Yazar:
Necati Tosuner
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 35 dk.
Sayfa Sayısı:
197
Basım Tarihi:
Eylül 1981
İlk Yayın Tarihi:
Ekim 1972
Yayınevi:
Derinlik Yayınları
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
KamburAlıntı
Puan vermedi
Yine de güzeldi yaşamak
Herkese inat içimde büyüyen aşk
Hep uzaktan sarıldığım annem
Beni şiirle besleyen o adam
Evimizdeki bu küf kokusu güzeldi...
Nazenin de güzeldi
Düşlerini toplayıp gitti.
Şimdi bende
Gideyim çiçekli bahçelere
Uçurtmamın ipi elimde
Faruk Nafiz'i beklemeye ...
Necati Tosuner öykülerinde genellikle yalnızlık, fiziksel engel, umutsuzluk, kaçış, sevgi gibi konuları işlemiştir.
Tam adı Osman Necati Tosuner olan sanatçı Ankara'da dünyaya geldi. Kayseri’nin Develi nüfusuna kayıtlı Tosuner ailesinin yedi çocuğundan biridir. Devlet memuru olan babası Ali Galip Tosuner (1903-1990) ilk evliliğini Kayserili bir aileden gelen Hanım Tosuner (1911-1982) ile yaptı. Ancak bir süre çocukları olmadı. 1925 yılında Ali Galip Tosuner, yine Kayserili olan Hava Tosuner (1900-1987) ile evlendi. Ali Galip Tosuner’in iki eşinden Dr. Mehmet Sami (1926-1992), Dr. Faruk Hami (1928-1997), Memmune (1931), Fikriye (1936), Mahire (1941-1947), Osman Necati (1944) ve Ahmet Vefik (1950) adlarında yedi çocuğu oldu. Dr. Mehmet Sami, Dr. Faruk Hami ve Memmune Hava Tosuner’den, Fikriye, Mahire, Osman Necati ve Ahmet Tevfik Hanım Tosuner’dendir. Ancak kardeşler öz üvey ayrımı bilmeden birlik ve beraberlik içinde büyümüşlerdir (Arseven, 2007: 15). Dört yaşındayken tavanda asılı salıncaktan düştü. Bu kaza sonucunda sırtında kambur oluştu. Çocukluğu ve ilkgençliği son derece sancılı geçen Tosuner, tedavi görmek için hastanelerde dolaştı. Bu durum eserlerinin temasını derinden etkiledi.
Necati Tosuner; Kambur (1972)’da yer alan "İki Gün" adlı hikâyesiyle TRT 1971 Sanat Ödülleri Başarı Ödülü, Bir Tutkunun Dile Getirilme Biçimi (1997)’nde yer alan "Armağan" adlı hikâyesiyle 1997’de Haldun Taner Öykü Ödülü, Güneş Giderken (1998) adlı hikâye kitabıyla 1999 Sait Faik Hikâye Armağanı, Sancı.. Sancı… (1977) adlı romanıyla 1978 TDK Roman Ödülü, Kasırganın Gözü (2008) adlı romanıyla 2008 Atilla İlhan Roman Ödülü, Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı (2013) adlı romanıyla 2014 Ebubekir Hazım Tepeyran Roman Ödülü, Elde Kitap (2006) adlı deneme-söyleşi kitabıyla 2006 Ömer Asım Aksoy
Hikaye olarak beni etkilemese de dili etkiledi .
Bir iç sıkıntısı ancak bu kadar şiirsel anlatılabilirdi.
Monologlar da çok başarılıydı bence.
Ama umut dolu bir insandan ziyade derdi olan ,derdiyle barışmak için sürekli kendiyle konuşan bir insanın halini anlatıyor.
#necatitosuner
#kambur
"Sevdiğim, hele sevdandan kurtulayım, bağışlanmış bir köle gibi boşlukta kalırım bir an. Bileklerine değil, yüreğine demir işlemiş biri... Seni unutmayı başardığım günü düşünüyorum, sonra bakıyorum, aradığım bu değil. Sanki neye güvenerek diretirsem, sanki umutlanacak bir şey mi verdindi, bir gün bu iş değişecekmiş, bir gün beni anlayacakmışsın gibime geliyordu. İnsanın kendini aldatması güçlükle kazanılır bir savaştı, kendi kendine satranç oynamaya benzerdi hani... "Diyelim, şah hamlesini görmedi de..." gibi.
Ve sen, ben sana uzak kaldıkça mı güzelleşiyorsun, nedir (...)
Geceyi ve karanlığı düşün... Acıyı ve yokluğunu düşün... Anlamıyorsun. Seni seviyorum ve yaşadığımız bir şeye yarasın istiyorum, anlamıyorsun."
Kitapta yazar eksik ve noksanlıkları olan özellikle bedensel sakatlıkları olan insanların yaşadığı ruhsal bunalımı güvensizliği, karamsarlığı,umutsuzluğu, yalnızlığı sevip de sevilememeyi anlatıyor. Kitap baştan sona aynı içeriğe sahip öykülerle kaplı. Hepsinde aynı buhran, aynı mevzu. Ödül almış olan ilk gün hikayesi bu temayı çok güzel işlemiş.İlk öyküyü beğendim. Yazarın şairsi kısa ve etkileyici cümleleri kitap okunur kılıyor fakat bu kitabın sonuna kadar aynı içeriğe sahip öykülerle bezenmesi gına getiriyor ne yazık ki... Kusurlarıyla kaybolmuş insan modelini sunan, bir ayyaşa bir tembele bir pisliğe bürünen insan ziyadesi ile karamsar kılıyor insanı. Tanrıya küskünlük, alkole sığınış insana umut değil nefret aşılıyor bence.O yüzden sevmedim sevemem böyle kitapları.
Dil ve Anlatımda Özgünlük·201 syf.·Edebiyat
8/10
2019 11. kitabı
Şiirsel bir dil kullanan yazar; duygu karmaşıklıkları ve düşünce değişikliklerini başarıyla yazıya aktarılmış. Bazen bir hikâye bazen de bir manzum hikâye havasında akıyor. Hüzünlü aşklara dolanan bir yaşamın karamsar tezahürünü görüyoruz bu eserde.
Yazarın bedensel bir sıkıntısı var. Üstelik bu sıkıntı toplumsal yaşamında başka sıkıntılara da sebep olmakta. Ancak o bu sıkıntılar altında ezilip ne püskürüyor okuruna, ne de ajite ediyor bu durumu. Yalnızca görülsün, bilinsin istiyor. Çünkü ancak böyle farkedilebilir... ve farkedildiğinde sıkıntıları da ancak hafifleyebilecektir. Bunu da doğrudan, ilk elden yapmıyor. Okurun çıkarımına bırakıyor. Hem de yalın.. ama her biri ince ince hesaplanmış söz dizimleriyle.
Kolay okunur öyküleri... ama öyle kolay kolay unutulmaz!
Kambur, Çıkmazda'nın ardından üst üste okuduğum ikinci Necati Tosuner kitabı oldu. Kambur'daki öyküler de tıpkı Çıkmazda'daki öyküler gibi Tosuner'in kendi hayatından izler taşıyor. Zaten öykülerinin içinde de öykü kişilerinin-dolayısıyla kendi-ağzından şu şekilde beyan ediyor bunu yazar:
"Ve sakat insanları anlatacaktım, kendimi yani... Alabildiğine yürekli ..."(33)
" 'Sen neler yazıyorsun?' diyor.
'Bildiğin şeyleri...' diyorum. '
Böyle, hep kendini anlatmak bencillik olmuyor mu?'
'Bu, öyle herkesin kolay kolay yapamadığı bir bencilliktir.' diyorum. 'İçtenlikle sergilersin her şeyini, sonra bunları sana karşı kullanırlar. Acı veren bir bencilliktir, bencillikse...' " (190)
Öykülerin hepsi aynı üslupla, handiyse aynı konu etrafında yazılmasına rağmen hiç sıkıcı değiller. Ne olacağını, ne anlatılacağını ve olayların nereye varacağını okuyucu olarak artık çok iyi bilmenize rağmen o kitaptan sıkılmıyorsanız o öyküler çok iyi yazılmış demektir.
Bence de Tosuner'in yaptığı hiç de kolay bir şey değil. Kendini bu kadar çıplaklıkla anlatabilmek, kendini edebiyatına malzeme edebilmek zor iş. Ama dediğim gibi bunu iyi yaparsanız ortaya iyi edebiyat çıkar ve okuyucunun istediği de budur zaten.
Peki, ne düşündürdü Tosuner'in öyküleri bana? Sanırım, insanın temel insani ihtiyaçlarından(barınma, beslenme, güvenlik vb.) sonra en çok ihtiyaç duyduğu şey anlaşılmak, kabul görmek ve sevilmek. Bunlara erişemeyen insan, bir türlü huzura eremiyor hayatta ve hayatında hep bir şeyler eksik kalıyor.
Necati Tosuner'i ilk okuyuşum. Yazarımız küçükken bir kaza geçirmiş malesef, bir bedensel engeli oluşmuş. Bu kitabında da çoğunlukla engelli insanlarımızın iç dünyalarını yansıtmış. Hani şikayet eder gibi değil de, sanki bu bir suçmuş gibi, sanki herkes ona eksik bakıyormuş gibi.. Halbuki ahh.. Engel bedende değildir; yürektedir, ruhtadır. Bir kız var bir hikâyede, acaba olur mu, beni beğenir mi diye kahramanın içi içini yiyor. Olmaz diyor kendi kendine, sonra yine umut ediyor. Hem hiçbir şey beklemiyormuş gibi, umursamaz gibi görünüp, hem de aslında içine binlerce umudu sığdıran biri.. Onların iç dünyalarına, caresizliklerine, umutlarına çok güzel tercüman olmuş yazar. Kendini de öyküleriyle anlatmış bir bakıma. İki Gün adlı öyküsü TRT başarı ödülü almış bu arada.
Yazar Hakkında
Necati TosunerYazar · 26 kitap
Necati Tosuner, "İki Gün" adlı öyküsüyle 1970 TRT Sanat Ödülleri Başarı Ödülünü, Sancı... Sancı... adlı romanıyla 1978 Türk Dil Kurumu Roman Ödülünü, "Armağan" adlı öyküsüyle 1997 Haldun Taner Öykü Ödülünü, Güneş Giderken adlı öykü kitabıyla 1999 Sait Faik Hikâye Armağanını, Kasırganın Gözü adlı öykü kitabıyla 2008 Attilâ İlhan Roman Ödülünü ve Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı! adlı romanıyla 2014 Ebubekir Hazım Tepeyran Roman Ödülü, Salgında Öyküler kitabıyla 2023 yılında Yunus Nadi Öykü Ödülünü kazanmıştır.
23 Şubat 2026'da 81 yaşında hayatını kaybetti. 24 Şubat Caddebostan Kültür Merkezi'nd düzenlenen anma töreni ve Bostancı İstasyon Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Küçükyalı Mezarlığı'na defnedildi.
