Puan
7.410 üzerinden
Akıyor
Kitabı beğendiniz mi? Diğer okurlara tavsiye eder misiniz? Her ikisine de evet evet diyerek başlamak istiyorum incelememe. Bu kitabı bana bir arkadaşım önermişti. Okurken sürekli iyi ki önermiş dediğim bir kitap oldu.
Kitabın formatı biraz farklı. 5 yazar sırayla birbirinin romanını devam ettirerek yazmışlar. Murathan Mungan’ın Eylül 2002’de başlattığı romanı Pınar Kür Ocak 2004’te bitirmiş. Yazar sıralaması ise şu şekilde: 
Murathan Mungan - 
Faruk Ulay - 
Elif Şafak - 
Celil Oker - 
Pınar Kür . Ama hiçbir yazar birbirinin yazdığı kısma müdahale etmemiş ve bir yazar kendi bölümünü bitirip diğer yazara verdikten sonra yazılmış bölümler üzerinde herhangi bir düzenleme yapılmamış (bu bilgi kitabın en sonunda özellikle yazılmış). Bir de kitabın diğer basımını bilmiyorum ancak bu basımında bir sayfa yazı - bir sayfa boşluk şeklinde ilerlediği için kitap aslında sayfalarda yazdığı gibi 677 sayfa değil 338 sayfa. Zaten yaptığım alıntıların hepsinin sayfa sayısının tek sayı olması garip olurdu öyle değil mi :) bunun sebebi çift sayı olan sayfaların boşluk olması.
Gelgelelim ihtivasına… Spoiler yok :) Başrol’de Zehra var. Zehra’nın annesi Zehra henüz küçükken balkondan atlıyor/düşüyor/itiliyor (kitabın sonuna kadar burası muamma). Zehra’nın kişiliğini, duygularını, hayatını epey etkiliyor bu olay pek tabii. Annesinin ölümü üzerine, Zehra’nın annesiyle küs olan İstanbul’un soylu cemiyetlerinde yetişmiş köşk zengini anneannesi; Zehra’nın sık sık köşke kendisini ziyarete gelmesini babasıyla görüşüyor. Böylece Zehra’nın o zamana kadar bir kez dahi görmediği anneannesinin köşküne gitme dönemi başlıyor. Zehra büyüyor. Mimar Sinan Üniversitesi Konservatuar’ında Tiyatro eğitimi alıyor. Hayatının bu döneminde Fatin Bey’i, Rıdvan’ı, Fırat’ı tanıyor. Bu kişiler Zehra’yı annesinin ölümünü tekrar kurcalaması yoluna
Murathan Mungan - Faruk Ulay - Elif Şafak - Celil Oker - Pınar Kür . Ama hiçbir yazar birbirinin yazdığı kısma müdahale etmemiş ve bir yazar kendi bölümünü bitirip diğer yazara verdikten sonra yazılmış bölümler üzerinde herhangi bir düzenleme yapılmamış (bu bilgi kitabın en sonunda özellikle yazılmış). Bir de kitabın diğer basımını bilmiyorum ancak bu basımında bir sayfa yazı - bir sayfa boşluk şeklinde ilerlediği için kitap aslında sayfalarda yazdığı gibi 677 sayfa değil 338 sayfa. Zaten yaptığım alıntıların hepsinin sayfa sayısının tek sayı olması garip olurdu öyle değil mi :) bunun sebebi çift sayı olan sayfaların boşluk olması.
Gelgelelim ihtivasına… Spoiler yok :) Başrol’de Zehra var. Zehra’nın annesi Zehra henüz küçükken balkondan atlıyor/düşüyor/itiliyor (kitabın sonuna kadar burası muamma). Zehra’nın kişiliğini, duygularını, hayatını epey etkiliyor bu olay pek tabii. Annesinin ölümü üzerine, Zehra’nın annesiyle küs olan İstanbul’un soylu cemiyetlerinde yetişmiş köşk zengini anneannesi; Zehra’nın sık sık köşke kendisini ziyarete gelmesini babasıyla görüşüyor. Böylece Zehra’nın o zamana kadar bir kez dahi görmediği anneannesinin köşküne gitme dönemi başlıyor. Zehra büyüyor. Mimar Sinan Üniversitesi Konservatuar’ında Tiyatro eğitimi alıyor. Hayatının bu döneminde Fatin Bey’i, Rıdvan’ı, Fırat’ı tanıyor. Bu kişiler Zehra’yı annesinin ölümünü tekrar kurcalaması yolunaKeşke Dörtpeşe Olsaymış!Edebiyat & Roman
Elif Şafak Severleri Rahatsız Edecek İnceleme:
Elif Şafak'ın yerine başkası yazsaydı çok iyi daha olacak bir kitap. Şafak'ın dilindeki sahte romantizm ve kitabın akışını bozan anarşizmi beni çok rahatsız etti. Normalinde üç günde bitecek bir kitap; ama Şafak'ın bölümünü okumak on gün sürdü. Ağdalı, muğlak dili ağır ilerliyor. Bu sebeple hikâyeye anlamsız bir durak yaptırıyor. Hikâyeye getirisi olmadığı gibi götürüsü de çok. Kendileri ayrı bir kitap girişi yazmaktan da geri kalmamış. Bu giriş o kadar anlamsız ve kopuk ki, önceki bölümler eline ulaşmadan yazmış olma ihtimali çok olası.
Kitabı iyi yazar ile kötü yazar nasıldır? Bunu bir arada görmek isteyenler mutlaka okumalıdır. Murathan Mungan ve Pınar Kür hikâyeyi anlamlı kılan değerli kalemler. Mükemmel başlayıp şahane bitiyor. Diğer iki yazarımız da olabildiğince dile ve hikâyeye bağlı kalarak ama kendi anlatım dillerini de sunarak romanın hikâyesine önemli katkıları olmuştur. Okumanız ve özellikle özel bir baskı tekniğiyle basılmış olan ilk baskısını (mor kapaklı, şirazeli) edinmeniz tavsiye edilir.
Beşpeşe Murathan Mungan Pınar Kür Celil Oker #y:435elif Faruk Ulay Elif Şafak
Beşpeşe Murathan Mungan Pınar Kür Celil Oker #y:435elif Faruk Ulay Elif ŞafakReklam
BEŞ YAZAR BİR ROMAN YAZABİLİR Mİ?Alıntı
Puan vermedi
Selamlar.
Bugün sizinle farklı tarzda yazılmış bir romandan bahsedeceğim. Beş yazar bir araya gelmiş ve ortaya tek bir roman çıkarmışlar. Peki bu beş yazar bir hikâyeyi sırayla devam ettirerek gerçekten muhteşem bir eser ortaya koyabilmiş mi? Yoksa deneysel bir çalışma olarak kalıp çok da başarılı olamamış bir deneme mi olmuş?
Öncelikle yazar kadrosuna bakalım: Murat Mungan, Faruk Ulay, Elif Şafak, Celil Oker ve Pınar Kür. Her biri, kendinden önce yazılan metne sadık kalarak; geçmişte yazılmış tek bir harfi bile değiştirmeden hikâyeyi devam ettirmiş. İlk yazar konuyu belirlemiş, sonraki yazarlar ise kendi üslupları ve anlatım biçimleriyle bu hikâyeyi sürdürmüşler. Kitaba da yaptıkları işi anlatan bir isim vermişler. BEŞPEŞE...
Roman genel olarak gerilim ve yer yer polisiye havası taşıyor; ancak polisiye yönünün çok güçlü olduğunu söylemek zor. Daha çok psikolojik yoğunluğu olan bir metin: güven, kuşku, vicdan muhasebesi, suçluluk, yalnızlık ve terk edilmişlik gibi temalar ön planda. Tek bir karakterin hayatı üzerinden bu duygular işleniyor.
Bu tarzın dünyada da örnekleri var. Örneğin Agatha Christie 1931 yılında benzer bir çalışmaya katılmıştı. Ancak Türkiye’de bu tür kolektif roman denemelerinin çok yaygınlaştığını söylemek zor. Çünkü her yazar kendi üslubuyla, kendi dünyasıyla yazmayı tercih eder; bir başkasının bıraktığı yerden devam etmek ciddi bir uyum gerektirir.
Roman Murat Mungan ile başlıyor. Bana göre en avantajlı yazar o. Çünkü çerçeveyi o çiziyor; ana konuyu ve temel karakterleri o belirliyor. Diğer yazarlar bu çerçevenin dışına çıkamıyor. Konu seçimi ve giriş bölümü oldukça başarılı. Son cümlede romana yeni bir karakter ekleyerek sonraki yazarlara malzeme bırakıyor.
Ardından Faruk Ulay devreye giriyor. Burada en büyük sorun üslup geçişi. Mungan’ın
Farklı yazarların oluşturduğu bir kitap olmasından dolayı zaman kavramlarında kopukluk olsa da son bölüme kadar çok sıkıntı duymadan ufak tefek sorunları göz önüne alarak okumaya devam ettim. Pınar Kür'ün yazmaya başladığı bölümde ise tamamen hayal kırıklığına uğradım. Bu kadar anlamlı yapıların bulunduğu bir kitabı ve iç savaş halinde olan bir karakteri nasıl bir ergene çevirdiğini anlamadım. Cümlelerindeki basitliğe şahit oldukça kitaba yazık oldu diye düşündüm kendimce. Tüm kitapta uyandırılan merak Pınar Kür ile yerle bir oldu açıkçası.
bes yazarin farkli zamanlarda bi kitap olusturmus olmasi, kitabin geriye donulup herhangi bi duzenleme yapilmadan yayinlanmasi fikirleri hosuma gitmis olsa da, bundan kaynakli kurguda ve usluptaki kopukluklar biraz uzdu acikcasi. ozellikle pinar kur'un kitabin belki de en can alici yerinden baslayip surukledigi finalin tatmin etmeyisi ve kendi kisminda zehra'yi dusuncesiz ve hircin bi kiza cevirmesi kitaba yonelik gordugum goze carpan tek eksiklik. onun disinda ne kurguda ne de diger yazarlarin uslubunda bi eksiklik hissetmedim, iki gunde okuyup bitirebildigim ve bazi cumleleriyle beni etkileyen bi kitapti. okunabilir.
Reklam
Reklam