Ben Buradayım
Ezgi KaraşinYazar:
Ezgi Karaşin
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 34 dk.
Sayfa Sayısı:
232
Basım Tarihi:
Eylül 2025
Yayınevi:
Masa Kitap
ISBN:
9786259760384
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ben Buradayım
Kardeşlik,bir yerde kendine alan yaratma çabası,köşe kapmaca oyunu sayılırdı.
Aile hikayelerini severmisiniz ?
Evet diyorsanız bu kitap tam sizlik .
Hazan ailenin ortanca kızı olarak dünyaya geldi .Ablası Nergis bir de erkek kardeşi Halil vardı .
Babası uzun yol şöförüydu .
Annesi Haticenin hayatı babasını beklemekle geçiyordu.
Nergis küçük yaşına rağmen evdeki her işi sırtlanıyordu .
Hazan ise okumayı çok seviyordu,
Ankarada sınava girdi ve öğretmeninin ayarladığı bursla okumaya gitti. Leyla öğretmen sayesinde hayatı değişti.
Beraber Japonyaya gittiler.
Kendisini kaybolmuş hissediyordu,çıkış yolunu japonyada bulacaktı.
Bir hayali vardı ve onu gerçekleştirmek istiyordu .
Sorgulayan,üreten ,hayal kuran ,savaşan Kız çocuklarının ellerinden tutan olduğu zaman neler yapabileceklerini anlatan güzel bir kitap.
Bir çırpıda okuyacaksınız.
-
Çünkü hayal ne kadar büyükse ,gerçek o kadar inanılmaz olurdu.
BEN BURADAYIM
Yazar: Ezgi Karaşin
"Başkalarının hayatıyla oyalanmak kolaydır; ama insan, ancak kendi hayatıyla ilgilendiğinde mutlu ve başarılı bir ömür geçirebilir."
・・・
ÖĞRENMEK NEFES ALMAK GİBİYDİ..
♡
Yazardan okuduğum ikinci kitap oldu "Ben Buradayım" ve yine beni alıp götüren bir hikâyeyle iç içe olup, her karakteri öylesine benimsedim ki, kitabın kapağını kapattığımda bir boşluk hissettim. Sevgili Karaşin, bu eserinde büyümek, kayıplarla yaşamak ve kendini yeniden bulmak üzerine incelikli bir iç yolculuk sunuyor. Yazarın dili yalın olmasına rağmen, duygulara dokunan bir güce sahip; her cümle sanki sessiz bir farkındalıkla kaleme alınmış hissi veriyor. Özellikle karakterlere dokunuşu ve her birini incelikle işlemesi bu hikâyeyi daha etkileyici kılıyor.
1980' lerin sonlarına doğru, yoksul bir ev, kız çocuklarına yüklenen sıfatlar ve kurulamayan aile bağları..
Bu hikâyenin baş kahramanı, benim de en sevdiğim karakter Hazan 'nın hikâyesi de tüm bunların ortasında başlar.
Hatice ve Süleyman..
Nergis, Hazan ve Halil..
Bir de Zeliha hanım var ki, ya sabır..
İdealist bir babanın kızı olan Leyla öğretmen; hem düşünceleri, hem de eğitim için verdiği mücadelesi ile bu hikâyenin asıl kahramanı oydu bence.
Sonuç olarak: Bir aile, bir öğretmen..
Her birinin düşünceleri farklı, her birinin sıkıntıları farklı ve son olarak gelinen nokta..
Bana göre yazarın en güçlü yanı, küçük ayrıntılardan büyük duygular çıkarabilmesiydi. Bir kelebek, bir çocukluk anısı, bir sessizlik gibi. Hepsi anlam yüklü birer sembole dönüşüyor ve bu da kitabı sıradan bir kişisel gelişim anlatısından çıkarıp edebi bir içsel farkındalık metnine dönüştürüyor.
Altını çizdiğim çokça cümle vardı, her birisi ders niteliğinde olan..
Özellikle Köy Enstitüleri 'nin de bu hikâyenin içerisinde geçmesi,
𝗕𝗲𝗻 𝗕𝘂𝗿𝗮𝗱𝗮𝘆ı𝗺
Herkese Merhabalar...
Bugün sizlere kalemine hayran olduğum yazardan yeni kitap ile geldim.
Diğer iki kitabını da çok severek okumuştum.
Öyle nahif öyle anlamlı bir yazışı var ki...
Yazilanlar ise daima hayatın içinden ve bizi kalbimizden yakalayan hikâyeler...
Bir yerlerde birilerinin bunu yaşadığını biliyoruz.
Okuyunca sanki onların da hayatına ortak olmuş gibi oluyoruz.
O hikayenin bizi sarışı gibi biz de onları sarıyoruz.
Yazarımızın her kitabı okuduktan sonra iz bırakıp derin bir soluk aldırıyor...
Hazan o evin doğan ikinci kızıdır.
Aile bağları olmayan bir aile ne demek onu göremeden büyüyen bir çocuktur.
Ablası Nergis'den sonra doğmuş arada kalmış ondan sonra da kardeşi Halil doğmuştur.
Annesi Ankara'dan bir köye geli gelmiş babası uzun yol şoförlüğü yapmaktadır.
Babası ile neredeyse hiçbir iletişimi yoktur.
Süleyman evden kaçıp o gürültü ve telaşın içinde olmadan fazla da sorumluluk almadan bütün yükü Hatice'nin omuzlarına bırakmış bir babadır.
Arada sırada geldiği zamanlar ise hep ayrı bir telaş vardır.
Nergis çocuk olmadan büyümüş bir ev hanımı gibi yetişmiş adeta küçük anne küçük kadın olmuştur.
Daha 13 üne geldiğinde babaannesi artık evlensin derken o evlenmeyi kendine ait bir oda olacak diye sevinnmekte bulur.
Hazan o bambaşka bir çocuktur daha 8 yaşında sorgulamaya ve eşitsizliği görmeye baslar.
Üstün zekası ile sınıflar atlar ve ona dokunan el bir köy öğretmeni Leyla olur.
Onun hayatını kökten değiştirecek ve Hazan'ı mutlu edecek kararlar verilir.
Süleyman gidip okumasını ister Hatice üzülse de kızı mutlu olacak diye razı gelir.
Hazan da böylelikle sesini duyuracak, hedeflerine ulaşacak ve ben buradayım diyebilecektir.
Tabi ki kolay yollardan geçmeyecek zorlu süreçler onu bekleyecek ama asla da pes etmeyecektir...
Bir yandan büyüyen,
Çocukluk…
Tek bir kelime ama insan sayısı kadar hikayesi var. Üzerimize sinen her anı bizim bazen eksik bir yanımız bazen ise hayat boyu tamamlayamadığımız tarafımız.
Aile…
Kan bağı ile bağlı ama hayatın zaman çizelgesi içerisinde mekansal birlikteliklerin yanında ruhsal ayrılıkların çokça gözlendiği bir yapı aile. Temel taşı dediğimiz bazı aile üyelerinin yerini bir türlü sahiplenemediği bir misafirlik bazen de.
Kitabın içinde de bir aileyi okuyoruz.
Hatice, Süleyman, Nergis, Hazan, Halil…
Her ailenin kendine özgü bir iklimi vardır. Bu iklim bazen çok fırtınalı bazen çok sessiz olur. Aileyi oluşturan insan sayısı kadar mevsim olur bir evin içinde. Tıpkı kitapta olduğu gibi.
Her ailenin de kendi içerisinde bir hiyerarşik düzeni vardır. Buna bazen çekirdek aile dışındaki kan bağı olan aile büyükleri de dahil olur. Burada tabi önemli olan ailelerin kendi kültürel yapısıdır. Daha geleneksel bakış açısında olan ailelerdeki hiyerarşik düzen herkesi zorlayabilir. İnsan bazen kendi hayatına dair önemli kararları bile kendi başına alamaz. Aile büyükleri ne derse o olur ne yazık ki. Yerini beğenmeyen bir saksı çiçeği gibidir o an insan.
Japon kültürüne dair unsurların da sayfa aralarına serpiştirilmesi güzel bir sakinlik kattı. O coğrafyanın yaşama karşı duruşunu ben de çok seviyorum. Mücadele etmek ve zorlukların karşısında dik durabilmek adına çok faydalı öğretileri olduğunu düşünüyorum.
Yaşamda bazen birisi gelir size ufak bir dokunuşuyla tüm güzergahı bambaşka bir şekilde değiştirir. Bu değişim sizin varlığınızı daha iyi tanımanız neden olur.
Toplumsal roller, aidiyet, aile içi ilişkiler, baskılar, kararlılık, özgürlük, geçmişle olan bağlar, hayata karşı mücadele edebilmek gibi kavramlar üzerinden çok güzel bir anlatım olmuş.
Ezgi Karaşin'in son kitabı Ben Buradayım ile biz okuyucuları derinden etkilemeye devam ediyor. Hayatın içinden ,gerçekçi karakterleri okurken, toplumun herhangi bir köşesinde anlatılan hayatı yaşamış ve yaşamaya devam eden birilerinin olduğunu biliyoruz/ okuyoruz/ duyuyoruz Öyle hayatlar var ki... Görmesek ya da yakın şahit olanlar ile konuşmasak belki inanmayız kurgu deriz .
#benburadayım ile 1980'li yıllara küçük bir Anadolu kasabasında gidiyoruz . Beş kişilik bir aile. Baba uzak yol şoförü olduğu için evindd fazla vakit geçirmez. Bütün yük annenin üzerindedir. Evin geçimini, çocukların bakımı, tarlanın işleri... Küçük yaşta kızlarına sorumluluk yükler anne , kendi yükünü hafifletir . Ancak onların bir çocuk olduğunu unutur çoğu zaman. Evin küçüğü oğlan çocuğudur. Onun ablaları gibi sorumlulukları yoktur. Dışarıda oynar ,evde el üstünde tutulur. Büyük kız Nergis... Adı büyük aslında çünkü henüz on üç yaşında. Küçük anne olmuştur bir nevi . Kardeşleri ile ilgilenir ,yemeği yapar. Okula gitmeyi ise sevmez . Hazan ile onun tam tersidir . Okulu ve okumayı çok sever. Evde iş yapmak yerine kitaplara gömülmeyi tercih eder. Onun dünyası ve hayalleri çok farklıdır . Ondaki cevheri fark eden öğretmeninin dokunuşu ile hayatını sevdiklerinden uzak olsa da çabası ile inşaa eder.
Kız çocuklarına yüklenen sıfatlar ve sorumluluklar üzdü ve düşündürdü beni okurken. Aile büyüğü (!) sıfatı ile her işe karışan ,geleceğe kimseyi dinlemeden karar veren insanlar sırf beni mi sinir ediyor... İşler yetişsin diye koştururken çocuklarına yetişemeyen bir anne. Suç onda mı yoksa ona bütün sorumluluğu yükleyen babada mı yoksa hayat şartlarında mı?
Peki Hazan ... İstediği hayatı kurmaya çalışırken insanların gerçek yüzlerini görmek zorlar onu. Ancak vazgeçmez . Hedefini gerçekleştirmek
Puan vermedi
“Hayırlısı için dua ediyordu.Zamanında yapılması en doğru görünenler dahi gerçekliğini yitirebilirdi.Zaman,en değişmez sanılan değerlerin bile sorgulanmasına yol açardı.” Kitaptan çok sevdiğim alıntılardan biri burada dursun..Tam bir aile hikayesi.Evin ortanca çocuğu Hazan’ın tüm zorluklarına rağmen sınırlarını zorlayarak hayallerini gerçekleştirme çabası ve bu uğurda ödediği bedeller o kadar bizden ki..Vefa,minnet,sevgi,mücadele,kıskançlık,aidiyet,cinsiyetçi yaklaşım ne ararsan var kitapta..Dili o kadar güzel ki su gibi geçti zaman..Yazarın okuduğum ilk kitabı ama kesinlikle son olmayacak
1980’lerin sonlarında bir kasaba, yoksul bir ev, kız çocuklarına yüklenen sıfatlar ve kurulamayan aile bağları...
Hazan’ın hikâyesi, tüm bunların ortasında başlar. Kendini ait hissetmediği dünyası, bir öğretmenin dokunuşuyla yeniden inşa edilir.
Gereksiz uzatmalar dışında güzel bir kitaptı. Baş karakterimiz Hazan'ın aşk hikayesi olmaması üzücü. Duygusal olarak bu eksikliği özellikle mi işlememiş yazar bilemedim.
Okunabilir, akıcı güzel bir kitap.
Ezgi Karaşin 
Ben Buradayım
#seksenler in sonunda bir kasaba da yaşayan yoksul bjr ailenin yaşadıklarına şahit olduğum bu eserde,kız çocuklarının görmezden gelinmesi okurken yüreğimi burkan bir detay olsa da Hazan in o baş kaldırışı yüreğimi serinleten,yüzümü güldüren detaydı.
Ömrü,uzun yol şoförlüğü yapan kocasının yolunu gözlemekle geçen Hatice,kocasının bu işi yapmasına bir türlü anlam veremez ama buzdan,sessiz bir duvar olan kocasına bir gün bile sormaya cesaret edemez.İki kızı olan Hatice,bir oğlu olursa kocası yanından ayrılmaz sanır ama Halil in dünyaya gelişiyle de değişen bir şey olmaz.Kocası yine başını alıp gider..
Hatice nin beklentileri öyle bir birikir ki bazen taşıyamayacak noktaya gelir.Öfke nöbetine yenik düşmesine bazen bir söz,bazen bir bakış,bazen uzun süren sessizlikler tetikler ama koşulların değişmezliği ile çaresizlik kıskacında sarılır her zaman.Keşke herkesin kocası gibi onun eşi de yanında dursa..
Babasının yokluğunu Nergis kabullenir ama Hazan her zaman babasının yokluğunu sorgular.
Babası eve geldiğinde,Nergis ile Hazan ı yok saymasına Nergis içerlese de,yaşadığı hayal kırıklığına rağmen boynunu büker.Hazan bu görmezden gelinmeyi kabullenemez.
Ne anne,ne de baba,kızı Hazan ın hırçınlığının sebebinin kendileri olduğunun farkına bile varmayan birbirinden kalben uzak iki ebeveyndir.
Anne ve babasına göre Hazan,dik başlı ve itaatsiz bir çocuktur.
Oysa ki Hazan ın yaşadığı,görülmezden gelinmenin verdiği hayal kırıklığının öfkesidir.
Eseri okurken en cok Süleyman a kızdım.Evde yaşanan en ufak tatsızlıkta kendisini dışarı atıp,ailesine sahiplenmeyip,misafir gibi davranması cok can sıkıcıydı.
Babaannesinin daha 13 yaşında olan Nergis e görücü geleceği haberi Hazan ve Hatice hanımı üzerken Nergis in tavrı Hazan ı cok üzer.Çocuk yaşta ablasının
Nergis ve Hazan ın hayatına misafir olarak başlayan kitap, Hazan ın hayatını, var olma çabasını anlatsa da Nergis i de anlamaya itiyor bizi.
Bir yere ait olma, orda olduğunu herkese duyurma/gösterme çabasını konu alan kitapta, çok çocuklu aile dinamiğine, ataerkil düzendeki erkek evlat ayrıcalığına, kızların/kadınların haklarının ellerinden alınmasına ve yeniden doğuşa şahit oluyoruz.
Kah Nergis ın yaşından büyük sorumluluklarına üzülürken, kah köy enstitülerinin önemine dikkat çekiyor yazar. Hazan'ın yaşından büyük azmi ve becerileriyle gurur duyarken bu becerilerinin onu yalnızlığa itişi sizi hüzünlendiriyor.
Pes etmek kolay peki ya mücadeleye devam edecek cesaretiniz var mı? Hazan bu cesareti dünyanın bir ucu Japonya'da buluyor bakalım siz nerelerde bulacaksınız?
İnsanların hayat yolculuğunda dönüm noktaları oluyor. Bir çocuk bile olsanız tam da bu noktalarda yaptığınız seçimlerle kendi yolculuğunuzun çizgisine şekil verebiliyorsunuz. Aslında odak noktamız ortanca çocuk Hazan olsa da ablası ve kardeşi de seçimleri ile bize düşünecek çok şey veriyor.
Her ailenin hikayesi farklı. Ve aynı anne baba tarafından yetiştirilseniz bile her kardeşin kişisel gelişimi, tabiatı farklı. Ablamız Nergis, etrafına çizilen sınırları kabul edip gördüğü kadarını yaşamayı tercih ediyor. Küçük kardeş Halil, bilinçaltına yerleştirilen erkek birey kavramını keyifle kabul ediyor. Hazan ise bambaşka bir dünya istiyor. O kelebekler gibi kanatlarını açmaya, sınırlarının dışını keşfetmeye kararlı. Öğretmeninin de desteği ile önce kitapların büyülü dünyasını, sonra da kasaba dışındaki eğitim imkanlarını deneyimliyor.
Hazan'ın yolculuğu bir noktadan sonra hep çalışmaya ve uzaklaşmaya doğru ilerliyor. Her ne kadar birçok zorluktan sonra kendini bulsa da insan bir noktada başa geri döner değil mi? Tamamlanmak geçmiş ve gelecek dengesini kurmak ile mümkün sanki, siz ne düşünüyorsunuz?
