Puan
7.810 üzerinden
Romalılar Britanya’yı terk ettikten sonra bir zaman..Her yer insanların hafızasını tüketen koyu bir sisin istilası altında. Ejderhalar, devler, cinler, şövalyeler, merlin, kral Arthur ve keşişlerle örülü bir hikayenin baş kahramanı dizileri tutmayan yaşlı bir çift: Axl ve onu izleyen o mülayim gölge, Beatrice. Çalınan hatıralarını hırsızdan geri almak, bölük pörçük anıların içinden gülümseyen o çocuğu, oğullarını bulmak için uzun bir yolculuğa çıkıyorlar.
Tüm ülkeyi saran sisin içinde bir yerde olmalı, o oğul, mutlu anılar, elbette hayal kırıklıkları ve heyulalar, ve geçmişte bir yerde bambaşka, belki de kabullenemeyeceğimiz biri gibi bıraktığımız kendimiz. O da orda bir yerde olmalı. Yapılan kötülükler unutulmasın diye dikilmiş anıtların altında bir yerde..Tarihin karanlığına gömülmüş birinin dudakları arasında..Bir kayıkçının küreğine takılı belki. Orda bir yerde olmalı. Bulmalı. Var bu zaman efendiyle kapanmaz bir davamız, kapatmalı.
Geçmişe dönüp bakmayın, geleceğe çok kafa yormayın, anı yaşayın diye bağıran dünyanın aksine İshiguro, anıların gücünü hatırlatıyor Gömülü Dev’de. Onlar olmadığında hayatın taşları arasından birkaçı çekilmiş gibi çünkü. Dünya her an üstünüze yıkılacakmış gibi. Bu yüzden işte, çalınan hatıralar geri alınmalı. Yola çıkmalı, aramalı.
Kitabın ritmi başlarda çok düşük. Meraktan ölecekmişsiniz gibi hissetseniz de kitabın ağır akışına itiraz edemiyorsunuz. Ve zamanın düzensiz bir kullanımı var. Bir şey kaçırmaktan korkarak okuyorsunuz. Ama sanki eski çağlardan kalma bir masalı dinliyormuşsunuz gibi. Sıkıcı değil. Ritim sonrasında yükseliyor. Her ne kadar Ishiguro okur aradığını bulsun diye değil, afallayıp şaşkınlıkla etrafına baksın diye uğraşmışsa da, huyudur çünkü, sabır elzem.
Şaşırıp kaldığınız yerde, bir ejderhanın kesik başının
Düşünün ki çok sevdiğiniz bir insanla kavga ettiniz, konuşmuyorsunuz, ayrı ayrı yürüyorsunuz... Aradan bir gün geçiyor ve hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorsunuz yaşamaya. Ne oldu, hallettiniz mi aranızda ki meseleyi, yoksa unutmuş olabilir misiniz?
Evet evet unutmaktan bahsediyorum. Düşünün ki bir nedenden dolayı sürekli unutuyorsunuz. Kavgalarınızı, verdiğiniz sözleri, utançlarınızı, kırgınlıklarınızı, öfkenizi, nefretinizi, düşmanlığınızı, değerlerinizi hatta bir çocuğunuzun olup olmadığını. Peki unutmak mı, yoksa yüzleşmek mi isterdiniz? Yüzleşmek için unutkanlığın kaynağını ortadan kaldırmaya cesaret eder miydiniz?
Işte bu kitapta bunlar anlatılıyor. Ve bu soruların cevabını mükemmel bir şekilde veriyor.
Kitabın anlatımına gelecek olursak inanılmaz beğendim. Kitapta bir film havası alıyorsunuz. (Hatta kitabın filmi olsa mutlaka izlerim.) Anlatımında ilk başlarda zorlanıyorsunuz çünkü bazı olayları, bir olay olup bittikten sonra geçmiş ile birleştirerek anlatıyor. Işte film havası katan durum da bu.
Son olarak kitabın isminden bahsetmek istiyorum. Kitap isimleri benim için ayrı bir öneme sahiptir. Kitap içeriği ve ismi bir bütün oluşturmalı.
Gömülü Dev! Kitap fantastik bir türde yazıldığı için ve devlerden de bahsedildiği için ilk başta gerçek bir devden bahsedildiği düşüncesine kapılmıştım ama kitap ilerledikçe Gömülü Dev isminin kitap için biçilmiş bir kaftan olduğunu düşünmeye başladım. Özellikle de son sayfalarda ki bir alıntı bunu destekler nitelikteydi.
"Bir zamanlar iyice derine gömülü dev kıpırdanıyor şimdi. Çok geçmeden mutlaka ayağa kalkacaktır; o zaman aramızdaki dostane bağlar, genç kızların küçük çiçek saplarından yaptığı düğümlere benzeyecek. Insanlar gece vakti komşularının evlerini yakacaklar. Şafak vakti çocukları ağaçlara asacaklar.
Reklam
Unutuşun Cennetinden, Hatırlayışın Cehennemine
Puan vermedi·280 syf.·
2026 31. kitabı
Kazuo Ishiguro, Gömülü Dev’de bize şu can yakıcı soruyu miras bırakıyor: "Bizi birbirimize bağlayan şey paylaştığımız anılar mıdır, yoksa o anıların üzerini örten merhametli bir unutuş sisi mi?"
Kitabın başında Axl ve Beatrice’in birbirlerine karşı kullandıkları o naif, sığınak gibi sıcak "Prensesim"/kocam hitaplarına hayran kalarak başlıyoruz yolculuğa. Ancak sayfalar ilerleyip ejderha Querig’in nefesiyle yayılan o unutkanlık sisi dağıldıkça, altından çıkan gerçekler okuru sarsıyor. Ishiguro, fantastik bir evreni (ejderhalar, şövalyeler, devler) sadece bir dekor olarak kullanıp aslında insanın ve toplumun en karanlık dehlizlerine sızıyor.
Gördük ki; aşk bazen sadece her şeyi hatırladığımızda değil, bazı şeyleri "hatırlamadığımızda" bu kadar saf kalabiliyor. Axl ve Beatrice'in oğullarına yaptıkları o hüzünlü yolculuk, aslında bir kavuşma değil; geçmişteki ihanetlerin, öfkelerin ve vicdan azaplarının telafi edilemez ağırlığıyla bir yüzleşmeymiş.
Ishiguro, ustalığını yine konuşturuyor; bir çırpıda bitirilecek bir olay örgüsü yerine, zihne ağır ağır çöken bir melankoli bırakıyor. Kitabın sonundaki o sisli kıyı ve kayıkçı sahnesi, modern edebiyatın en hüzünlü vedalarından biri olarak hafızama kazındı. Dev uyandı, sis dağıldı ve geriye sadece çıplak, soğuk bir hakikat kaldı.
Peki ya siz; sevdiğiniz insanla aranızdaki o huzurlu bağın, sadece geçmişteki bir hatayı veya kırgınlığı "**unuttuğunuz*"" için sürdüğünü öğrenseydiniz; o sisin dağılmasını ve her şeyi hatırlamayı mı dilerdiniz, yoksa o konforlu karanlıkta "Prensesim" /kocam demeye devam etmeyi mi?
Hay böyle işe....
Tarihe Not Düşülsün : 10.07.2024 Saat 19:49....
Şükür çok şükür bin şükür Lanetli Kitabımı günler , haftalar, aylar , yıllar sonra bitirme şerefine nail oldum... Kitap başlarda çok ağır ilerliyor, ortalarda karman çorman oluyor, sonlarına doğru mesele anlaşılıyor anlaşılmasına ama pek de bir b.k'a benzemiyor...Yok cinler yok ejderhalar...Ne yalan hikâyeler arası bir kopukluk var...Beni nedense bir türlü içine almadı alamadı...Zar zor bitirdim...Kitabın vurgulamak istediği şey güzel güzel olmasina ama o güzellik pek de eserde yansıtılamamış gibi. Neydi peki o güzellik? Anıları geçmişte bırakmak! Keşke yazıldığı kadar kolay olsa bu iş !
Bu japon yazarı ilk kez okudum...Hayal kırıklığı oldu...Fantastik mantastik tarz kitaplar zaten oldum olası pek ilgimi çekmiyordu ve bu kitap ile bir kez daha kendimden emin oldum...
Benim bu bahtsız Bedevi hallerim ne zaman düzelecek acep ?
Hep mi içinde kendimi bulamadığım eserler beni bulur !
Çekiyorum sanırım...
Nerde b.ktan eser nerde b.ktan şeyler varsa çekiyorum...
Neysem kitabı ben beğenmedim...
Ama siz siz olun benim yazdığım incelemeye aldanıp kitabı okumamazlık etmeyin..!
Kitabı mutlaka okuyun,
Ve sonra bir güzel pişman olun :))
İyi okumalar,
Güzel paylaşımlar...
Axl ve Beatrice , yaşlı bir çift...uzun zamandır gormedikleri oğullarına gidiyorlar,sis içindeler, görüş alanları kısıtlı,yorgun ve zorlandıkları bu yolculukta baş etmek zorunda kaldıkları bir sürü sıkıntı içindeler..
Hem kendileri ve hemde tüm ülke bir unutma hastalığına yakalanmış. ... hatırlayamıyorlar hatırlatmalar gereken ne varsaya, ya da eksik/yanlış hatırlıyorlar ....geçmişi yerli yerine oturtamayınca geleceğe yol almak da zor oluyor elbet. ...
Birbirlerine seslenişleri nezaket/şefkat/sahiplenme/teslimiyet/aşk içeriyor. ....Axl,prensesim diyor... Beatrice ,kocam...
Bu sis,bu unutus,bu arayış,bu sorgulanış niye o zaman....böylesine severken ve seviliyorken...
Arayış,unutuş ve hatırlayış yolculuğu...
#mineilebirlikteokuyoruz kitap kulübü olarak araya sıkıstırdığımız bir kitap diye düşünmüştüm ama, benim için #unutulmazlar listemde yerini aldı ve geçmiş yıllarda okuduğum Körlük ve Görmek/Saramago yu anımsattı... hatırlamaya ve toparlamaya çalışırken yakın zamanda yeniden okuma isteği duydum...
Geçtiğimiz yıllarda, yazarın " Günden Kalanlar" romanı nı da beğeni ve etkilenerek okumuş,romandan uyarlanan filmide izlemiştim.Film'i var mı acaba diye bir arayışa girdiğimde ,henüz olmadığını ama üzerinde çalışıldığını öğrendim..
Su üzerinde kayık yolculuğu ile ayrılmak bu dünyadan güzel bir metafor,severek izlediğim Gönül Dağı dizisinde de kullanılmıştı.... Ben de istiyorum ...zamanı geldiğinde bir kayık yolculuğu ile ve kayıkçı ile sohbet ederek dünyadan ayrılmak ne güzel olur...
Bu akşam kitap dostları ile değerlendireceğiz.... güzel açılımlar olacak biliyorum..
Romanda,Dişi Ejderha öldürüldüğünde,sis de kalkacak, toplumu saran unutkanlık da...
Yaşamınızda sizi kaosa sürükleyen ejderhalarınızı bulup öldürerek, aydınlık , ferah bir yolculukla tamamlanacağınız
Reklam
Reklam