Puan
7.810 üzerinden
Goriot Baba – Honoré de Balzac
Goriot Baba benim için sadece bir baba-kız hikâyesi değil, sevginin nasıl sömürülebileceğini ve insanın kendi duygularıyla nasıl yavaş yavaş tükenebileceğini gösteren çok ağır bir roman oldu. Balzac bu kitapta, fedakârlığın kutsallığını değil, sınırı olmadığında nasıl yıkıcı bir hâl alabildiğini anlatıyor.
Goriot Baba’nın kızlarına duyduğu sevgi başta dokunaklı geliyor. Onlar için her şeyden vazgeçmiş olması, kendini tamamen geri plana atması ilk bakışta “iyi bir baba” imajı yaratıyor. Ama roman ilerledikçe bu sevginin tek taraflı ve dengesiz bir hâl aldığını görmek insanın içini acıtıyor. Kızlarının ilgisi azaldıkça, Goriot Baba daha çok vermeye, daha çok yok olmaya başlıyor.
Beni en çok sarsan şey, kızların kötülüğünden çok Goriot Baba’nın körlüğü oldu. Sevilmek için sürekli bir şeyler vermek zorunda hissetmesi, sevgiyi fedakârlıkla eşitlemesi ve karşılıksızlığa rağmen vazgeçememesi çok tanıdık geldi. Balzac burada sadece bir baba figürü değil, sevgiyi yanlış yerlerde ve yanlış biçimde arayan insanları anlatıyor.
Romanın arka planında Paris toplumu çok güçlü bir şekilde hissediliyor. Para, statü ve sosyal çevre neredeyse her şeyin önüne geçiyor. İnsan ilişkileri bile çıkar üzerinden şekilleniyor. Goriot Baba’nın değeri de kızlarının hayatındaki “işlevi” kadar var. Bu gerçek, romanın en acı taraflarından biri.
Rastignac karakteri ise hikâyeye ayrı bir boyut katıyor. Onun gözünden bu dünyayı görmek, ahlaki çürümenin nasıl normalleştiğini anlamamı sağladı. Roman boyunca bir yandan Goriot Baba’ya üzülürken, diğer yandan Rastignac’ın bu düzene ayak uydurma hâlini izlemek insanı rahatsız ediyor ama düşündürüyor.
Goriot Baba’yı bitirdiğimde içimde kalan şey büyük bir hüzün oldu. Bu roman bana sevginin her zaman yüce bir duygu olmadığını,
Balzac
Honore de Balzac'ın 1835 yılında yayımladığı romanıdır. Kitabı çok uzun zaman önce yarım bırakmıştım, burada kitabın herhangi bir kusuru yoktur çünkü insan her zaman aynı ruh durumunda olmuyor, yakın zamanda ise kitabı tekrar okumaya karar verdim. Rahatlık diyebilirim ki okunması gereken klasikler arasında yer almayı hak ediyor.
Balzac, Dante'nin ''İlahi Komedya''sından esinlenerek insanlığın bir anlamda çöküşünü anlatmak için romanlarını ''İnsanlık Komedyası'' adıyla birleştirmiştir. Balzac'a dair 
Vadideki Zambak ve 
Goriot Baba okumalarıma dayanarak gerçekten de o temelde Fransız sosyal yapısı üzerinden insanlığın panaromasını çizmiştir. Vadideki Zambak romanını safî aşk(yasak aşk) veya Goriot Baba romanını temiz yürekli bir babanın kızlarını her şeyini feda edecek kadar sevmesi gibi basit bir temaya bağlayamayız. Zirâ Balzac bundan çok daha fazlasıdır.
Okuyucuya zor gelebilir Balzac, ya kendisi doğuştan üslupçu ya da eserine inanılmaz emek veriyor. Çünkü oku geç şeklinde okunulması pek de mümkün değildir Balzac. Her cümlesi ayrı şiirsel, her cümlesi o kadar mânâlı. Herkesin dilinden düşürmediği Zweig 
Üç Büyük Usta kitabında onu bu ustalardan saymıştır hatta müstakil biyografisini de yazmıştır. Cemil Meriç de ona hayran, pek çoğumuzun bilmediği eserlerini tercüme etmiştir.
Esere dair bilgi vermek istemiyorum pek çoğunuza sıkıcı, bazılarına göre zor(bölümlere ayrılmaması da etken) bazılarına göre aşırı duygusal gelebilir. Eh 20.yy öncesi tüm romanlarda bu yok mu? Ama bir yandan bu komedyanın içerisinde insan olduğu için ve insanın temelde çok da değişmediğini bildiğimiz için ve Balzac'ın da bunu çok iyi portreleştirdiğini bildiğimiz için Balzac okunmalı, okutulmalıdır.
Vadideki Zambak ve Goriot Baba okumalarıma dayanarak gerçekten de o temelde Fransız sosyal yapısı üzerinden insanlığın panaromasını çizmiştir. Vadideki Zambak romanını safî aşk(yasak aşk) veya Goriot Baba romanını temiz yürekli bir babanın kızlarını her şeyini feda edecek kadar sevmesi gibi basit bir temaya bağlayamayız. Zirâ Balzac bundan çok daha fazlasıdır.
Okuyucuya zor gelebilir Balzac, ya kendisi doğuştan üslupçu ya da eserine inanılmaz emek veriyor. Çünkü oku geç şeklinde okunulması pek de mümkün değildir Balzac. Her cümlesi ayrı şiirsel, her cümlesi o kadar mânâlı. Herkesin dilinden düşürmediği Zweig Üç Büyük Usta kitabında onu bu ustalardan saymıştır hatta müstakil biyografisini de yazmıştır. Cemil Meriç de ona hayran, pek çoğumuzun bilmediği eserlerini tercüme etmiştir.
Esere dair bilgi vermek istemiyorum pek çoğunuza sıkıcı, bazılarına göre zor(bölümlere ayrılmaması da etken) bazılarına göre aşırı duygusal gelebilir. Eh 20.yy öncesi tüm romanlarda bu yok mu? Ama bir yandan bu komedyanın içerisinde insan olduğu için ve insanın temelde çok da değişmediğini bildiğimiz için ve Balzac'ın da bunu çok iyi portreleştirdiğini bildiğimiz için Balzac okunmalı, okutulmalıdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Goriot Baba romanı, 19. Yy Fransa'nda Napolyon sonrası restorasyon dönemindeki Paris toplumunu konu edinir. Dönemin yaşayış tarzını, algılarını ve toplumsal düzenini detaylı bir şekilde gözler önüne serer. Eseri okurken, aynı dönemi konu alan bir çok başka kitapta olduğu gibi, Paris sosyetesinin yoğun aşk trafiğine de epeyce maruz kalırız ve de aşkı algılayış ve kullanış biçimlerinin çeşitliliği ( gerçek aşk, para için olan aşk, statü için olan aşk gibi) epeyce belirgindir. Evli insanların metres veya dost hayatı yaşaması, bunların herkes tarafından bilinmesi ve normal karşılanması, bu ilişkiler üzerine hayatların harcanması gibi dönemin Fransız edebiyatının alışılageldik olay örgüleri bu romanda da yerini almıştır. Romanın ana karakteri Goriot Baba fedakarlık kavramına adete boyut atlatırken, kızları tam aksine nankörlük ve vefasızlık kavramlarını yeniden yazarlar.
Vadideki Zambak'tan sonra Balzac'tan okuduğum ikinci eser oldu. Kesinlikle okunmaya değer bir klasik olduğunu düşünmekle beraber, yazarın tarzının son derece yoğun, yorucu ve ağır olduğu kanısındayım. Epeyce bir ara verdikten sonra ancak yazarın başka bir eseri ile tanışmaya hazır hissederim sanıyorum.
Baba Fedakârlığı ve Kızları1000Kitap
Honoré de Balzac'ın 1835'te yayımlanan Goriot Baba eseri, yazarın devasa edebi projesi İnsanlık Komedyası'nın temel taşlarından biridir. Roman, 19. yüzyılın başında, Restorasyon Dönemi Paris'inde geçer ve bu dönemin sosyal çarpıklıklarını, acımasız sınıf atlama mücadelesini ve insan ilişkilerinin metalaşmasını amansız bir şekilde gözler önüne serer.
Dönemin Çarpık Paris'i ve Pansiyon Hayatı
Balzac, olayları Madame Vauquer'in pansiyonunda ve Paris'in seçkin semtlerinde (Saint-Germain) geçirir. Bu iki mekan, toplumun iki zıt yüzünü temsil eder: biri sefaletin, umudun ve düş kırıklığının; diğeri ise servetin, gösterişin ve acımasızlığın. Pansiyon, adeta bir mikrokosmostur. Burada, bir arada yaşayan ancak birbirine yabancı, kendi hırsları ve trajedileri peşinde koşan karakterler vardır. Balzac'ın mekan ve karakter betimlemeleri son derece detaylıdır. Pansiyonun nemli duvarları, ağır kokan havası, mobilyaların eskimişliği o kadar canlı anlatılır ki, okuyucu kendini orada hisseder. Ancak bu detaycılık, özellikle kitabın başlarında, olay örgüsünün yavaş ilerlemesine neden olabilir ve bazı okurlar için sıkıcı bir hal alabilir. Balzac, adeta bir ressam gibi çalışır, fırça darbeleriyle en ince ayrıntıyı bile tuvaline işler; bu da sabır ister.
Çıkar İlişkileri ve İnsanın Dönüşümü
Romanın kalbinde, insanların çıkar ilişkileri uğruna neler yapabileceği yatar. Genç hukuk öğrencisi Eugène de Rastignac, taşradan gelmiş, saf bir idealist olarak başladığı Paris macerasında, kuzeni Madame de Beauséant'ın "acımasız ol, güçlü ol" tavsiyesiyle hızla dönüşür. Onun hikayesi, yükselme hırsının genç ve temiz bir ruhu nasıl yozlaştırdığının, onu nasıl "yataklık" yapmaya, duygularını stratejik bir silah olarak kullanmaya ittiğinin trajik bir portresidir. Aynı şekilde, kaçakçı Vautrin, bu
Hani bazı kitaplar vardır yüreğiniz sızladıkça okursunuz… Goriot Baba tam da öyle bir roman. Goriot Baba, sadece bir adamın hikayesi değil; insanlığın, çıkarın, vefasızlığın ve yürek burkan bir sevginin romanı.
Paris’in puslu sokaklarını, dökülen sıvalı pansiyon duvarlarını değil de bir babanın içten içe çürüyen kalbini okudum sanki.
Goriot, yalnızca kızlarını seven bir baba değil; onların mutluluğu uğruna kendinden vazgeçmiş bir adam. Okurken düşündüm: Sevgi ne zaman fazlaya kaçar? Bir insan sevilmediği yerde neden hala kalır?
Balzac, kalemini öyle ustalıkla kullanmış ki karakterlerin ruhuna usulca giriyorsunuz. Rastignac’ın yükselme arzusu, Vautrin’in karanlık cazibesi, ama en çok da Goriot’nun sessiz tükenişi insanın içine işliyor.
Finalde duygulanmamak elde değil .Belki de uzun zamandır bu kadar sahici bir acıyı roman sayfalarında hissetmemiştim.
Son olarak da sessizce yok olan tüm "Goriot"lara bir selam olsun. Keyifli okumalar
Honore de Balzac
Goriot Baba
Honore de Balzac
Goriot Baba