Камера обскура
Vladimir NabokovPuan
810 üzerinden
Nabokov, Seni Şakacı!·223 syf.·
9/10
2022 7. kitabı
Bir kitap okuduktan sonra, mutlaka onu okuyan diğer okurların yorumlarına bakarım.Benim yakalayamadığım ayrıntılar, farklı bakış açıları her zaman dikkatimi çeker.Okumak hepimizin nasiplendiği hudutsuz bir okyanussa eğer, haliyle ağa takılan balıklar da farklı olur.
Bu kitaba yapılan en yaygın eleştirilerden biri de fazla zorlama ve sıradan bir hikayeyi konu alması.Sanki sonu ve başı belli hayatların içerisine kafesteki kuş misali hapsedilen bizler değilmişiz gibi.Benim söyleyeceklerimse tam tersi bir görüşü savunacak.Bu kitap benim için oldukça sıradan bir hikayenin bile usta bir yazarın kalemiyle nasıl devleşeceğini gösteriyor.
Korunaklı ve ihtişamlı hayatının olağan ilerleyişinden bezmiş, azalan yaşama tutkusunun çaresizliğiyle kabuğuna çekilmiş talihsiz bir adamdır Albinus.Bir gün tamamen tesadüflerin çizdiği şekilde kendinden yaşça genç Margot’a aşık olur.Ne yazık ki insana içkin her duygu gibi aşk da yanlış kişilerce kullanıldığında mutluluğun istikametini felakete çevirebilir pekala.(Ve bundan da çok iyi sanat eserleri çıkar.)
Aşkta insanı hakikate karşı sırt çevirmeye iten bir cihet olduğu muhakkak, yazarın bu konuda kullandığı metafor ise onun ustalığını kanıtlar nitelikte.Albinus’un gözlerindeki esrar perdesini kaldırmak için onu zifiri bir karanlığın kucağına atmak! Yazarın karanlıkta attığı kahkahaları duyar gibiyim.
Huzursuz okumalarınız olsun.
Senin de alacağın olsun Nabokov.
" (...) günün birinde gencecik bir metres uğruna karısını terk etti; sevdi; sevilmedi; ve yaşamı felaketle son buldu."
Kitap, okuru ilk paragraftan bu cümle ile karşılıyor. İnceleme yazıp yazmamak konusunda emin olamadım ama hak ettiğini düşünüyorum. Nabokov, konunun basitliğini kitabın başından kabullenip bu dar alan içinde yazılabilecek oldukça güzel bir kitap yazmış.
Okurken her sayfada az da olsa umudum vardı, baş karakterimiz Albinus'un felaketinden tabii ki haberdardım fakat "bu kadarı fazla bile" deyip duruyordum. Yazarın yeteneği de burada öne çıkmış bence, okuru A noktasından B noktasına götürürken sabit bir rota izlemek yerine uzun bir gezintiye çıkarıyor.
Albinus, eşi Elizabeth ve kızı İrma ile mutlu bir hayat sürse de günün birinde "gencecik bir metres" diye bahsedilen Margot'a aşık oluyor. Devamında gizli konuşmalar, buluşmalar derken kendisini eşini terk etmiş şekilde bu kızla yaşarken buluyor. Aldatmanın sebebini aristokrat sınıfının yaşamındaki monotonluğa bağlayan yazılar gördüm fakat alakası olduğunu düşünmüyorum, ilerledikçe de aldatmanın böyle bir şey olmadığını görüyoruz.
Spoiler vermeden buraya kadar detaylandırabilirim sanırım, Albinus'un ağır ağır yıkıma gidişi anlatılıyor sonrasında. Kitabın başlarında hiç sevmeyeceğim bir karakterdir diye düşünsem de yazar karakterleri tek boyuta sığdırıp anlatmamış, her yönleriyle okurun incelemesini sağlıyor. Bütün yıkımını başlatan yine kendisi olsa da en çok acıdığım karakter yine o oldu. Eski çağlarda trajediler; düellolar, cinayetler, hakaretler, bazen de tanrılar yüzünden olsa da çağdaşımız olan bir kitapta yine çağdaşımız olan en yaygın trajediyi görüyoruz.
Kitap boyunca ne hissettim diye düşünüyorum da huzursuzluk dışında pek bir şey söyleyemem sanırım; Nabokov da "zalim" diye bahsettiği gri
Reklam
Kesinlikle bu adamın okuyacağım ilk kitabı olmayacak. Daha önce nerdeydin, nerdeydim? Neden tanışamadım seninle? Nasıl pişmanlıklar yaşıyorum anlatamam. Nasıl güzel bir kitapsın sen, nasıl bir edebiyatın yazarısın. Kimin aslı, kimin fazlısın? İyi ki okudum seni. Uzun zamandır bir kitabı "keşke hiç bitmeseydin"i bu kadar yürekten istemedim.
Neyse kitabın konusuna gelecek olursak arka kapağında mevcut olmasına rağmen sizi içine çekiyor ve nasıl sürüklendiğinizi ruhunuz bile duyumsamıyor. Aşkı, ihaneti, kadın erkek ilişkisini, sanat - toplum yapısı içerisinde okuyucuya anlatan biraz da felsefi tat vererek okuyucuyu ters köşe yapan içsel diyaloglar, şaşkınlıklar, aptallıklar...
İlk Lolita kitabını okumayı planlıyordum, fakat bu kitabını okuduktan sonra daha fazla merak etmeye başladım. Keyifle ve kitaplarla...
Karanlıkta KahkahaEdebiyat
Nabokov'un Lolita adlı kitabını çok beğenerek okuduktan sonra sahafta gezinirken şömizi olmayan, 64 basım arif bolat yayınevinden çıkan bu kitabını spontane bir şekilde buldum ve çok heyecanlandım. Nabokov'un kendine has bir yazım tarzı, metaforları, detaycı bir anlatımı vardır fakat Karanlıkta Kahkaha adlı bu kitabını okuduktan sonra ne yazık ki aynı fikirde olamadım. Şahsen, bu kitabın asla edebi bir yönü olmamakla beraber sırf yazılmak için yazılan bir kitap olduğunu düşündüm.
9/10
2020 77. kitabı
Kelimenin tam anlamıyla çok güzel bir kitap.
Vladımır NABOKOV’un olağan üstü bir betimleme becerisi var. Bir o kadar da güzel bir olay örgüsüne sahip bir kitap. 
Karanlıkta Kahkaha
Karanlıkta KahkahaReklam
Reklam