Yazar:
Michael J. Sullivan
Çevirmen:
Cihan Karamancı
Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 14 dk.
Sayfa Sayısı:
432
Basım Tarihi:
Mayıs 2025
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
Age of Empyre
Orijinal Dil:
İngilizce
ISBN:
9786052655740
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Yaklaşık üç bin sayfalık "ilk İmparatorluğun Efsaneleri" serisi kökünü imparator kelimesinden alan "imperler Çağı" ile sona erdi.
Özleyecek miyim? Ne yazık ki. hayır.
Gerek yurt dışında gerekse canım ülkem içinde yüksek puanlar ve değerlendirmeler alsa da seri muhakkak okunması gereken fantastik serilerden biri olmayacak.
Öncelikle altıncı kitap minvalinde konuşursam, eser birçok soruya yanıt verse de yanıttan yanıta fark var. Suri kendini buldu mu buldu ama nerde epik anlatımlar? Yok. Savaş sona erip Frey ve insan toplulukları arasında barış oldu mu? Yarım yamalak... Öbür dünyalardan kaçışlar sağlandı mı? Sağlandı ama ne uğruna... İçime sinmiyor bir türlü.
Seri genelinde ise bu sonuca gelinmesi için atlatılması gereken neredeyse bin sayfa hissiz bölümler var. En kötüsü ise belki de bana özel bir durum ama Suri harici hiçbir karakterle bağ kuramamam. Bir şeyler eksik hissettiriyor.
Sakinim...
Okuduğunuz için teşekkürler.
İlk İmparatorluğun Efsaneleri serisinin sonuna geldim. Genel olarak sevdiğim bir seri oldu ama son kitap için beklentim çok daha fazlaydı. Bazı şeyler benim için havada kaldı ve bu durumdan pek hoşlanmadım. Yine de tüm karakterleri çok sevdim, hikayelerini okuduğum için mutluyum. Uzun soluklu bir epik fantastik arıyorsanız, sizi çok yormayacak bir seri olduğunu söyleyebilirim. Sanırım sonrasını anlatan farklı bir seri daha varmış ama Türkçeye çevrilmemiş. Belki o seri sebebiyle bitmemişlik hissi vermiş olabilir. Her şeye rağmen ben bu maceraya çıktığım için mutluyum.
Epik fantastik, sihir, ırklar ve daha fazlası. Yazarın kitapları çevrilirse kesinlikle hepsini okurum
İlk İmparatorluğun Efsaneleri serisinin altıncı ve son kitabı İmperler Çağı; derinlikleri, duyguları ve bakış açıları çarpıcı bir netlikle yansıtılan karakterleri, mitolojik köken hikâyeleri, Tanrı ve Tanrıçaların insanlar ile ilişkisi ve geçmiş öyküleri, farklı ırkların kültür ve yaşamlarına dair ayrıntılarıyla etkileyici evreni, ölüler dünyası Phyre ve katmanlarını esas alan bölümleri, ilk kitaptan itibaren akılda kalan tüm soruları yanıtlayan ve bütünüyle birleştiren kurgusu, yüksek statüye sahip olmayan sıradan ve değersiz görülen insanların kahramanlığa uzanan gelişimlerini anlatan temasıyla beni derinden etkileyen ve favori epik fantastik kitaplarım arasına giren bir eser oldu.
Yazarın ayrıca Türkçe'ye çevrilmemiş Ryria Revolutions isimli, yine Elan Dünyası’nda geçen altı kitaplık bir serisi bulunuyor. Benim okuduğum İlk İmparatorluğun Efsaneleri serisinin ise, bu seriden sonra yazıldığını ve Ryria Revolutions’ta geçen olayların köken hikâyesini anlattığını öğrenmiş bulunmaktayım.
Fhreylerin Kayyımı ve mistik Suri’nin yaptığı anlaşma ile Fhreyler ejderha yaratma sırrını öğrenir. Büyük kayıplara rağmen düzinelerce ejderha yaratılmış ve insanlar ile Galantialardan oluşan kampın sınırına yerleştirilmiştir. Kayyım İmaly; Feyn Lothien’i tahttan indirmek için planlarını devreye sokar. Suri ise insanların arasına dönmeden önce Feynlerin sembolü olan Boru’yu almak için bu planlara tanıklık etmek zorunda kalır. Ancak olaylar beklendiği gibi gelişmez.
Suri’yi kurtarmak amacıyla Ölüler Dünyası’nın tüm katmanlarını aşarak en sonunda Abis’e düşen Örf Bekçisi Brin, çömlekçi Gifford, Alim Roan, Savaşçı Tesh ve Tressa’yı ise çetin bir sınav beklemektedir. Suçluluk duyguları, vicdan azapları ve kurban rolüyle yüzleşmek zorunda kalan bu grup, Abis’ten çıkabilmek için duygusal
Çoğunlukla kızgın, yıpranmış ve genel olarak da çok üzgünüm. Bu serinin bir başlangıcını düşünüyorum bir de sonunu ve "neden yaşadık bunca şeyi?" hiçbir anlam veremiyorum. Hem de hiç!
Bir hikaye, karakterler, mantık ve her şeyden önce hayat ancak bu serideki kadar kötü harcanabilirdi bence. Özellikle son iki kitap o kadar hızlı yuvarlandı ki yokuş aşağı, tutamayacağımı bildiğim halde ben tutmak istedim. Eleştirmek istediğim onlarca ve onlarca olay var ama seri için harcadığım ve harcamaktan asla memnun olmadığım zamanımı bir de inceleme yazarak yine boşa harcamak istemiyorum.
Raithi... Hayatımda senin kadar kullanılmış, senin kadar aşağılanan bir karakter ben hiç görmedim. Elimde olsa seni bu seriden kurtarırdım.
Suri, Tesh, Brin, Gifford ve Roan sizi de tıpkı Raithi gibi kurtarmayı ve kucaklamayı çok isterdim ama elimden bozuk para gibi harcanmanızı okumaktan başka bir şey gelmedi maalesef.
Persephone... En büyük hayal kırıklığım sensin.
Yüzlerce kitap okudum, bir sürü film izledim ama bu kadar kötü bir savaş stratejisi, bu kadar aptal karakterler, bu kadar aciz bir kurgu, bu kadar hiçbir şey vadetmeyen bir seri hiç görmemiştim. Yazar ilk üç kitapta yazdığı her güzel şeyi son üç kitapta yerin dibine sokmuş. Ve bu da sırf lüzumsuz bir tanrıyı hikayeye daha fazla dahil etmeye çalıştığı için olmuş. Şu "işin içinde tanrılar varsa mantık aramaya gerek yok" bahanesinden kurtulsun artık yazarlar. İçinde tanrıların olduğu kitaplardan nefret etmeye başladım iyice.
Son olarak;
Özlü sözler seviyorsanız bu seride bolca var; onlar için alıp okuyabilirsiniz. Benim gibi karakterleri önemseyerek okuyan bir okursanız elinizi bile sürmeyin. Mantık hatalarından rahatsız olan biriyseniz yine sizi uyarmak zorundayım, elinizi bile sürmeyin. Boşa harcanmış bir ömür(ler) okumak
Sullivan, büyük savaşları, kadim sırları ve tarih döngülerini anlatırken bile asıl odağı insanların iç dünyalarından uzaklaşmadan anlatmayı başarıyor. Kitapta sadece bir hikaye bitmiyor aynı zamanda altı kitaptır ufak detaylarla ördüğü tarihsel arka planı bütünlüklü bir tabloya dönüştürüyor. O küçük ipuçlarının, eski kehanetlerin, karakterlerin kişisel sancılarının ve politik çatışmaların nasıl birleştiğini görmek gerçekten tatmin ediciydi. Karakterlerin gelişimi, aldığı yaralar, yaptığı seçimler ve bedelleri nihayet anlamlı bir yere oturuyor. Sullivan kimseyi hikayeyi tamamlamak için aceleye getirmiyor herkes kendi ritminde, kendi ağırlığında sona ulaşıyor. Brin'in vedası çok etkileyiciydi. Kahramanlık ile korku, umut ile kayıp, öfke ile merhamet ince çizgilerle işlenmişti. Serinin tüm yolculuğunu yaşayan bir biri olarak gönül rahatlığıyla önerebilirim.
Seriyi genel anlamda değerlendirmek gerekirse ilk dört kitap gerçekten güzelken son iki kitap gerçek anlamda hayal kırıklığıydı.
Yazarım bu son iki kitaptaki “sabırsızlığını” ve “acele davranışını” çok net görüyoruz. İlk dört kitapta en ufak olaylar bile uzun uzun anlatılırken son iki kitapta gerçek anlamda “tanrılarla” olan muhabbetler ve tüm evreni etkileyen devasa olaylar kısa kısa geçiliyor ve bir sonuca bağlanmak için birkaç sayfaya sığdırılıyor.
Yazarın “her şey birbiriyle bağlantılı” zorlaması da gerçekten çok can sıkıcıydı. Geçmişte gördüğümüz, karakter bile diyemeyeceğimiz isimlerin karşımıza zorlama şekilde önemli rollerde çıkması gerçekten çok çocukça geldi bana. Keşke son iki kitap Türkçeye hiç çevrilmeseydi de hiç okuyamasaydık diyorum.
İmperler Çağı·432 syf.·
7/10
2026 184. kitabı
6 kitaplık serinin sonuna geldik. Gerçi ben dolmuşla dura kalka, arada çay sohbeti yaparak, ayaküstü konuşarak, sindirerek, sonuçlandırarak gelmek isterdim. Bu kitap uçak hızıyla, oldu bitti’ler ile, ucu acık sonvariler ile bitiverdi. Karakterlerin sonları belirsiz ve değersiz kaldı bana göre…Brin? Tesh? Yakıştı mı böyle bir sonsuzluk? Raithe? Nedense onunla ilgili olarak son kitapta farklı bir olunabilirlik bekliyordum. Persophone? O güçlü, dediğim dedik lider hep bir yaşlandım, görür müyüm bilmem kısmında kaldı. Sanırım en hoş ayrıntı Minna idi, oraya kalbimi bıraktım. Suri! Büyüdü ailenin kızı! May the force be with you!
Çok keyif almadan, maksat serinin geneline hürmeten bitirdim, ilk dört kitabı son derece güçlü karakterlerin takdirlik hareketleri ile beni yerime mıhlamışken, bu kitap bitsede gitsek ile sonlanıverdi. Kalemi güçlü yazarların bu tip serilerde sonu uzatma politikası, bitişi güçlendireceğine, sevimsiz bir hale sokuyor. Davacıyım Hakim bey!
Finali Pek tatmin etmedi.
Bence final kısımları daha iyi olabilirdi.Çok fazla olay havada kaldı ve okuyucu olarak görmek istediğimiz şeylerin çoğunu göremedik.Örneğin Raithe Persephone'nin kavuşmasını görebilirdik.Brin içinde sonu ucu açık olarak bırakıldı.Öldü mü ? tesh'e kavuştumu ?.Bu serinin ilk kitabındaki o güçlü hikaye sonrasında çok daha farklı sonlar ve olaylar çıkarılabilirdi.Konusu gerçekten etkileyici ve okurken sıkmayan bir seriydi.Fakat son kısımlar içimi buruk bıraktı.Yazarın her kitap sonrası yorumlarını okumak güzeldi bize seslenmesi kendi kitabını yorumlaması bunlar hoş detaylardı.En bayıldığım serilere giremeyecek de olsa yine de kesinlikle kötü değildi.
İlk İmparatorluğun Efsaneleri'ne VedaDuygu ve Düşünce
Bugün çok sevdiğim kahramanlara veda ettim ve Michael J. Sullivan'ın 6 kitaplık olan İlk İmparatorluğun Efsaneleri serisinin son kitabı olan İmperler Çağı'nı bitirdim. Bir Yüzüklerin Efendisi fanı olarak bu seriyle o kadar geç tanışmışım ki üstelik tesadüf eseri amazonda kitap bakarken karşıma çıkan bir seriydi. İlk kitabını alıp okuyayım sevmezsem diğerlerini okumam diye başlamıştım sonra bu seri Yüzüklerin Efendisi'nden sonra en sevdiğim fantastik seri olarak ikinci sıraya yükseldi. Karakterler, o karakterlerin gelişimleri ve dönüştükleri insanlar hatta kimilerinin dönüşemedikleri insanlar... Olay örgüsü, seri boyunca yazarın kafamdaki bütün soru işaretlerine cevap vermiş olması, hikayenin ana teması, yaratılan fantastik evren ve daha aklıma gelemeyen bir çok açıdan beni o kadar tatmin eden bir seri oldu ki... İthaki yazarın diğer kitaplarını çevirecek mi, çevirecekse ne zaman çevirecek, lütfen çevirsinler diye mail atıcam. Seriyi bütün Yüzüklerin Efendisi severlere şiddetle öneriyorum. Ki yazarımız da bir Tolkien fanı zaten kitabı okurken bunu çok net görebilirsiniz, üstelik kendi beyanları da mevcut ama okurken bunu keşfetmesi çok daha keyifli Şimdi yorumun bundan sonrası SPOİLER içerecek.
SPOİLER SPOİLER SPOİLER
Brin'in Alysin'de Raithe'le ve Gifford'ın annesi Aria'yla karşılaşması beni bitirdi. Hele Raithe'i okuyunca ben bi ağla bi ağla. Tam daha çok ağlayamam derken Mukaddes Koru'da Alurya'nın koruyucusu Minna çıkınca daha fazla da ağlayabileceğimi fark ettim. Belki size garip gelicek ama bu seride beni en çok yıkan ölüm Minna'nınki olmuştu (daha sonra tabi ki Raithe). Onu yeniden görmek o kadar güzeldi ki. Sonra Nyphron Persephone'yi sürüklerken ejderhanın onu koruması ve Persephone'nin "Şimdi bile" diye bağırması, ateşin bekçisi Habet'in yaptığı o konuşma,
Bir serinin daha sonuna geldim ama sonunda e ne oldu şimdi yani dedim. Yani seri sonu dediler ama baya devam kitabı gelecek şekilde bitti. Bu aldatmacayi beğenmedim. O kadar olay oldu ama herşey açık kaldı bana göre karakterlere ne oldu imparatorluk ne halde falan yani bize kalmış gibi bırakmış yazar. Bir sürü olay oldu ama sonu o kadar oldu bittiye getirilmiş ki yani yazarın aklında ne vardı bilmiyorum ama yazık etmiş seriye. Bir çok bulmaca bana göre çözülebilecekken yapmamayı tercih etmiş. Okutmasına okutuyor ama sıkıldığım ve koptugum zamanlar da oldu. Sonunu zaten hiç beğenmedim.
Beklentim yüksekti herşeyi nihayet açıklığa kavuşturacak diye bekledim olmadı.
Memnun değilim.
