel kurgulamış ki , kendi çocukluğuma geri döndüm.Okurken yüzümde tebessüm oluştu.Benim rahmetli dedem de bir avcıydı.Çocukluk anılarımın büyük kısmı dedemin av maceralarını dinleme ile geçti.O sıcacık aile hikayesini okuyunca çocukluğumdaki Alaçatı’yı ne kadar çok özlediğimi bir kez daha anımsadım.Keşke kızım da benim büyüdüğüm Alaçatı sokaklarında büyütebilmiş olsaydı.Keşke dünya benim çocukluğumdaki kadar masum kalsaydı.Bu kitap beni çocukluğumun o unutulmaz anılarına götürünce şu anki yaşamın ne kadar yapay olduğu bir kez daha görmeme sebep oldu.Hayatımızı kolaylaştıran internet / sosyal medya sizce de çocuklarımıza kötülüklerle dolu bir dünya getirmedi mi ?Film uyarlaması bulunan eseri tüm okuyuculara çok çok tavsiye ediyorum.Edebiyat & Roman
Babamın Şerefi Marcel Pagnol @ipekdadakci ile okuma kulübümüzün kitabı olan #babamınşerefi adlı kitabı okuyup , bitirdim. #marcelpagnol #otobiyografi niteliği olan eseri beni alıp çocukluğuma götürdü.Yazar , eseri çocukluğunun bir bölümünü anlatarak beni öylesine mutlu etti ki , her sayfayı büyük bir mutluluk ve heyecanla okudum.Hem bir çocuğun kaleme aldığı hikayeyi okuyormuşçasına , çocuğun dilinden anlatılması hem de tıpkı benim çocukluğumdaki gibi bir çok anı barındırması kitaba hayran kalmamı sağladı.Öğretmen bir baba ve terzi bir anne olan ailede en büyük erkek çocuk olan yazar hikayesini öyle güzel kurgulamış ki , kendi çocukluğuma geri döndüm.Okurken yüzümde tebessüm oluştu.Benim rahmetli dedem de bir avcıydı.Çocukluk anılarımın büyük kısmı dedemin av maceralarını dinleme ile geçti.O sıcacık aile hikayesini okuyunca çocukluğumdaki Alaçatı’yı ne kadar çok özlediğimi bir kez daha anımsadım.Keşke kızım da benim büyüdüğüm Alaçatı sokaklarında büyütebilmiş olsaydı.Keşke dünya benim çocukluğumdaki kadar masum kalsaydı.Bu kitap beni çocukluğumun o unutulmaz anılarına götürünce şu anki yaşamın ne kadar yapay olduğu bir kez daha görmeme sebep oldu.Hayatımızı kolaylaştıran internet / sosyal medya sizce de çocuklarımıza kötülüklerle dolu bir dünya getirmedi mi ?Film uyarlaması bulunan eseri tüm okuyuculara çok çok tavsiye ediyorum.
Babamın Şerefi, Marcel Pagnol'un çocukluk anılarını anlattığı, dörtlemesinin ilk cildi.
Annemin Şatosu, Sırlar Zamanı, Aşk Zamanı, serinin diğer kitaplarıymış.Üç Nokta yayınları kapandığı için, diğer kitapları okuyabilecek miyiz, yayımlama planları var mıydı ya da bilemeyeceğiz.1957 yılında yayımlanan, Babamın Şerefi, Marcel Pagnol'un bir önsözü ile başlıyor.
İlk kez nesir yazdığını dile getiren Pagnol, kendisini korkutanın anı yazarının konumu olduğunu söylüyor.
"Bu Anılar'da kendimden olumlu ya da olumsuz bahsetmeyeceğim; sözünü ettiğim kişi ben değilim, artık ben olmayan çoçuktan söz ediyorum.Tanımış olduğum, sonra geride bir iskelet bırakmadan ortadan kaybolan serçeler misali zamanın akışında kaybolmuş küçük bir şahıstan."
Bu cümleler beni epey düşündürdü.
Çocuk halimiz, gerçekten biz değiliz galiba.Bir dönem tanışıyor, sonra kaybediyoruz.
Marcel'in ailesini tanıtmasıyla başlayan kitabın birkaç bölümü, kısa süre yaşadığı Aubagne izlenimleriyle dolu.
Marcel'in babası laik eğitimden yana bir öğretmendir.Annesi ise terzi.
Babasının; eski eşya, antika merakı ile ilgili bölümler gülümsetti beni.
Rose teyzenin eşi olarak aralarına katılan Jules amca ile aile genişler.
Jules amcanın dindarlığı babanın sekülerliği tatlı tatlı çatışmalara neden olur.
Aile yazı geçirmek üzere kırsala gider.Bu noktadan sonra, küçük Marcel'in yabancısı olduğu köyü tanıma ve uyum sağlama sürecini okuyoruz.Bir de avcılıkta babasının şerefini kurtarma çabasını.
Her çocuk babasını kahraman görmek ister galiba.
Kitabın çocuk dünyasının saflığını iyi yansıttığını düşünüyorum.Serinin diğer kitapları yayımlansa okur muydum, emin değilim.
Babamın Şerefi, Roza Hakmen’in özenli ve akıcı çevirisiyle okuru hemen içine çeken, sıcak bir anlatıya sahip bir eser. Marcel Pagnol’un sinemacı kimliği daha ilk sayfalarda hissediliyor; betimlemelerin görselliği, sahnelerin akıcılığı ve karakterlerin canlılığı adeta bir film izliyormuşsunuz hissi yaratıyor.
Yazarın hem olay örgüsünde hem de duygusal anlatımında bu sinematografik yaklaşım çok belirgin. Gündelik hayatın sade detaylarını bile naif bir güzellikle ele alması, metni hem samimi hem de etkileyici kılıyor. Olayları işleyiş tarzı, karakterlerin içtenliği ve sahnelerin netliği sayesinde kitap sadece okunmuyor, aynı zamanda yaşanıyor.
Pagnol’un kalemi, nostaljik ve sıcak bir dünya kurarken aile bağlarını, gururu ve küçük bir çocuğun gözünden hayatın masum yönlerini çok içten bir şekilde aktarıyor. Bu yüzden kitap hem duygusuyla hem de anlatımındaki berraklıkla beni gerçekten çok etkiledi. Hem yalın hem de derin bir okuma arayanlar için kesinlikle özel bir eser.
Babamın Şerefi adlı kitap kapağı ile ilgimi çemişti doğrusu. İyi ki de ilgimi çekmiş :) Arka kapak yazısından da ipucu bulamadığımız kitabı yayınevinin maddi nedenlerden ötürü devam edemeyeceğini öğrendiğimde edindim. Sonra bulamam kara borsaya düşer diye. Neyse efendim bu kadar boş lakırdı üstüne gelelim kitabımızın konusuna:
Öncelikle kitap 8 yaşında bir erkek çocuğunun ağzından anlatılıyor. O kadar sıcak ve içten bir yaşamı okudum ki içim sıcacık oldu. Babamın şerefi denince ciddi bir şeyler okumayı bekliyoruz aslında. Ama 8 yaşında ki bir çocuk için bu konuda yeterince ciddi. Babasının bacanağı ile beraber yazlık bir ev alması ve oraya gitmeleri ile şeref meselesi olacak kısma geliyoruz. Çocuğun eniştesi tam bir usta avcıyken babası tecrübesiz hiç ava çıkmamış biridir. Bir gün beraber ava çıkacaklardır. Elbette çocuklar için tehlikeli olduğu için kahramanımıza beyaz bir yalan söyleyerek onu götürmezler ama bu kahramanımızı uzak tutmaya yetmez. O da ava gider ve babasının şerefini kurtarmasına yardım eder. Nasıl mı? Onu okuyup görün derim :)
‘Babamın Şerefi’, 2023’te başlanılan son 2024’te biten ilk kitabım. Yıla keyifli başladık, öyle de gider umarım.
Yazar hakkında hiçbir bilgim olmadan, Üç Nokta Yayınları’nın yapmış olduğu kampanya vesilesi ile aldım kitabı. Siz de hak verirsiniz ki oldukça albenisi olan bir kitap. Kapak tasarımı ve çevirmen adı tek başına yetiyor zaten. Arka kapak yazısı da çok açıklayıcı olmayınca bir bilinmeze attım kendimi anlayacağınız. Fakat, gayet güzel bir bilinmezdi. (Giriş kısmı yazarın ağzından ve oldukça açıklayıcı olsa da ben kitaba okulda başlamak gibi büyük bir gaflette bulununca gözümden kaçmış.)
Pagnol; 1895 yılında kitapta da betimlediği Aubagne’de doğan Fransız yazar, oyun yazarı ve yönetmen. Babamın Şerefi ve Annemin Kalesi, kitaplarında çocukluk anılarına yer vermiş.
‘Babamın Şerefi’, bir çocuğun gözünden olması sebebi ile de oldukça sade bir anlatıma sahip sıcacık bir kitap. Yazar, sadece kendi çocukluğunun ve ailesinin değil çocukluğunun geçtiği mekanların da portresini harika bir şekilde önümüze sermiş bu kitabıyla. Tabii merkezinde de bir babanın çocuğunun gözünde nasıl kahramanlaştığını okuyoruz.
Kitapta yer yer dini meselelere selam veren Pagnol; gurur ve şeref konularını oldukça nahif bir şekilde biz okurlarına sunmuş.
Özetle, oldukça sevdiğim bir kitap oldu ‘Babamın Şerefi’. Benim için çocukluğumdan gelen hoş bir esinti tadında olan bu kitap eminim Pagnol severleri ve Fransa’ya özel bir ilgisi/merakı olan okurları daha çok cezbedecektir.
Not: Bu kitaplara ait iki de film varmış, ilgilenirseniz…
"İnsanoğlunun doğuştan acımasız olduğunu düşünüyorum; çocuklar ve vahşiler sürekli bunu kanıtlıyor." (S.29)
Yine bir çocuğun dilinden yazılmış bir kitap. Bu tür kitapları okumak bana biraz uzak ama bu kitap gerçekten bir çocuğun ağzından yazılmış gibi :) "Onca Yoksulluk Varken" kitabı beni bu tarzdan biraz uzaklaştırmıştı. "Korkmuyorum" ise bence bu tarza en çok yakışan eserlerden biriydi. Bu kitap bana aynen Korkmuyorum'u okurken hissettigim duygulari hissettirdi. Okuması oldukca kolay (196 sayfa sebatla 1 günde okunabilir), dili sade, kurgusu yalın.
Kitabın 2 kısımdan oluştuğu söylenebilir. Laik, öğretmen bir baba eski, antika eşyalara az biraz meraklıdır. Anlatıcı çocuğumuz ve ailesi babanın israriyla bizim yayla evi diyebileceğimiz bir ev kiralar ve tatillerini orada geçirmeye başlarlar. Ilk 90 sayfa buraya kadar gelme öyküsü. Geriye kalan kısım bu yayla evinde geçirilen maceralar ve bir av anısı.
Samimi, basit, kendi halinde bir kitap. Herkes rahatlıkla okuyabilir. Keyifli okumalar dilerim.
Reklam
Yazar Hakkında
Marcel PagnolYazar · 1 kitap
Marcel Pagnol, 28 Şubat 1895'te Aubagne (Bouches-du-Rhône) doğumlu bir Fransız yazar, oyun yazarı, ve film yapımcıdır ve 18 Nisan 1974'te Paris'te öldü.
Mart 1929'da tiyatroda oynanan bir oyun olan Marius ile ünlendi. 1934'te Marsilya'da kendi yapım şirketini ve film stüdyolarını kurdu ve dönemin büyük aktörleriyle (özellikle Raimu, Fernandel ve Pierre Fresnay), Angèle (1934), Regain (1937) ve La Femme du boulanger (1938) dahil.
1946'da Fransız Akademisi'ne seçildi. 1956'dan sonra sinema ve tiyatrodan uzaklaştı ve çocukluk anılarını La Gloire de mon père ve Le Château de ma mère ile yazmaya başladı. Sonunda, 1962'de iki ciltte bir roman olan L'Eau des Collines'i yayınladı: Manon de kaynakları filminden esinlenen Jean de Florette ve Manon des Sources, on yıl önce yaptı ve Jacqueline Pagnol tarafından yorumlandı.
