Камера обскура
Vladimir Nabokov
İnsanların ona kobud davrandığını düşünürdü, amma onları tez bağışlayırdı.
Önemli olan yığınların okuduğu edebiyat değildir.Aslolan bir iki tane kıyıda köşede kalmış ,ukala ve kendini beğenmiş çağdaşları tarafından dışlanmış gerçek yazarların yapıtlarıdır.
Son
Bir süre sessiz ve kıpırtısız kalmalıyım, sonra şu parıltılı acı kumsalında ağır ağır o mavi, masmavi dalgaya doğru yürümeliyim. Mavilik nasıl da müthiş bir mutluluk. Maviliğini ne kadar mavi olabileceğini hiç bilmemişim. Yaşamayı da amma yüzüme gözüme bulaştırdım. Artık her şeyi biliyorum.
Sayfa 222
Hayat dediğimiz fıkraya anlam kazandıran ölümdür .
Bundan böyle her şey şüphenin zehirli tadıyla bozulacaktı.