Puan
7.810 üzerinden
Madame Vauquer pansiyonuna mecburen taşınacak olan Goriot Baba kızlarının daima mutlu ve iyi bir yaşam sürmesi için onlara tüm servetini harcadığı anlatılıyor bu romanda.
Romanı okurken çok üzülmüştüm, gözleri paradan başka şey görmeyen bu çocuklara varını yoğunu her şeyini feda eden bir baba gözümüze çarpıyor. Balzac'ın Eugénie Grandet romanında olduğu gibi bu romanda da babalar çocuklarına son derece bağlı ve aynı zamanda realist bir roman; ayrıca paranın büyük bir güce sahip olduğu ve o dönemde paranın her şey demek olduğu bariz ortada.
Balzac bu romanda çok fazla ayrıntıya yer vermiş: pansiyonun odalarından, bahçesinden, yemek alanından bahsediyor ve daha sonra alışıldığı üzere, karakterleri tek tek inceliyor. Bu yazarı sevmiyorum çok ayrıntıya giriyor girmesine, aşırı bunaltıcı oluyor, cümleleri boğmuştu beni. Ama yine de okunmalı bu roman :)
Honore de Balzac
Honore de Balzac
Goriot Baba'nın psikolojik yardıma ihtiyacı varmış diye yorumladım
Kızının kucağındaki köpek olmak istemesi ve "yeni aşık gibi" kızlarının ayaklarının altını durmadan öpmesi... Aptallığıyla kendini bitirmiş
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Koskoca bir "insanlık güldürüsü" ve Balzac... işte edebiyat sahasında bir abide gibi yükselen bir birleşim; kahramanlar ve ciltlerle roman; seneleri alan, yıpratan amansız bir çalışma ve gözlem kudreti... Romanı ancak bir zevk ve vakit geçirme aracı olarak niteleyenler bu muazzam belgelerle karşı karşıya gelince, bir edebiyat ilminin var olduğuna inanıyorlar bu nedenle sadece olay meraklısı, tembel bir okuyucu, Balzac''la karşı karşıya geldiği zaman bocalıyor.Bedeniyle, ruhuyla, istek ve ihtiraslarıyla binlerce kahramanı en ince detaylarına kadar tasvir etmek, bunları belirli bir ortama sokmak, ilişkilerde bulundurmak; bu yolla insani gerçekleri ve zaafları ortaya sermek kolay değil; hem de hiç kolay değil.akıl sır ermeyen <> işte bu noktada kendini belli ediyor.Balzac: üzerinde en çok durulan, tenkit edilen, asırlara etkisi ve hükmü geçen dev sanatçı... Balzac''ı tanımak istiyorsanız mutlak surette "Goriot baba" yı okuyun derler.Roman babalık sevgisinin bencil evlatlar tarafından nasıl istismar edildiğini göstermesi bakımından oldukça ilgi çekicidir.Goriot baba''nın ruhu tükenmez bir sevgi ve şefkat hazinesi, bencil kızlarının ise türlü ihtirasların boğuştuğu kapkara bir dünyadır.iyilik ve saflıkla, kötülük ve nankörlüğün mücadelesi... Somerset Maugham, dünyanın en iyi romanlarından biri olarak nitelendirdiği "Goriot baba" için şöyle der: "Balzac''ın kaleminden çıkmış eserlerin bolluğu içinde kendisini en uygun temsil edenin hangisi olduğunu kestirmek kolay değildir.Hemen hepsinde sade, ilkel bir tutkunun azabı içinde yaşadıkları için olağanüstü bir güçle gözümüzün önünde beliren en aşağı iki üç kişi vardır.ben birçok sebeplerden dolayı ''Goriot baba'' yı seçtim.Anlattığı hikaye sürekli olarak ilginçtir.Balzac, birçok romanlarında hikayeyi kesip, konu ile hiç ilgisi
Birisi bizim için gerçekten değerliyse, bunu ondan suçmuş gibi gizlemeliyiz!
Arthur Schopenhauer'ın bu sözüyle başlamak istedim incelememe.
Zira eserin ana fikrini bir cümle ile anlatmak isteseydim daha iyi bir cümle kuramazdım diye düşünüyorum.
Bir şeyi fark ettiniz mi?
Birine kıymet verdiğinizi hissettirdiğiniz anda onun gözünde giderek basitleşmeye başlıyorsunuz. Çantada keklik olma durumu gibi sanki... Bu sevgi sıradan bir hâle geliyor ve karşınızdaki buna kayıtsızlık göstermeye başlıyor.
Hele bu sevginin dozu fazlaysa, ona mahkûmmuş izlenimi dahi veriyorsunuz.
Kimin için yaşıyorsunuz bu hayatı?
Öyle söyleşi olsun diye değil tüm ciddiyetiyle soruyorum.
Gerçekten kulak verip tüm kalbinizle düşündüğünüzde eminim çok azınız "kendim için" cevabını verebilir bu soruya.
Çok azımız kendi hayallerimizin peşinden özgürce yürüyebiliyoruz.
Tüm bunları bir düşünün.
Goriot Baba
Kitabımızın başkahramanı...
Eşinin kaybının ardından bütün varlığını kızlarının mutluluğuna adar.
Onların mutluluğunu kendi mutluluğu sayar.
Ve bu durum bazı hatalar silsilesini beraberinde getirir.
Eserin henüz ikinci sayfasında diyor ki: "Her şey o kadar gerçektir ki, herkes bu dramda kendinden, hatta kendi yüreğinden bir şeyler bulabilir!"
İddialı bir giriş.
Ama bir o kadar da haklı!
Bu dramda kendinizden bir şeyler bulacaksınız!
Ama az ama çok, mutlaka bulacaksınız!
Kimi insan çocuğundan vurgun yer hayata,
Kimisi babasından,
Kimisi sevdiğinden,
Neticede herkes en kıymetlisi ile sınanır.
Yaranızı deşecek yaralar burada!
"İnsan anadan, yardan, serden geçer de evlattan geçebilir mi?"Edebiyat
Arthur Schopenhauer'ın bu sözüyle başlamak istedim incelememe.
Zira eserin ana fikrini bir cümle ile anlatmak isteseydim daha iyi bir cümle kuramazdım diye düşünüyorum.
Bir şeyi fark ettiniz mi?
Birine kıymet verdiğinizi hissettirdiğiniz anda onun gözünde giderek basitleşmeye başlıyorsunuz. Çantada keklik olma durumu gibi sanki... Bu sevgi sıradan bir hâle geliyor ve karşınızdaki buna kayıtsızlık göstermeye başlıyor.
Hele bu sevginin dozu fazlaysa, ona mahkûmmuş izlenimi dahi veriyorsunuz.
Kimin için yaşıyorsunuz bu hayatı?
Öyle söyleşi olsun diye değil tüm ciddiyetiyle soruyorum.
Gerçekten kulak verip tüm kalbinizle düşündüğünüzde eminim çok azınız "kendim için" cevabını verebilir bu soruya.
Çok azımız kendi hayallerimizin peşinden özgürce yürüyebiliyoruz.
Tüm bunları bir düşünün.
Goriot Baba
Kitabımızın başkahramanı...
Eşinin kaybının ardından bütün varlığını kızlarının mutluluğuna adar.
Onların mutluluğunu kendi mutluluğu sayar.
Ve bu durum bazı hatalar silsilesini beraberinde getirir.
Eserin henüz ikinci sayfasında diyor ki: "Her şey o kadar gerçektir ki, herkes bu dramda kendinden, hatta kendi yüreğinden bir şeyler bulabilir!"
İddialı bir giriş.
Ama bir o kadar da haklı!
Bu dramda kendinizden bir şeyler bulacaksınız!
Ama az ama çok, mutlaka bulacaksınız!
Kimi insan çocuğundan vurgun yer hayata,
Kimisi babasından,
Kimisi sevdiğinden,
Neticede herkes en kıymetlisi ile sınanır.
Yaranızı deşecek yaralar burada!
"İnsan anadan, yardan, serden geçer de evlattan geçebilir mi?"
Goriot Baba – Honoré de Balzac
Goriot Baba benim için sadece bir baba-kız hikâyesi değil, sevginin nasıl sömürülebileceğini ve insanın kendi duygularıyla nasıl yavaş yavaş tükenebileceğini gösteren çok ağır bir roman oldu. Balzac bu kitapta, fedakârlığın kutsallığını değil, sınırı olmadığında nasıl yıkıcı bir hâl alabildiğini anlatıyor.
Goriot Baba’nın kızlarına duyduğu sevgi başta dokunaklı geliyor. Onlar için her şeyden vazgeçmiş olması, kendini tamamen geri plana atması ilk bakışta “iyi bir baba” imajı yaratıyor. Ama roman ilerledikçe bu sevginin tek taraflı ve dengesiz bir hâl aldığını görmek insanın içini acıtıyor. Kızlarının ilgisi azaldıkça, Goriot Baba daha çok vermeye, daha çok yok olmaya başlıyor.
Beni en çok sarsan şey, kızların kötülüğünden çok Goriot Baba’nın körlüğü oldu. Sevilmek için sürekli bir şeyler vermek zorunda hissetmesi, sevgiyi fedakârlıkla eşitlemesi ve karşılıksızlığa rağmen vazgeçememesi çok tanıdık geldi. Balzac burada sadece bir baba figürü değil, sevgiyi yanlış yerlerde ve yanlış biçimde arayan insanları anlatıyor.
Romanın arka planında Paris toplumu çok güçlü bir şekilde hissediliyor. Para, statü ve sosyal çevre neredeyse her şeyin önüne geçiyor. İnsan ilişkileri bile çıkar üzerinden şekilleniyor. Goriot Baba’nın değeri de kızlarının hayatındaki “işlevi” kadar var. Bu gerçek, romanın en acı taraflarından biri.
Rastignac karakteri ise hikâyeye ayrı bir boyut katıyor. Onun gözünden bu dünyayı görmek, ahlaki çürümenin nasıl normalleştiğini anlamamı sağladı. Roman boyunca bir yandan Goriot Baba’ya üzülürken, diğer yandan Rastignac’ın bu düzene ayak uydurma hâlini izlemek insanı rahatsız ediyor ama düşündürüyor.
Goriot Baba’yı bitirdiğimde içimde kalan şey büyük bir hüzün oldu. Bu roman bana sevginin her zaman yüce bir duygu olmadığını,
