Puan
8.810 üzerinden
TÜM İSKENDERİYE DÖRTLÜSÜ İNCELEME·347 syf.·
8/10
2023 45. kitabı
Son okuma ile tüm dörtlünün toptan bir, hem okuma deneyimi hem de genel izlenimlerimi paylaşacağım ve bunu sizi sıkmadan yapmaya gayret edeceğim.
Justine
Serinin en anlaşılmaz, en ısınma turu olmasına rağmen zorlayıcı öte yandan beni en çok etkileyen ve en çok vurulduğum kitabı. Öykünün zamansızlığına giriş yapıyorsunuz ki bu biraz zor oluyor ama öyle bir tasvir ve kelime kullanımı var ki…bence saf bir edebiyat şöleniydi. Sıradışılığının imzasıydı da diyebilirim.
Balthazar
Aşka meşke girdiğimiz ve Justine’in devamı olan kitap diyebilirim. Olay örgüsü kopmuyor ama baştaki edebi şölenden ziyade burada daha ayakları yere basan ve ilk uçuşun tadının damağınızda kalacağı, aslında bildiğimiz alıştığımız normalleş yakın öyküye başladığı ve şöleni sıradan ziyafete çevirdiği aşama.
Mountolive
Ve kitabın başında Leyla ve aşkı. Ah o Justine betimlemelerini mumla aratacak tasvir zenginliğinin esamesi yok…bataklıkta başlayan aşk…neyse cümlenin devamı ağır spoiler olacak uçuk kaçık final.
Hani burada zaman örgüsü yok ama zamansızlığın sihirli de yok çünkü bazı gelişmeler ‘zamansız’ falan değil gayet sıralı ve tahmin edilebilir bir geçmiş diliminin içinden geliyor. Bu kitap beni korkuttu. Yazarın da çekinerek iyice norma oturup, sıradan akşam yemeğine döndü mevzu.
Clea
Burada artık devreye zaman, akış ve gelişme giriyor…öncesinde böyle bir örgü yoktu. Hem Justine’deki müthiş edebiyat, hem kurgunun dönüşü (olumlu olarak) hem de güzel bağlantılar ile soluk kesici demesek bile tüm seriye yakışan final.
Ve ezcümle;
-Çağdaş sevgi tanımı falan geçiyor arka kapakta; değil çağdaş sevgi belki romantizmin dorukları olabilir. Ama ne anlattığı belli olmayan şu çağdaş sevgi kavramı…çıkartırsınız ama tartışmalıdır.
-Yazarda öyle bir yetenek var ki, iplerinden boşaldığında eşi benzeri
Justine
Serinin en anlaşılmaz, en ısınma turu olmasına rağmen zorlayıcı öte yandan beni en çok etkileyen ve en çok vurulduğum kitabı. Öykünün zamansızlığına giriş yapıyorsunuz ki bu biraz zor oluyor ama öyle bir tasvir ve kelime kullanımı var ki…bence saf bir edebiyat şöleniydi. Sıradışılığının imzasıydı da diyebilirim.
Balthazar
Aşka meşke girdiğimiz ve Justine’in devamı olan kitap diyebilirim. Olay örgüsü kopmuyor ama baştaki edebi şölenden ziyade burada daha ayakları yere basan ve ilk uçuşun tadının damağınızda kalacağı, aslında bildiğimiz alıştığımız normalleş yakın öyküye başladığı ve şöleni sıradan ziyafete çevirdiği aşama.
Mountolive
Ve kitabın başında Leyla ve aşkı. Ah o Justine betimlemelerini mumla aratacak tasvir zenginliğinin esamesi yok…bataklıkta başlayan aşk…neyse cümlenin devamı ağır spoiler olacak uçuk kaçık final.
Hani burada zaman örgüsü yok ama zamansızlığın sihirli de yok çünkü bazı gelişmeler ‘zamansız’ falan değil gayet sıralı ve tahmin edilebilir bir geçmiş diliminin içinden geliyor. Bu kitap beni korkuttu. Yazarın da çekinerek iyice norma oturup, sıradan akşam yemeğine döndü mevzu.
Clea
Burada artık devreye zaman, akış ve gelişme giriyor…öncesinde böyle bir örgü yoktu. Hem Justine’deki müthiş edebiyat, hem kurgunun dönüşü (olumlu olarak) hem de güzel bağlantılar ile soluk kesici demesek bile tüm seriye yakışan final.
Ve ezcümle;
-Çağdaş sevgi tanımı falan geçiyor arka kapakta; değil çağdaş sevgi belki romantizmin dorukları olabilir. Ama ne anlattığı belli olmayan şu çağdaş sevgi kavramı…çıkartırsınız ama tartışmalıdır.
-Yazarda öyle bir yetenek var ki, iplerinden boşaldığında eşi benzeri
Puan vermedi·347 syf.··
Beğendi
·2023 267. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 25 Ağustos 2023 13:31
“Öyle sanıyorum ki hepsi geçecek. Her şey geçer. En sonunda geçer.”
Justin’in anlatıcısı adadan ayrılıp İskenderiye’ye, bir zamanlar müthiş dostluklar kurduğu, aşık olduğu, yenildiği şehre dönüyor. Ne İskenderiye şehri ne de dostlar bıraktığı gibi. Zaman efendi, İskenderiye şehrinden başrolü çalmış bu kitapta. Anlatıcımızın kendini tanıdık bir kayalığa atılmış bir kaza kurbanı gibi hissetmesinin nedeni, sadece geçmişin kapalı duran sayfaları değil gerçi. Zaman, arsız bir sevgili takmış koluna, savaş. Şehrin üstünde ‘kocaman, renkli bir ölüm şemsiyesi açılmış.” Sanki kimsenin görmediği ama herkesin varlığını bildiği mezarlar var sokaklarda ve mezarların başında bekleyen kederli insan yüzleri.. Nasıl da dayatmış katı gerçeklik kendini, yarı doğrularla, kenarı kişiye özel katlanmış gerçeklerle yaşamayı nasıl da rafa kaldırmış..
Ah bir de dönüp de bulamamak’lar var, çarpıntısı durmuş kalpler, kırılmış kollar; buy-u erguvandan güzel kadınların çalı gibi, yumuşak dost ellerin diken gibi gelmesi..Şey işte, “yok olmuş şeylerin otopsisi.” bu. Tanıdığımız kim varsa bir masanın üstünde, delik deşik. Bunlar yetmemiş gibi Durrell’in hüznü çırpıp köpürten, insanı sarhoş eden; İskenderiye gibi gösterişli, gürültülü, zalim; İskenderiye gibi sessiz, narin, latif kelimeleri..
Hasılı, işte, yolun sonu. Okudum bitti, sarhoşluğu kaldı yadigar. Canım İskenderiye Dörtlüsü, o eski şarkıdaki gibi, ey mest-i nazım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
ÇAĞDAŞ SEVGİNİN ANOTOMİSİEdebiyat
Nihayet Lawrence Durrell'in İskenderiye Dörtlüsü'nü bitirdim, ne yalan söyleyeyim ben de bittim. İlk kitap Justine şiir gibiydi beni kendine hızla aldı, ikinci kitap Balthazar’da ise roman akmak bilmedi çünkü ikinci kitap şiirin uzayan kısmı gibiydi. Birinci kitapta İskenderiye’nin arzu yüklü, gizemli dünyasında akan nehir ikinci kitapta sakin bir adada durgun bir heyecansız bir göle döndü. Ancak üçüncü ve dördüncü kitap, tüm bildiklerimizi unutturdu; ilk iki kitapta okuduklarımızı anlamsız kılarak azgın, coşkun bir okyanusta boğulma tehlikesi yaşayan sonra karaya vurunca neye uğradığını şaşıran denizciler misali biz okucuları şaşkına çevirdi. İlk iki kitapta okuduğumuz her olay ve karakterin üçüncü ve dördüncü kitapta bambaşka yüzleriyle tanıştık. Aynı olayı yaşayan karakterlerin olayları kendi zaviyelerinden yorumlanması ile farklı bakış açıları tıpkı bir Pandora’nın kutusu gibi açılarak tek tek önümüze serildi.
Bence İskenderiye şehri bu romanlar içinde ana karakterdir çünkü romanın her bir karakterinin ruhuna, davranışlarına sinsi bir duman gibi zerk olarak onların yaşamlarına yön ve şekil veren bir büyü misali kendini gizem perdesinin arkasından varlığını hep hissettirir Farklı dinlerden, farklı inanışlardan, farklı milletlerden her bir kahraman böyle büyülü bir atmosferde soluk almasalardı, böyle hareket ederler miydi? Hiç sanmıyorum.
İskenderiye; tutku, arzu, heyecan, ihanet, sadakat, aşk, özlem gibi pek çok duygunun birbiriyle harmanladığı “Girift ilişkilerin şehri.” Hâl böyle olunca kişiler cinsiyetlerinden, toplumsal kimliklerinden, akrabalık ilişkilerden azâde aşk denizine gark olup, kendi benliklerinden sıyrıp karşı cinsin vya hemcinsinin efsununa kapılıp bir üstbenlik oluşturuyorlar. Tıpkı Sezen Aksu’nun şarkısında söylediği gibi:”Aşk için ölmeli; aşk, o
Zehirli sevda kadehinin elden ele gezip kurbanlarını yürek acısı ile kavurup öldürdüğü, seri boyunca okurun önüne aşılan soru kartlarının çözülmesiyle oluşan şaşırtıcı kurgusu ile başımı döndüren çok güzel bir okuma serüveniydi ve bitti…
Clea, Durrell'in " çağdaş sevgi'yi " irdelemek üzere kaleme aldığı, 20.yüzyılın en görkemli başyapıtlarından biri olan Iskenderiye Dörtlüsü'nun dördüncü ve son cildi.