Karpuz Şekerinde
Richard BrautiganYazar:
Richard Brautigan
Çevirmen:
Gonca Gülbey
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 51 dk.
Sayfa Sayısı:
136
Basım Tarihi:
Ekim 2011
Yayınevi:
Altıkırkbeş Yayınları
Orijinal Adı:
In Watermelon Sugar
ISBN:
9786055532451
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·136 syf.·
2024 6. kitabı
Kitabın dili çok sade, herkese hitap edebilir türden. Okurken karmakarışık gelebilir ama daha çok ilginç bir sürreal yapım ile yazılan distopya romandır. BenÖlum kasabasında geçen olaylar gayet sürükleyicidir ve kitabı bir an önce bitirmek isteriz. Metin karışık gelebilir, parçaları birleştirmekte zorlanilsa da olay örgüsü olmadan da okurum diyen okuyuculara tavsiye edebilirim..
#1001kitap~~~Hayat ve İnsan
Amerikalı yazar Richard Gary Brautigan, Tacoma, Washington'da doğdu. Zor 1çocukluk geçiren Brautigan, bundan pek bahsetmezdi. Söylentiye göre, babasının kim olduğunu bilmiyordu. Babası ise, Brautigan'ın ölüm haberi duyulana kadar onun babası olduğunun farkında değildi. Başka 1söylentiye göre, Brautigan 20'li yaşlarında, 1polis karakolunun penceresine taş attığı için Oregon Eyalet Hastanesi'ne gönderildi. Burada kendisine paranoyak-şizofren teşhisi kondu ve şok terapisi uygulandı. 1955'te San Francisco'ya taşındı ve burada "beat" hareketinin 1parçası oldu. 8 Haziran 1957'de Reno, Nevada'da Virginia Dionne Adler ile evlendi. Karpuz Şekerinde bu dönemde yayımlandı. 60'larda yazdığı ve dönemin ruh halini yansıtan romanlarıyla karşı kültürün en popüler yazarlarından biri oldu. Beat Kuşağı'nın Kuzeybatılılar diye adlandırılan kolu içerisinde değerlendirilen Brautigan'ın romanlarını diğerlerinden ayrımlı kılan, çok duyarlı ve kolay kırılan kahramanlarının dünyaya hükmeden kaos karşısında yalnızlığa çekilmeleridir. 70'lerin sonlarında büyük ölçüde okur kaybına uğramış ve ruhsal 1bunalımla birlikte alkol dozunu artırmaya başlamıştı. O dönemde sadece Japonya'da popülerliğini koruyordu ve sözü geçen yılların büyük bölümünü Tokyo'da ve Montana'daki çiftliğinde geçirecekti. 1984 yılında küçük 1balıkçı köyü olan Bolinas'a yerleşti. Evine kapandı, uyuyamıyor ve sınırsızca içiyordu. Duyarlılığı bu hayatı kaldıramayacak kadar keskinleşmişti. Dostlarıyla "ava çıkıyorum" diye vedalaştıktan üç hafta sonra 25 Ekim 1985 günü Brautigan'ın Bolinas, Kaliforniya'daki evine giren arkadaşları, bedenini 1 şişe alkol ve 44 kalibrelik 1tabancanın yanında buldular. Brautigan'ın intihar ettiği varsayıldı...
~~~Karpuz şekerinde işler yinelenir, dururdu, aynen karpuz şekerindeki hayatım gibi. Sana
Ben Yine mi TETİKLENDİM?Edebiyat
Yazı yazmaya çok üşeniyorum ama yazmalıyım da yazmalıyım da…
Abartmadan duygularımı anlatabilecek miyim? Asla… Hey ben Özgürceyim, her şey benim içimde fazlasıyla yaşıyor. Her duygu. Uzun bir aradan sonra inceleme yazmaya karar verdim. Şimdi bu kitapla anlatacaklarım fazlasıyla rahatsız edici. Yazarın geçmişi veya yaşadıkları hakkında diğer inceleme yazılarında bulabileceğinizi biliyorum bu noktayı es geçelim kitaptan bahsedelim sadece.
Tetik yediğim kitaplardan ikincisi olur kendisi. Kitabı bitirdikten sonra yoğun öfke patlamalarından birini yaşadım her şeyi o an bütün kitabı Richard Brautigan denen herifin ağzına sokasım geldi. Niye diyeceksiniz bu kadar öfke bu kadar şiddet… Biz şiddete karşıyız hümanistçe yaşamak bizim işimiz bla bla. Biliyorum haklısınız kendimi tutabildim sonunda dedim ki sadece kitaptı. :) Sana bunu yapan kitapsa o kitap güzeldir.
Kitabın yazılış biçimi tarzı çok güzel, kısa hikayeler şeklinde hepsi birbiriyle bağlantılı olarak yazılmış. Bana soracak olursanız yarı roman yarı hikaye bu kitap. Çünkü roman desem değil içinde çok fazla simgesel betimleme çalışması var. Yani anlatmak istediği şeyleri çok rahat anlayabiliyorsunuz fakat bunu başka kelimeler türeterek yapılmış tamamen kelimelerin duygusuna odaklısınız. Bu bence şu zamana kadar okuduğum en heyecan verici şeydi. Buraya kadardan sonra spoiler gelen kısma geldik eğer alıp okumayı düşünüyorsanız bundan sonrasına bakmayın.
Kitabın içeriği 3 bölümden oluşuyor. Son bölümü en can alıcı noktaya sahip ilk sayfalarda sıkılırsanız merak etmeyin son bölümde vuruş yapılıyor. Baş karakterimiz kendi adı hiçbir yerde geçmiyor zaten bunu ilk başta da söylüyor. Adını söylemeyeceğini. Bu herifin kız arkadaşlarıyla sorunu ne? Durup durup bunu düşündüm kendi varoluşsal sorunu olduğu kesin ama bunun hıncını kız
Richard Brautigan denen herifin ağzına sokasım geldi. Niye diyeceksiniz bu kadar öfke bu kadar şiddet… Biz şiddete karşıyız hümanistçe yaşamak bizim işimiz bla bla. Biliyorum haklısınız kendimi tutabildim sonunda dedim ki sadece kitaptı. :) Sana bunu yapan kitapsa o kitap güzeldir.
Kitabın yazılış biçimi tarzı çok güzel, kısa hikayeler şeklinde hepsi birbiriyle bağlantılı olarak yazılmış. Bana soracak olursanız yarı roman yarı hikaye bu kitap. Çünkü roman desem değil içinde çok fazla simgesel betimleme çalışması var. Yani anlatmak istediği şeyleri çok rahat anlayabiliyorsunuz fakat bunu başka kelimeler türeterek yapılmış tamamen kelimelerin duygusuna odaklısınız. Bu bence şu zamana kadar okuduğum en heyecan verici şeydi. Buraya kadardan sonra spoiler gelen kısma geldik eğer alıp okumayı düşünüyorsanız bundan sonrasına bakmayın.
Kitabın içeriği 3 bölümden oluşuyor. Son bölümü en can alıcı noktaya sahip ilk sayfalarda sıkılırsanız merak etmeyin son bölümde vuruş yapılıyor. Baş karakterimiz kendi adı hiçbir yerde geçmiyor zaten bunu ilk başta da söylüyor. Adını söylemeyeceğini. Bu herifin kız arkadaşlarıyla sorunu ne? Durup durup bunu düşündüm kendi varoluşsal sorunu olduğu kesin ama bunun hıncını kız
Merhabalar. Ismi ilgimi cektigi icin aldim. Kolay okunan bir kitap., utopya tarzi gibi . Kucuk bir cocugun dilinden anlatilanlar gibi sanki.. Az once yazarini arastirdim.. Bitince sizde arastirin bence... Bi konu olay olmayan 5 yasinda biri anlamsiz bir sey yazmis hissii
Benim Adım..
Kitabın en beğendiğim bölümü "Benim Adım" oldu.
"Ya da bir yerlerde yürüdün. Her yerde çiçekler vardı.
İşte benim adım o."
"" Bazı köprüler ağaçtan yapılmış, yağmur gibi yaşlı ve gümüş renk lekeli ve bazı köprüler, uzaklardan toplanmış ve geldikleri mesafeye göre dizilmiş taşlardan yapılmış ve bazı köprüler karpuz şekerinden yapılmış. En çok onları severim.""
Güzel bir macera idi. Tavsiye ederim okumayanlara yazarı.
Kitapla kalın.
Dili oldukça akıcı ve sade karakterler ve yaşanan yer oldukça sıradışı kesinlikle klişeden uzak. Elinizden bırakamayıp benim gibi 2 günde bitirebileceğiniz bir kitap :)
Beat kuşağına hakim değilim fakat okuduğum beat kuşağı kitapları arasında açık ara en iyisi diyebilirim. Anlaşılmaz bir kitap olmasının yanında yazarın hayal gücü ile kendi hayal gücünüz arasında gel-gitler yaşıyorsunuz ve kitapta anlatılmak istenen şey ne ise tamamen size kalmış oluyor. O yüzden yazarın geçmişini araştırmadan okuyun derim çünkü geçmişini bilirseniz yazdıkları sizi yönlendirebilir. Bu kitabı okurken hiçbir şey sizi yönlendirmezse asıl keyfi öyle alabileceğinizi düşünüyorum.
Her ne kadar Beat Kuşağı sanatçılarından olsada, diplemesine bir sürrealist..bayıldımm..!!6.45 yayınevi'yle tanışmış bulundum. Charles Bukowski'den Tim Burton'a baya geniş bir yelpazesi var. Sanıyorum bir kaç yıl sömürürüm.:)
Beat kuşağı yazarlarından Richard Brautigan'ın "Yani Rüzgâr Her Şeyi Alıp Götürmeyecek" kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı. Bu sefer tarzına aşina açtım kitabın kapağını.Yazarların alıştığım tarzlarını diğer kitaplarında bulmayı sevdiğim kadar, o ilk alışma evresini de çok seviyorum.
Kış ortasında Karpuz Şekerinde'ye gelecek olursak,aklınıza gelebilecek hemen hemen her şeyin,camların,barakaların,kandil yağlarının bile karpuz şekerinden yapıldığı bir yer. Bu yerin adı: BenÖlüm.
Karpuz şekerinde işler yinelenir,dururdu,aynen karpuz şekerindeki hayatım gibi. Sana karpuz şekerini anlatacağım çünkü ben buradayım,sen uzaklarda.
Konuşan kaplanlar var BenÖlüm'de ve etrafta bir sürü sebze heykeli. Üstelik yıldızlar kırmızı parlıyorlar geceleri. Burada her gün farklı renkte karpuz yetişiyor. Mesele perşembe: Siyah sessiz karpuzlar.
" Siyah,sessiz karpuzlardan saat yapan bir adam hatırlıyorum,yaptığı saatler hiç ses çıkarmazdı."
Ve, BenÖlüm'de yaşamayı reddeden,küçük grubuyla Unutulmuş İşletmelerde yaşayan İçtenKAYNAYAN. Son olarak...sanki küçük bir ihanet ve bir sürü alabalık.
Yazar, kitabın üzerine karpuzalabalığı yağı bocalamamızı, altı santim boyunda bir kibrit çöpüyle kitabı ateşe vermemizi, ortaya çıkan ışıkları karşısına oturup izlememizi isterdi.
Peki ben ne yaptım? Kitabı geri dönüşüm kutusundan kurtarıp bir solukta okudum. Bu, yazar için Margaret'in her seferinde o çivisi gevşemiş tahtaya basmasıyla aynı rahatsız edicilikte olmalı.
Söyleyeceklerim henüz bitmemişken bir sorum olacak; "benim adım" ne?
Reklam
Yazar Hakkında
Richard BrautiganYazar · 15 kitap
Tacoma, Washington'da doğdu. Zor bir çocukluk geçiren Brautigan, bundan pek bahsetmezdi. Söylentiye göre, babasının kim olduğunu bilmiyordu. Babası ise, Brautigan'ın ölüm haberi duyulana kadar onun babası olduğunun farkında değildi. Başka bir söylentiye göre, Brautigan 20'li yaşlarında, bir polis karakolunun penceresine taş attığı için Oregon Eyalet Hastanesi'ne gönderildi. Burada kendisine paranoyak-şizofren teşhisi kondu ve şok terapisi uygulandı.
1955'te San Francisco'ya taşındı ve burada "beat" hareketinin bir parçası oldu. 8 Haziran 1957'de Reno, Nevada'da Virginia Dionne Adler ile evlendi. Bilinen ilk şiiri "The Second Kingdom" 1956'da yayımlandı. Bunu 1959'da, 24 şiirden oluşan ilk kitabı "Lay The Marble Tea" izledi. 1960'ların sonuna doğru Brautigan'ın işleri popülerlik kazanmaya başladı. En bilinen eserlerinden "Trout Fishing in America" (Amerika'da Alabalık Avı/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen), "Willard and his Bowling Trophies" (Willard ve Onun Bowling Kupaları/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen), "Sombrero Fallout" (Sombrero: Bir Japon Romanı/6.45/Çev: Zekeriya S. Şen)ve "In Watermelon Sugar" (Karpuz Şekerinde/YKY) bu dönemde yayımlandı. Brautigan, 1972'de Yellowstone National Park'ın kuzeyindeki Pine Creek (Montana)'e taşındı ve iddiaya göre 8 yıl boyunca dinleti ve röportaj isteklerini geri çevirdi. 1961 yılında karısı ve çocuğuyla birlikte ikinci elden satın aldığı bir Plymouth'ın arkasına taktığı karavanla, Idaho nehirlerinin kıyılarında kurduğu kamplarda yazmaya başladı. Doğaya duyduğu derin saygı ve doğanın bağrında münzevi hayatı seçişi, onu Amerikan pastoral geleneğine bağlayacaktı. 60'larda yazdığı ve dönemin ruh halini yansıtan romanlarıyla karşı kültürün en popüler yazarlarından biri oldu. Beat Kuşağı'nın Kuzeybatılılar diye adlandırılan kolu içerisinde değerlendirilen Brautigan'ın romanlarını diğerlerinden ayrımlı kılan, çok duyarlı ve kolay kırılan kahramanlarının dünyaya hükmeden kaos karşısında yalnızlığa çekilmeleridir.
1979 Aralık'ında, The Modern Language Association'ın San Francisco'daki bir toplantısında; Gary Snyder, Philip Whalen, Robert Bly ve Lucien Strykile birlikte "Zen ve Çağdaş Şiir" konulu bir panele katıldı. Son kitabı "So the Wind Won't Blow It All Away" (Yani Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek/6.45)'i 1982'de yayımladı.
70'lerin sonlarında büyük ölçüde okur kaybına uğramış ve ruhsal bir bunalımla birlikte alkol dozunu artırmaya başlamıştı. O dönemde sadece Japonya'da popülerliğini koruyordu ve sözü geçen yılların büyük bölümünü Tokyo'da ve Montana'daki çiftliğinde geçirecekti. 1984 yılında küçük bir balıkçı köyü olan Bolinas'a yerleşti. Evine kapandı, uyuyamıyor ve sınırsızca içiyordu.
25 Ekim 1984 günü Brautigan'ın Bolinas, Kaliforniya'daki evine giren arkadaşları, bedenini 1 şişe alkol ve 44 kalibrelik bir tabancanın yanında buldular. Brautigan'ın 16 Eylül 1984 günü intihar ettiği varsayıldı.
