Puan
8.310 üzerinden
Sevimli bir şekilde acı çekmek zor!·144 syf.·İnceleme
10/10
2026 45. kitabı
Oturup bir solukta da okuyabilirsiniz ama eğer biraz olsun duygusal bir derinliğiniz ya da empati yeteneğiniz varsa işler değişiyor. Ben günlerdir bazen bir kaç yaprak, bazen tek bir bölüm bitirerek ancak sonuna gelebildim. Şu an tarifi zor bir hissiyatın tam ortasındayım. Kitabı ilk elime aldığımda sıradan bir sadakat sorgulaması okuyacağımı sanmıştım ama fena halde yanılmışım. 
Domenico Starnone bir evliliğin anatomisini öyle keskin bir neşterle deşmiş ki; ortaya çıkan tablo bir 'ihanet' hikayesinden ziyade, tam anlamıyla bir 'esaret' trajedisine dönüşmüş.
Şu an ağzımda kekremsi bir tat, zihnimde ise ağırlığını hissettiğim bir boşluk var. Üzerine kahve dökülmüş eski bir aile albümüne bakmak gibi bu roman; hem çok tanıdık bir sızı veriyor hem de bakışınızı kaçıramayacağınız kadar sarsıcı bir dürüstlük barındırıyor. İnsan zihninin kabullenmekte zorlandığı o 'aile içi görünmez şiddeti' izlerken, aslında hepimizin birer parçası olduğu o 'bağların' bizi nasıl nefessiz bıraktığına şahit oluyoruz.
Buradan sonra içerik bahsi geçmektedir, Ona göre okuyun lütfen!
Kitabımız üç bölümden oluşuyor ve her bölüm bir kitapmış gibi ele alınıyor.
"Romanın 'Birinci Kitap' olarak adlandırılan ilk bölümü:
Bir kadının "Vanda’nın" Görülme Çığlığı
Terk edilmiş bir kadının, Vanda’nın (annemiz) o haysiyet dolu öfkesiyle açılıyor. Yazarımız burada müthiş bir iş çıkararak bizi doğrudan bir esaretin içine fırlatıyor. Vanda’nın Aldo’ya yazdığı o mektuplar, sadece bir aldatılmışlık feryadı değil; yok sayılan bir ruhun 'Ben buradayım!'diye masayı yumruklaması aslında. 'Unuttuysan şayet, sana hatırlatayım muhterem beyefendi: Eşinim ben senin,' diye başlayan o ilk cümle, yaralanmanın ne denli derin olduğunun kanıtı, on iki yıllık bir emeğin entelektüel özgürlük masalları uğruna bir
Domenico Starnone bir evliliğin anatomisini öyle keskin bir neşterle deşmiş ki; ortaya çıkan tablo bir 'ihanet' hikayesinden ziyade, tam anlamıyla bir 'esaret' trajedisine dönüşmüş.
Şu an ağzımda kekremsi bir tat, zihnimde ise ağırlığını hissettiğim bir boşluk var. Üzerine kahve dökülmüş eski bir aile albümüne bakmak gibi bu roman; hem çok tanıdık bir sızı veriyor hem de bakışınızı kaçıramayacağınız kadar sarsıcı bir dürüstlük barındırıyor. İnsan zihninin kabullenmekte zorlandığı o 'aile içi görünmez şiddeti' izlerken, aslında hepimizin birer parçası olduğu o 'bağların' bizi nasıl nefessiz bıraktığına şahit oluyoruz.
Buradan sonra içerik bahsi geçmektedir, Ona göre okuyun lütfen!
Kitabımız üç bölümden oluşuyor ve her bölüm bir kitapmış gibi ele alınıyor.
"Romanın 'Birinci Kitap' olarak adlandırılan ilk bölümü:
Bir kadının "Vanda’nın" Görülme Çığlığı
Terk edilmiş bir kadının, Vanda’nın (annemiz) o haysiyet dolu öfkesiyle açılıyor. Yazarımız burada müthiş bir iş çıkararak bizi doğrudan bir esaretin içine fırlatıyor. Vanda’nın Aldo’ya yazdığı o mektuplar, sadece bir aldatılmışlık feryadı değil; yok sayılan bir ruhun 'Ben buradayım!'diye masayı yumruklaması aslında. 'Unuttuysan şayet, sana hatırlatayım muhterem beyefendi: Eşinim ben senin,' diye başlayan o ilk cümle, yaralanmanın ne denli derin olduğunun kanıtı, on iki yıllık bir emeğin entelektüel özgürlük masalları uğruna bir
Keşke iyi bir yorumcu olsaydım da düşündüklerimi daha iyi ifade edebilseydim diyorum bazen. Bu kitap için düşündüğüm çok şey var çünkü. Daha temelden bağları sağlam kurulamamış bir ailenin yarım asırlık öyküsünü okuyoruz. Kocası tarafından terk edilen 2 çocuklu bir kadının mektuplarıyla başlıyor her şey. Daha ilk cümleden derin ve gerçek hisler barındıran bir roman olacağı anlaşılıyor zaten. Kadının ismi Vanda, kocasının ise Aldo. Vanda’nın Aldo’ya olan haklı sitemini okurken çok sorguladım bazı nedenleri. Aldo bunu neden yaptı? Çocuklarını nasıl bırakabildi? Tüm bunlara değer miydi?…Sıra ikinci bölüme geçiyor. Yıllar yıllar sonrası. Aldo’yu dinliyoruz bu kez. Aslında dinlemek demek yetersiz, yazar öyle güzel anlatmış ki Aldo’nun kendisi oluveriyoruz. Sorular cevaplanıyor, duygular açığa çıkıyor…Aldo’nun hislerini anlamaya çalışmak bilmece gibi hissettirdi bana. Son bölümde sıra çocuklara geliyor. Sandro ve Anna. Bu kez Anna’nın gözlerinden bakıyoruz. Yıllarca saklı kalmış ve çığ gibi büyümüş, bastırılmış duygular var. Bana tam olarak aile bağlarını sorgulatan kısım bu oldu. Bir insanın karakteri nasıl işlenir, şekillenir Anna bize gösteriyor bunu. Tam bir psikolojik roman bana kalırsa. Her okurun kendi bakış açısını, karakterler ile birleştirerek farklı odak noktaları ve farklı ayrıntılar bulacağını düşünüyorum. Son olarak kapak tasarımına Faruk Baydar’a aitmiş, bence daha iyi bir tasarım olamazdı, çok beğendim. Ve yine bu kitabı okumama vesile olan 
Begüm Çakır ‘a çok teşekkürler. Mutlaka okunmalı.
Begüm Çakır ‘a çok teşekkürler. Mutlaka okunmalı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
AİLE VE BAĞ
“Sevimli bir şekilde acı çekmek zor” diyor Domenico Starnone Bağlar kitabında. Peki, kimdir bu Domenico Starnone diye sordum kendime kitabın daha ilk sayfalarında. Çünkü kitabın ilk kısmında bir annenin kocasına yazdığı mektuplarla bizi yüzleştiriyor yazar. Ama ne mektuplar yüce Tanrım! Mektuplardaki duygu yoğunluğunu yazar o kadar sade bir dille aktarıyor ki, onları okumuyor da yaşıyoruz gibi hissediyoruz. İçimizde bir yerlere dokunuyor, orada uyumuş olan duygularımızı uyandırıyor, farkındalıklarımızı çoğaltıyor ve Vanda’nın çektiği acıyı hissetmemizi sağlıyor.
Kitabın olay örgüsü çoğu yerlerde sürprizlerle dolu olduğu için bozmaktan kaçınarak bu incelemeyi sürdürmeye çalışacağım. Vanda, Aldo’nun gidişi üzerine, onun evini ve çocuklarını hatırlaması için, onun on iki yıllık evliliklerinin değerini bilmesi için bir birinden içli mektuplarla bizi bu ailenin içine sokuyor hemen Domenico Starnone.
Yazarın ustalığı en başından beri az kelime ile çok duygu ve olay aktarmak olduğunu hemen görüyoruz. Kitapta hemen hemen gereksiz hiçbir cümle ya da paragrafa rastlamıyoruz. Ayrıca yazarın kullandığı sade dil, akıcı üslup da eklenince romanı elden bırakılmıyoruz.
Romanın ikinci kısmında Aldo’yu anlatıcı olarak görüyoruz. Olayları bu sefer onun gözüyle okuyor ve bu şekilde farklı bir bakış açısı kazanıyoruz. Tabi ilk mektupların üzerinden yıllar ama yıllar geçmiştir. Çocukları Sandro ve Anna büyümüşlerdir. Aldo anlattıkça onun ne kadar sadakatsiz bir erkek olduğunu ama Vanda’nın da onun tam zıttı olarak ne kadar sadık bir kadın olduğunu görüyoruz. Bir aile dramı, kime ya da hangimize yabancı ki? Yazarın seçtiği olaylar, kurduğu cümlelerde kendi aile yaşantımıza dönmeden, durup düşünmeden edemiyoruz.
Kadın erkek ilişkisini aşan bir roman Bağlar. Çünkü çocukların mutsuz olduğu bir
Ne kitaptı ama!
Bayılarak okudum. Müthiş anlamlı ve derin bir kitap.
Ana tema aile bağları. 3 bölümden oluşuyor. İlk bölümde evli ve iki çocuğu olan, kendini evine ve ailesine adamış bir kadının, aldatıldığı için kocasına yazdığı mektuplar var. Ki beni en çok etkileyen bölüm bu bölümdü. Her cümlede o acıyı hissettim. Sadece acı da değil hissettiğim anladım da sanırım Vanda’yı. Onun yerine koyabildim kendimi. Hezeyanını, haykırışlarını, fedakarlıklarını anladım. Görülmek, fark edilmek isteyişini anladım. Sahip olamadıklarını anladım..
İlk bölüm oldukça etkileyiciydi.
İkinci bölümde ise Aldo’nun yani kocanın bakış açısıyla okuyoruz olayı. Ama neredeyse 40 yıl sonrayı anlatıyor Aldo. Kendi gerekçelerini, pişmanlıklarını anlatıyor. Her nedense Aldo karakteri de sarstı beni. Bazen olan biten her şeyin sorumlusu kendimizizdir ama bazen de böyle değildir. Aldo da öyle, bulunduğu akışın içine ayak uydurmaya çalışırken, kayboluyor. Geri dönüşü olmayan hatalar yapıyor. Pişman oluyor, vazgeçiyor. Onu da benimseyip anladım okurken.
Son bölümü ise çocukların ağzından dinliyoruz. En başından beri uyumsuz olan bir aile oluşumunun çocuklar üzerindeki yıkıcı etkilerini görüyoruz. Sonu ise beklenmedik bitiyor. Kesinlikle tavsiye ederim. Mutlaka okuyun <3
Aile Bağları
Bağlar kitabı aile, evlilik, sadakat ve yıllarca taşınan kırgınlıklar konusunda çok gerçekçi yazılmış bir kitap.
Yazar Domenico Starnone abartmadan, bağırmadan, sakin bir şekilde dört kişilik bir aileyi ve o aile içindeki bağları işlemiş.
Her karakterin kendi bölümü var ve her biri kendi iç dünyasını bize açıyor bir nevi günah çıkarma gibi neyi neden yaptığını kendi gözünden anlatıyor . Bu da kitabı çok etkileyici yapmış çünkü gerçekten anlatıcının sizinle oturup size sırlarını anlatıyor gibi hissediyorsunuz.
Yuva bir ev ise, anne baba da o evin çatısı gibi bence. Çatısı sağlam olmayan evlerde çocuklar da o her türlü zorlu koşulun altında kalıyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de buydu. Anne babaların yaşadığı kırgınlıkların ve öfkenin en ağır yükünü çoğu zaman çocuklar taşıyor. Sessiz sessiz… Ta ki onlar da bir gün evlenip ebeveyn olana kadar. Ve sonra farkında bile olmadan, yıllarca taşıdıkları o yükler kendi kurdukları aileye de sirayet ediyor.
Ve sanırım kitap bittiğinde içimde kalan en büyük soru şu oldu;
İnsanlar birbirlerini gerçekten sevse bile neden yine de birbirlerine zarar veriyor?
Bağlar
Domenico StarnoneEdebiyat
Bağlar kitabı aile, evlilik, sadakat ve yıllarca taşınan kırgınlıklar konusunda çok gerçekçi yazılmış bir kitap.
Yazar Domenico Starnone abartmadan, bağırmadan, sakin bir şekilde dört kişilik bir aileyi ve o aile içindeki bağları işlemiş.
Her karakterin kendi bölümü var ve her biri kendi iç dünyasını bize açıyor bir nevi günah çıkarma gibi neyi neden yaptığını kendi gözünden anlatıyor . Bu da kitabı çok etkileyici yapmış çünkü gerçekten anlatıcının sizinle oturup size sırlarını anlatıyor gibi hissediyorsunuz.
Yuva bir ev ise, anne baba da o evin çatısı gibi bence. Çatısı sağlam olmayan evlerde çocuklar da o her türlü zorlu koşulun altında kalıyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de buydu. Anne babaların yaşadığı kırgınlıkların ve öfkenin en ağır yükünü çoğu zaman çocuklar taşıyor. Sessiz sessiz… Ta ki onlar da bir gün evlenip ebeveyn olana kadar. Ve sonra farkında bile olmadan, yıllarca taşıdıkları o yükler kendi kurdukları aileye de sirayet ediyor.
Ve sanırım kitap bittiğinde içimde kalan en büyük soru şu oldu;
İnsanlar birbirlerini gerçekten sevse bile neden yine de birbirlerine zarar veriyor?
Bağlar
Domenico Starnone