Yazar:
Andrés Neuman
Çevirmen:
Gökhan Aksay
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Muhteşem bir roman Kırılma. Ailesini küçük bir çocukken Nagazaki ve Hiroşima atom bombası saldırıları sonucu kaybetmiş, hayatını bir teknoloji şirketinin Fransa’dan Arjantin’e İspanya’dan ABD’ne farklı ülkelerdeki şubelerinde çalışarak geçirmiş, emekliliğinde ülkesinde dönen Japon bir adamın hayatını anlatıyor. Karakterin hayat hikayesinin tümüne iki paralel anlatımla ulaşıyoruz. 2011 yılında Japonya’da yaşanan deprem ve ardından depremin tetiklediği Fukuşima Nükleer Santrali kazasıyla başlayan ilk hikayede üçüncü tekil şahıs anlatımıyla karakterin bugününü okuyorken, paralel hikayeyle de karakterin hayatına giren dört farklı kadının birinci tekil anlatımıyla onun farklı ülkelerdeki geçmişine tanıklık ediyoruz. Karakterin hikayesi üzerinden Neuman, başta nükleer silahlanmanın yol açtıkları olmak üzere, 20. yüzyıldaki katliam ve insanlık suçlarını ele alıyor. Irk, etnisite gibi faktörlerle kışkırtılıp kahramanlık “destan anestezisi” (bayıldım bu tabirine) ile halklara yutturulan savaşların dayandığı ekonomik temellerden, ‘demokratikleştirme’, ‘savaş sonrası yeniden yapılandırma’ kisvesi altında yapılan sözde yardımlara ve bunların kuklası askeri diktatörlere kadar dünyanın farklı köşelerinde insanların hayatlarında yara açan ya da kırılmalar oluşturan düzeni eleştiriyor. Fransa’nın Cezayir’deki nükleer denemelerinden Vietnam Savaşı’na, Arjantin’deki askeri darbelerden İspanya’daki Franco sonrası döneme dünyanın farklı köşelerinden o kadar bütünlüklü bir resim çiziyor ki bu kadar genç yaşta bu kadar mevzuya böylesine hakim olmasına ayrı, bunları tek potada böyle bir edebi metinde eritebilme yeteneğine ayrı hayran oluyorsunuz yazarın. Tüm bu eleştirilerini kırılma metaforuyla ve ışığın çatlaklardan sızması misali insanın da kırıklarıyla daha anlamlı, acı da olsa
‘Akşamüzeri sakin görünüyor ama zaman tetikte.’
Bu cümleyle açılıyor Kırılma. Ve inanın bana bu cümleden sonra bir hayatın içine fırlatılmış buluyorsunuz kendinizi. Bay Watanabe’nin hayatına. Kırılmış bir hayat onunkisi, dağılan parçaları fırlatıp atmadan- bir araya getirmesi, hatta kırılmadan önceki halinden daha güzele ulaşabilmesi mümkün mü? Neden olmasın? Kintsugiyi bilirsiniz, tam da bunu yapar. Bir enkazdan, tecrübelerden doğan bir hayatı çıkarır ortaya. Onu güzeller, yüceltir ve sahiplenir. Çünkü biliriz; yara izlerimizle de tam olmak, parıldamak mümkündür.
.
Peki kolektif hafıza ya da kolektif bilinçaltı kolektif acıyı da doğuramaz mı? Toplulukların sanki aynı bedende sinir hücreleriymişçesine birbirlerini ufak kıvılcımlarla tetikleyeceği türden bir birliktelik. Japonya’ya atılan atom bombalarının sadece Japonya’yı etkileyeceğini kim düşünebilir? Veya susturulan çığlıklar hangi toprakta dile gelir kim bilebilir? Andres Neuman, Kırılma’da şunu yapıyor : kendine hayran bırakarak okuyucunun karnına ağır bir taş koyuyor. O taşı görmezden gelmek mümkün değil, Kırılma’nın üzerine düşünmemek-büyük büyük acılarımızı deşmemek-gelecek günler hakkında endişelenmemek ama buna rağmen hala umudunu kaybetmemek elde değil.
.
Çok sevdiğim, dönüp dolaşıp yine rafından çekip okuyacağım bir eser Kırılma..
.
Lütfen okuyunuz.
.
Şükrü Karakoç kapak tasarımı ve Gökhan Aksay’ın çok beğendiğim çevirisiyle ~
HiroşimaAlıntı
Hiroşima katliamıyla ilgili bir roman ve yaşanan trajedi gerçek olduğu için beni bir hayli yordu göz göre göre onca can doğa tabiat ah . Okurken yer yer o seslerle irkiliyor yandığınızı falan hissediyorsunuz Watanabi çok yorucu bir karakter olsada onu anlıyorum
Kırılma
Kırılma
Uzun ve yoğun geçen, bir satır bile okumaya fırsat bulamadığım bir haftanın ardından muhteşem bir kitapla edebî açığımı kapattım. İyi olduğunu duymuştum ama bu kadarını beklemiyordum. İki ayrı rota izleyerek sürüyor kitap. 3.kişinin ağzından yaşını almış, emekli olup Tokyo'ya yerleşmiş Yoshie Watanabe'nin yaşadıklarını okurken değişik zaman dilimlerinde hayatına giren dört ayrı kadının ağzından da Bay Watanabe'nin geçmişini okuyoruz. Watanabe'nin hayatı öyle bir hayat ki önce Japonya'da olan 2011 büyük depreminde buluyoruz kendimizi sonra hayatının yelpazesi geçmişe dönüp Hiroşima ve Nagazaki'ye açılıyor ve atom bombasının sıcağında erimeye bırakıyor okuru. Watanabe ve hayatına giren kadınlarla birlikte İspanyol İç Savaşı sonrası, Arjantin'deki baskı rejimi, Vietnam Savaşı, Çernobil kazası, Fukuşima nükleer santral kazası gibi olayların içinde buluyoruz kendimizi. Ayrıca travmalar, kadın, anne, eş, sevgili olmak, antisemitizm, aidiyet gibi konulara da parmak basıyor kitap. Yaşlılık, yalnızlık,ölüm korkusu ve acılar... Kolektif ve bireysel acılar, birden Pandora'nın kutusundan fırlar gibi Watanabe'nin hayatının şeklini değiştiren acılar...Kitap durup düşünmelik, sorgulatıcı. Ayrıca bizi Paris, Amerika,Japonya,İspanya ve Arjantin'e götürmesine, yazarın Japon kültürüne ve dünya tarihine bu kadar hakim olmasına,anlatımına, dipnotlardan öğrendiğim bilgilere, su gibi akan çeviriye bayıldım. Çok güzel kitap, çok beğendim.
Puan vermedi·448 syf.·
2024 907. kitabı
Yaşın ilerleyince, gördüğün her yer önem kazanıyor. Gördüğün yerle vedalaşmakta olduğun duygusuna kapılıyorsun. Bir sevinç katmanı, bir de hüzün. İkisi üst üste. Kırılma Andrés Neuman
Hirosima ve Nagazaki'inin yarattığı travmalar icinde geçen bir ömür ve dört kadin.
Kırılma, iste bu travmaların üzerinden dünyada yaşanan felaketlerin , politik ve ekonomik dönüşümlerin insan hayatlarını nasil etkilediğini anlatan muhteşem bir roman . Karakterimiz Yoshie Watanabe, Hiroşima felaketi sırasında ailesini kaybetmiş ve yaşadığı ülkeden ayrılıp dünyanın pek çok yerinde çalışmış bir insan. Watanabe'nin hayatının bu bölümlerini dört kadin karakterin anlatımıyla okuyor ve okurken dünya tarihine tanıklık ediyoruz. Bu tanıklıkta pek çok olay var. Hiroşima ve Nagazaki'den yaşanan felaketten , Arjantin diktatörlüğüne, Fransa'nin sömürge faaliyetlerine , Ispanya İç Savaşı 'na Vietnam Savaşı'na, Fukushima nükleer sizintisindan, Çernobil kazasına kadar bütün onemli olaylar. Bu olaylar üzerinden yazarın sosyo-politik , ekonomik eleştirilerini de alt metinde okuyoruz. Yazar kahramanımızın icinde yaşanan parcalanmayi da Kintsugi metaforuyla anlatmış. Karakterimiz pek çok ülkede yaşadıktan sonra yine geçmişinden kaçamayarak kendi ülkesine dönüyor. Hatıralar, yaşandıkları mekânı isterler. Öyle değil mi? cümlesi de bunu doğrular nitelikte. Metnin dilini cok sevdim. Cevirisi muhteşem Gökhan Aksay'in Salamina Askerleri çevirisini de cok beğenmiştim. Yoshie Watanabe'in kendi ülkesine dönmesi de bana ebedi dönüş mitini anımsattı. Bu yılın en iyi romanlarından biri bence. Nereye giderse gitsin kendinden kaçamayan Watanabe'nin hikayesini okuyunuz efendim . Keyifli okumalar.
Merhaba sevgili okur,
Öyle güzel bir kitap okudum ki, bir solukta anlatmak mümkün değil. Bir kere,her sayfada satır altı çizdim, çokça sayfayı yıldızladım. Neyse kitaba dönelim.
Kitap ilk sayfadan okuru içine alıyor, bir deprem anlatısıyla başlıyor (bu anlamda beni fazlasıyla etkiledi). Birden fazla anlatıcısı var kitabın. Watanabe ve onun yaşamı boyunca hayatına girmiş kadınların gözünden bir ömrü anlatıyorlar. Bunun yanında birden fazla ülke, şehir ve oralarda yaşananlar çarpıcı bir şekilde anlatılıyor.
Yazarın öyle bir genel kültürü var ki hayran kaldım okurken. Çokça şey öğrendim. Derin anlamları olan kelimeler ile karşılaştım. Sanırım bunların en anlamlısı “Kintsugi”. Bence kitaba adını veren de bu kelime.
Yazar siyasi alt metni hikayeye başarıyla yedirmiş. Bu anlamda da çok başarılı buldum. Kitap içerinde Çehov’dan ve onun yazarlığından sıklıkla bahsediliyor. Ayrıca Cesur Yeni Dünya’ya da sık sık gönderme yapılıyor. Ve daha bir çok yazar, eser ve film’den bahsediliyor.
Belki sonunu daha farklı tercih ederdim ama süreç öyle güzeldi ki sonu nasıl olursa olsun zaten kitabı beğenmiştim bile.
Şibumi’yi anımsattı. Kitaplığımda onun yanında yerini alacak.
Söylemek istediğim çok şey var ama bence en güzeli okunması olacaktır. Herkese tavsiye ederim efenim.
KırılmaEdebiyat
Tarih kitapları genellikle savaşları ve felaketleri uzak, toplumsal bir bakış açısıyla, olaylar zinciri ve neden-sonuç ilişkisi içinde sunar. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı'nda ABD'nin Japonya'ya atom bombası attığını ve bunun savaşın seyrini değiştirerek bitişini hızlandırdığını biliriz. Ancak bu atom bombasının yarattığı trajediden ve on binlerce insanın kişisel hikayelerinden haberdar olmayız. Andrés Neuman'ın Kırılma romanı ise tam da bu noktaya odaklanarak, felaketin ardında kalan insanların hayatlarına nasıl devam ettiğinin derinlikli bir portresini çizer.
Roman, Watanabe'nin kişisel hayatı üzerinden ilerleyerek, Japon toplumunun hesabı sorulamayan veya sorulması büyük cesaret isteyen bir felaketle nasıl yüz yüze kaldığını gözler önüne seriyor. Bu süreçte, acının toplumsal hafızada nasıl yer ettiğini ve ülkenin bunu dünya barışı için bir dönüm noktası gibi algılama çabasını, büyük bir fedakarlık örneği olarak algıladığını net bir şekilde görüyoruz. Kitapta sadece atom bombası değil, birçok felaket ve toplumsal olaydan bahsediliyor. Bu olayların kolektif hafızadaki yeri ve ardından bireysel olarak insanların hayatını ne derece değiştirdiği çarpıcı bir şekilde ortaya konuluyor.
Nitekim, Watanabe'nin yersiz ve yurtsuz, ordan oraya gidişleri, kalıcı bağlar kuramaması ve ülkesinin bu acıyla yüzleşememesi gibi kendi içinde bu acının yükünü daima taşıması, onun kişisel trajedisini görünür kılıyor. Atom bombasından sonra ülkesini terk eden Watanabe, belki de bu yüzden kitabın sonunda Fukuşima felaketinden sonra yaşadıkları yeri terk etmeyip orada kalan insanların hayatını görmek ve onlarla konuşmak istemiştir. Bu durum, onun içindeki yükü bir nebze olsun hafifletme ve sağaltma imkanı bulma umudunu taşıdığını gösterir. Kırılma, tarihi olayların birey üzerindeki yıkıcı
Temmuza çok iyi bir kitapla giriş yaptım. Kitapta ailesini Nagazaki ve Hiroşima’daki atom bombası saldırılarında kaybetmiş Watanabe’nin yaşam öyküsünü okuyoruz. Her bölümde başka bir anlatıcının ağzından anılar dinliyoruz. Kitabın sonunda tüm bu anılar bütünleşiyor ve biz ana karakterin ömrüne tanıklık etmiş oluyoruz. Kitapta karakterlerin yaşadıkları ülkelerle bağlantılı olarak Fransa’nın Cezayir üzerinde yaptığı nükleer silah denemeleri, ABD-Vietnam savaşı sonrası, İspanya’nın Franco diktatörlüğü sonrası toparlanma süreci vs. anlatılıyor. Kitabın bu siyasi arkaplanı dışında ilişkiler, annelik, yalnızlık,evlilik gibi kavramlara da değiniliyor. Kitap ismini Cohen’in bir dizesinden alıyor: “There is a crack in everything/ That’s how the light gets in.” Çeviri olarak çok başarılıydı. Ayrıca dipnotlardan da çok faydalandım.
Hibakuşa olan Yoshie’nin hayatını dört farklı kadının gözünden okurken yaşadığı ülkelerin siyasi tarihine, silahlanma geçmişine, ekonomik dalgalanmalarına, kendi halkı ya da başka ırklara yaptığı katliamlara tanık oluyorsunuz.Devletler güç gösterisi yapacak diye masum insanların neler yaşadığını yazar çok güzel betimlemiş.Roman okuyorsunuz ama aynı zamanda ülkeler hakkında genel kültür aktarımı da yaşıyorsunuz.Sürükleyici kitap severler zorlanabilir başından az çok sonunu biliyorsunuz fakat okumaya değer.
Bir mersinli olarak kitabı 6 Şubat depremini yaşayıp Akkuyu nükleer santrali açılışından sonra okumak benim için kötü bir tesadüf oldu sanırım, düşündüğümden daha fazla etkiledi.
Çocukluğunda Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan atom bombaları felaketinde tüm ailesini kaybediyor Watanabe. Fakat kitap buradan başlamıyor. Watanabe'nin yaşlılık dönemine denk gelen Japonya'daki büyük deprem ve tsunami bir de bunların yol açtığı Fukuşima nükleer kazasının yaşandığı zamandan başlıyor. Kitapta bir esas anlatıcı yani yazar var. Bir de karakterimizin yaşadığı ülkelerdeki sevgilileri var. Watanabe'nin hayatının hangi dönemine denk geldilerse biz de o dönemi o zamanki sevgilisinden dinliyoruz - okuyoruz -. İşte bu, bu kitabı çok kapsamlı bir kurgu haline getiriyor. Mesela New York'taki sevgilisinin aktardıklarını okurken sadece ilişkilerini değil dönemin New York'unda neler olup bittiğini de okuyoruz. Böylelikle Paris, New York, Buones Aires, Madrid gibi şehirleri ve dahi bulundukları ülkelerle ilgili de pek çok ilginç bilgi edinmiş oluyoruz. Edebiyattan sanata, siyasetten konuşulan dile birçok konu hakkında iyi çalışılmış ve iyi aktarılmış bir kitap Kırılma. Kitabın son bölümündeki kısmı, Watababe'nin nükleer felaketin yaşandığı bölgelere gidişi ve orada yaşadıkları da çok etkileyiciydi. Bunca zaman kitaplığımda bekletmemeliymişim.
