Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
328
Basım Tarihi:
Kasım 2022
İlk Yayın Tarihi:
1960
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
The Alexandria Quartet 4: Clea
ISBN:
9789750757112
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
TÜM İSKENDERİYE DÖRTLÜSÜ İNCELEME·347 syf.·
8/10
2023 45. kitabı
Son okuma ile tüm dörtlünün toptan bir, hem okuma deneyimi hem de genel izlenimlerimi paylaşacağım ve bunu sizi sıkmadan yapmaya gayret edeceğim.
Justine
Serinin en anlaşılmaz, en ısınma turu
Puan vermedi·347 syf.··
Beğendi
·2023 267. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 25 Ağustos 2023 13:31
“Öyle sanıyorum ki hepsi geçecek. Her şey geçer. En sonunda geçer.”
Justin’in anlatıcısı adadan ayrılıp İskenderiye’ye, bir zamanlar müthiş dostluklar kurduğu, aşık olduğu, yenildiği şehre dönüyor. Ne İskenderiye şehri ne de dostlar bıraktığı gibi. Zaman efendi, İskenderiye şehrinden başrolü çalmış bu kitapta. Anlatıcımızın kendini tanıdık bir kayalığa atılmış bir kaza kurbanı gibi hissetmesinin nedeni, sadece geçmişin kapalı duran sayfaları değil gerçi. Zaman, arsız bir sevgili takmış koluna, savaş. Şehrin üstünde ‘kocaman, renkli bir ölüm şemsiyesi açılmış.” Sanki kimsenin görmediği ama herkesin varlığını bildiği mezarlar var sokaklarda ve mezarların başında bekleyen kederli insan yüzleri.. Nasıl da dayatmış katı gerçeklik kendini, yarı doğrularla, kenarı kişiye özel katlanmış gerçeklerle yaşamayı nasıl da rafa kaldırmış..
Ah bir de dönüp de bulamamak’lar var, çarpıntısı durmuş kalpler, kırılmış kollar; buy-u erguvandan güzel kadınların çalı gibi, yumuşak dost ellerin diken gibi gelmesi..Şey işte, “yok olmuş şeylerin otopsisi.” bu. Tanıdığımız kim varsa bir masanın üstünde, delik deşik. Bunlar yetmemiş gibi Durrell’in hüznü çırpıp köpürten, insanı sarhoş eden; İskenderiye gibi gösterişli, gürültülü, zalim; İskenderiye gibi sessiz, narin, latif kelimeleri..
Hasılı, işte, yolun sonu. Okudum bitti, sarhoşluğu kaldı yadigar. Canım İskenderiye Dörtlüsü, o eski şarkıdaki gibi, ey mest-i nazım.
ÇAĞDAŞ SEVGİNİN ANOTOMİSİEdebiyat
Nihayet Lawrence Durrell'in İskenderiye Dörtlüsü'nü bitirdim, ne yalan söyleyeyim ben de bittim. İlk kitap Justine şiir gibiydi beni kendine hızla aldı, ikinci kitap Balthazar’da ise roman
Zehirli sevda kadehinin elden ele gezip kurbanlarını yürek acısı ile kavurup öldürdüğü, seri boyunca okurun önüne aşılan soru kartlarının çözülmesiyle oluşan şaşırtıcı kurgusu ile başımı döndüren çok güzel bir okuma serüveniydi ve bitti…
Clea, Durrell'in " çağdaş sevgi'yi " irdelemek üzere kaleme aldığı, 20.yüzyılın en görkemli başyapıtlarından biri olan Iskenderiye Dörtlüsü'nun dördüncü ve son cildi.
İskenderiye ile başlayan seri farklı bir İskenderiye anlatımı ile bitiyor. Ne kadar sevsem de bir o kadar yoruyor beni Durrell.
Seride fazla bir tempo düşüklüğü var maalesef. Mountolive ve Clea, başlangıç kadar sizi etkilemese de atmosferi ve anlatım tarzı ile büyülemeye devam ediyor.
Her karakteri sahiplenmek zor fakat Pursewaden gibi ek bir karaktere bu kadar fazla anlatım olmasını anlayamadım bu kitapta. Heh sonunda Clea’yı da tanıyoruz dediğim bir kitabın en az elli sayfası Pursewaden’ın hayat görüşleri. Bir yere bağlanmıyor, konu hakkında önemli bir nokta da değil aslında. Bu durum beni biraz kitaptan uzaklaştırdı.
Ne kadar soğusam da arka planda gelişen Clea ve Darley atmosferi güzel bir okuma sağladı. Mountolive’de geçen birkaç olayın da bağlandığı, karakterlerin oturduğu bir kitap Clea. Son dörtlüye yakışır şekilde olmuş. Şaşırdığım, üzüldüğüm noktalar oldu. Karakterler ve İskenderiye kendini çok bağlıyor.
Yazara bazı kısımlarda ne kadar kızsam da ben bu belliği, İskenderiye’yi ve Darley’i sanırım unutamam.
Tekrar okunmayı hak ediyor. Kaçırdığım çok nokta var gibi hissettiriyor her ne kadar olayları anlamama ve kafamda soru işareti kalmamasına rağmen.
Çok sorgulayıcı bir kitap.
Gerçekleşen bir aşkı, dört hatta daha fazla kişiden farklı açılardan okumak müthiş bir zevk. Durrell’in anlatım gücü kadar olayları bağlayış ve etraflıca anlatma kabiliyeti de var. Bir anda başka bir karaktere bağlayıp, o karaktere yaraşır şekilde yazıyor.
Ne adammış bu Durrell. Gerçekten hayran kaldım. Bunu da yazamazsın be, bu nasıl bir fikir dedirtti bana kaç kere.
Bitmesine o kadar üzüldüm ki. Seni özleyeceğim İskenderiye. Sizleri özleyeceğim Nessim, Justine, Clea, Balthazar, Leyla, Mountalive, Darley ve diğerleri. Serinin tamamıyla ilgili söylenecek çok şey var. Öncelikle okuma deneyimi zor bir kitap olduğunu itiraf etmek gerek. Yıllar sonra tekrar döneceğimden eminim bu seriye. Hakikati ararken hakikati aramamayı, hatıraların kendi gerçekliğini yarattığını ve görünenin herkes için farklı olduğunu o kadar çarpıcı bir biçimde aktarıyor ki her kitap da kendimi daha çok sorgulamanın içinde buldum. Bir yanıyla benim için bir kişisel gelişim kitabıydı adeta
İskenderiye Dörtlüsü
Lawrence Durrell, bu dörtlemede aşkı, ilişkileri, bir şehri ve bir dönemi farklı açılardan bakan bir hakikat oyununa dönüştürerek anlatıyor. Her kitap, aynı dünyaya başka bir
İskenderiye Dörtlüsü’nün son kitabı Clea. Diğer üç kitap aynı zaman dilimini farklı gözlerle anlatmıştı. Bu kitapta ise zaman çizgisini ileriye taşımış Durrell, bu özelliğiyle diğer üç kitabın birden bittiği yerden başlıyor ve onları noktalıyor Clea. Önceki kitaplarda ayak seslerini duyduğumuz savaş gelmiş, İskenderiye sahil kıyısı geceleri saldrı altında, şehir asker dolu. Bu durum kahramanlarımızın hayatlarını da bir ölçüde etkilemiş, bazılarını az bazılarını daha çok. Olay örgüsü açısından diğer kitaplardan daha sakin, durağan ilerliyor ve hiç istemesem de bu kitapla İskenderiye yolculuğumuz sona eriyor.
Durrell bize şehri karış karış gezdiriyor, insanları derinlemesine tanıtıyor ama bildiğimiz anlamda bir betimleme de yapmıyor, klasik bir betimleme değil. Tekrar tekrar çevirdim sayfaları, bana betimleme okuyormuş gibi hissettirmeden bütün bunları nasıl anlatmış diye, sanırım tam da bu yüzden evren değiştirir gibi kitabın içine girip orada yaşıyoruz okuma boyunca. Bu yaz Justine’in şarkısı Jamais de la vie yi dinleyip, parfümünün kokusunu burnumda duyarken, deniz esintisini de arkama alıp yaşadım, gezdim, gördüm İskenderiye’de. Ayrılmak çok zor ama veda vakti de geldi.
İskenderiye DörtlüsüEdebiyat
İskenderiye Dörtlüsü’nün son kitabını da bitirdim. Kitapların isimleri içindeki kahramanlar olsa da her kitap ardındaki kişinin ağzından anlatılmıyor.
Dörtlüde benim en sevdiğim 3.kitap Mountolive oldu. Daha sürükleyici ve daha çok gizem çözüldüğü için sanırım.
Bulmaca çözer gibi okuduğum bir dörtlüydü. Sıradışı bir kurgusu olan güzel bir serüvendi.
Yazar Hakkında
Lawrence DurrellYazar · 18 kitap
Lawrence George Durrell (d. 27 Şubat 1912 - ö. 7 Kasım 1990) Britanyalı romancı, şair, oyun yazarıdır. Kendisini Britanyalı olarak görmemiştir. Ölümünden sonra Britanya vatandaşı olmadığı ortaya çıkmıştır. En bilinen çalışması İskenderiye Dörtlüsü'dür.
27 Şubat 1912 tarihinde Hindistan'da doğdu. Öğrenimi için on iki yaşında İngiltere'ye gitti. Londra'da çeşitli işlerde çalıştıktan sonra, Yunanistan'da Korfu adasına yerleşti. İkinci Dünya Savaşı sırasında ve savaştan sonraki yıllarda Rodos, İskenderiye, Kıbrıs gibi Akdeniz ülkelerinde yaşadı.
Şiirleri, romanları bu yerlerin yankıları ile doludur. "Justine" adlı romanının yayınlandığı 1957 yılına değin az tanınan bir ozan iken "Justine", "Balthazar", "Mauntoliv", "Clea" adlı roman dizisinden sonra günümüzün en çok okunan ve sözü edilen yazarlarından biri oldu.
