Kış Bahçesi
Güray SüngüYazar:
Güray Süngü
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
256
Basım Tarihi:
Mayıs 2020
İlk Yayın Tarihi:
2011
Yayınevi:
Ketebe Yayınları
ISBN:
9786257014779
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“İnsan kendisine ait olana mı daha hoyrat davranır yoksa? “Edebiyat
“Yalnız olmak” , “Anlaşılmıyor olmak” ve “Alışamıyor olmak”.
Güray Süngü eserlerinde hep bu üç tema canlanıyor içimde. Üçüne de sıkı sıkı sarılıyorum, üçü de bana dair, benden birer parça.
Kurgu içinde kurgu üretmesine aşina olduğumuz yazar, bu eseri iki farklı kurgu ve karakter üzerinden şekillendiriyor: Yazar Aziz Çalışkan ve Harun. İç dünyalarında kayboluyoruz bir süre, yitirdiklerimizi bulmayı umarak.
Aziz beyin dünyası bir hayli soğuk ve karanlık. Dibe vuran her insan gibi, batağa sürükleniyor. Yazmakta buluyor çaresini, çare olduğundan emin olmayarak. “Kapkararan romancı Aziz Çalışkan. Sana ne yaptılar? Aslında ben tipik bir karanlık adamdım, yoktu hayatımda incelikler, inip çıkmalar. Öyle olurdu yani, umudunu kaybettikten sonra insan kararırdı, kararan hiçbir şey de ışığı yansıtmazdı. “ Işığı hiç yansıtmıyor Aziz. İç dünyasının karanlığını ne yazık, hiç aydınlatamıyor…
Harun da çare arıyor, çareyi masumiyetinde arıyor; yani çocukluğunda. “Olmaz mı bazen, insan hayatının en saf, en temiz, en mutlu anına dönmek istemez mi? “ Dönmeye çalışıyor. Dönemiyor…Çabasına şahit oluyoruz, umutlarının ölümüne şahit olduğumuz gibi.
Eser çok güzeldi. Aldı götürdü beni içsel yolculuğuma.
“Ben ve benim gibi her şeyi, içindeki çorak ülkede yaşayanlar…” hitabında buldum kendimi yazarın. Güray Süngü’yü bu yüzden çok seviyorum. Benden olduğu için, beni anladığı için. Duygularına sahip çıktığı için, söylenmemişleri söylediği için. Sabahattin Ali’nin tabiriyle; dünyadan ziyade kafasının içinde yaşayan bir insan olduğu için.
Bu yüzden Güray Süngü yolculuğu ilk değildi, son da olmayacak benim için.
Puan vermedi·256 syf.·
2023 5. kitabı
İçe dönük, az konuşan, az gülen, ilgisiz ve umursamaz görünen klasik baba Harun'un doğduğu şehre dönüşünün;
İyi eğitimli, kibar bir yazar Aziz Çalışkan'ın başına gelen tuhaf bir takip meselesinin anlatıldığı iki farklı kurgu. Sürükleyici, yalın ve hayata dair bir kitap. İyi okumalar...
"Hayatın bazı insanlar için her daim devam etmesi hali. Sadece bir şeyle diğer şey arasındaki başka bir şey olmaması hali." (sayfa 34)
KIŞ BAHÇESİ
Aralara sıkıştırılmış o kadar incelikle düşünülüp yazılmış bazı cümleler var ki okurken enfes bir yorum diyorsunuz ama bazende off bu burada neden yazılmış ki diye sorguluyorsunuz. Yazar adeta tüm hayatla her şeyle ve herkesle kavgalı bedbin, gözü hiçbir şey görmeyen iki farklı karakteri her bir cümlede yansıtıyor bize. Uslupsa çok farklı dan dan dan konuşuyor deriz ya bazı kişilere yazar adeta böyle yazmış kitabını. Söylemek istediklerini pat pat pat sert bir uslupla aktarıyor oldukça enteresan dili
Konusuna gelirsek eskiden olduğu gibi yazamayan yazarın tuhaf bir şekilde tuhaf bir kızla hayatlarının kesişmesi. Daha fazla bir şey söyleyemiyorum çünkü spoilera girer gerisi.
İki farklı karakterimiz var. Diğer kişi de hayatı tekdüze yaşayan herkesle bağını koparmış daha doğrusu hiçbir zaman kimseyle bir bağ kuramamış hep istekleri ötelenmiş emekliliğine kadar kendine vakit ayırmamış bir karakter. Bir gün yıllar önce taşındıkları İstanbul'a ilkokul arkadaşlarını bulmaya gelen kişi. İnsan nerede hangi zamanda mutlu ise orada takılı kalır ya aklı öyle işte. Hep o zaman gitmek istersin ya mutluluğu sadece o dilimde bulurum sanırsın ya onu arıyor işte bizim ikinci karakterimiz de.
Yanlız iki karakterin hikayesinin kitap boyunca hiç bir şekilde keşişmeyip kendi halinde olması bana çok tuhaf geldi. Kitap sonuna kadar acaba nerede nasıl birbirine bağlanacak karakterler dedim ama hiç olmadı öyle bir şey
Ne diyeyim dostlar bazı cümleler harika bir ustalıkla yazılmış ne güzel derken diğer yandan da birleştiremediğim olaylar ve kurgusunu dolu dolu bulamadığım bir kitaptı vesselam
Kitapta yazar Aziz Çalışkan (çalışkan değil), orta yaş krizindeki Harun ve 'başka türlü bir insan' olan Derya isimli üç karakterin hayatları anlatılıyor.
Konusu hoşuma gittiğinden kronolojik olarak yazılma sırasını kontrol etmeden almıştım bu kitabı ve çok öncesinde 
İbrahim’in Kaybettiğini Bulmasıdır ve 
Mehmet’i Sakatlayan Serçe Parmağı'nı okuduğum için beklentim hayli yüksekti. Her ne kadar yazarın diğer kitaplarındaki hava, o kendine özgü tarzı bu kitapta da alınsa da; maalesef yazarın anlatımını oturtmadan önce (kendi kalemini oturtma yolunda iken) yazdığı bir kitap olduğu için diğerleri kadar tatmin edici bir okuma deneyimi sunmuyor.
Anlatım olarak diğer iki kitaptan çok daha basit ve sıradan; içerik olarak da diğer ikisi kadar komplike ve yoruma açık değil. Kötü bir kitap demiyorum kesinlikle, sadece beklentimin biraz altında kaldı, yazarın gelişimini görmek isteyenler için acemilik eseri olarak incelenebilir.
Yazarın kendi hayatından oldukça fazla öge barındırdığını düşünüyorum. Yaratıcılığı ketlenmiş bir yazarın karamsar günleri, birkaç meşhur kitabı çıktıktan sonra kendisinden beklentinin artması, fakat yazamaması, bir türlü içindeki zehri akıtamaması, bir türlü olayları kurgulayamaması, kurgudaki eksikleri kapatamaması, uydurduğu her olayın bayağı olması, satırların hep tatsız tuzsuz olması; ve kaçınılmaz olarak "ben aslında sandığım gibi büyük bir yazar değilmişim" temalı sahtekarlık sendromu ve umutsuzluk. Her türlü yaratıcı süreçten geçen insanların yaşadığı süreçlerdir sanıyorum. Örneğin birkaç zaman önce 
Annie Ernaux "Keşke Nobel ödülünü ben kazanmasaydım, bu artık eskisi gibi yazmamı engelliyor" demişti. Kesinlikle burada kendi deneyimlerini aktardığını düşünüyorum yazarın.
Tek sevdiğim karakter Derya oldu; "başka türlü biriyim, başka türlü hissediyorum ben" diyebilecek kadar olgunlaşmış, fakat hala
İbrahim’in Kaybettiğini Bulmasıdır ve Mehmet’i Sakatlayan Serçe Parmağı'nı okuduğum için beklentim hayli yüksekti. Her ne kadar yazarın diğer kitaplarındaki hava, o kendine özgü tarzı bu kitapta da alınsa da; maalesef yazarın anlatımını oturtmadan önce (kendi kalemini oturtma yolunda iken) yazdığı bir kitap olduğu için diğerleri kadar tatmin edici bir okuma deneyimi sunmuyor.
Anlatım olarak diğer iki kitaptan çok daha basit ve sıradan; içerik olarak da diğer ikisi kadar komplike ve yoruma açık değil. Kötü bir kitap demiyorum kesinlikle, sadece beklentimin biraz altında kaldı, yazarın gelişimini görmek isteyenler için acemilik eseri olarak incelenebilir.
Yazarın kendi hayatından oldukça fazla öge barındırdığını düşünüyorum. Yaratıcılığı ketlenmiş bir yazarın karamsar günleri, birkaç meşhur kitabı çıktıktan sonra kendisinden beklentinin artması, fakat yazamaması, bir türlü içindeki zehri akıtamaması, bir türlü olayları kurgulayamaması, kurgudaki eksikleri kapatamaması, uydurduğu her olayın bayağı olması, satırların hep tatsız tuzsuz olması; ve kaçınılmaz olarak "ben aslında sandığım gibi büyük bir yazar değilmişim" temalı sahtekarlık sendromu ve umutsuzluk. Her türlü yaratıcı süreçten geçen insanların yaşadığı süreçlerdir sanıyorum. Örneğin birkaç zaman önce Annie Ernaux "Keşke Nobel ödülünü ben kazanmasaydım, bu artık eskisi gibi yazmamı engelliyor" demişti. Kesinlikle burada kendi deneyimlerini aktardığını düşünüyorum yazarın.
Tek sevdiğim karakter Derya oldu; "başka türlü biriyim, başka türlü hissediyorum ben" diyebilecek kadar olgunlaşmış, fakat hala
Aziz Çalışkan’ı tanır mısın? Hayatı monoton, arada yazan, kendi iç sesine fazla kulak kabartan ve yalnızlığı ile her gece oturan şu adam...
Çıkaramadın değil mi? Üzülme tanışırsın; biraz burnundan kıl aldırmayan bir tip ama iyi adamdır. Demem o ki kendi halinde kalabalıktan kaçan Aziz’e günün birinde bir telefon gelir. Başta ilgilenmesede neden olmasın diye görüşmeye gider bulur kendini. İş basit aslında lakin kafasına takılan başka bir husus var. Bir kızı takip edip her akşam posta kutusuna rapor konması istenir.
Şu zamanda iyi para ama bu işte bir tuhaflık var. Neden babası yaşında bir adam bu kızı takip ettirtiyor? Babası olabilir mi? Ya da eski sevgili? Bir saplantısı? Ah düşünme Aziz Çalışkan, düşünmede yap şu işi. Yarım gün talan et İstanbul sokaklarını, git evine başla şu romana ve raporu akşama doğru posta kutusuna iliştir.
Öyle de yaptı okur ama hikaye bununla sınırlı değil. Bizim araştırmacı yazarımız o kızın peşine dursun ben sana diğer hikayeyi de anlatayım az biraz.
Harun var bir de tanıman gereken; hayatı yeniden keşfetmeye koyulmuş 50’lerine dem vuran amcamız. Onun hikayesi Aziz kadar hızlı bir akışta ilerleyemiyor. Fakat bu ikilinin yaşamlarını ortak payide de toplayan sevgili yazar Güray Süngü.
Yazar @guraysungu bol ödüllü olmasıyla birlikte farklı ama akılda kalıcı bir yazım şekli var. Benim kendisiyle tanışma kitabım olduğundan dolayı ilk sayfalarda sindire sindire okumama neden oldu. Ortalarında olayın gidişatı seni yakaladığında sonuna doğru her şey yerli yerine oturuyor.
Hadi o zaman, Aziz kızı sen de Aziz’i takip etme başlasın!
#kışbahcesi #güraysüngü #ketebeyayınevi
'Zaman iz bırakmadan geçip gider miydi?'
Güray Süngü'nün okuduğum ilk kitabıydı. Yazar İstanbul'da doğup büyümüş ve yaşamış, bu sebeple hikâyesini İstanbulun sokaklarını dahil etmesiyle zenginleştirmiş.
Genel olarak kitabı beğendim. Yazarın yer yer mizahi anlatımı, karakterlerin monolog konuşmaları benim hoşuma gitti. Bazen bu monolog anlatım yorucu olabilse de beni karakterlerin içine aldı ve hikâyesini daha hissederek okuyabilmemi sağladı. Kitap, her paragrafta sıra ile iki karakterin dilinden anlatılıyor. Aziz ve Harun.
İki karakter de yalnızlıklarıyla öne çıkıyor. Bir başka ortak yönleri de, ikisinin de yaptıkları hataların farkına varmaları. Gerçi fark etmeleri bir şeyi değiştirmiyor.
Aziz'in hikâyesi beni daha çok sürükledi diyebilirim. Aziz'in hikâyesine Derya karakteri de katılıyor. Derya görünürde neşeli mutlu, fakat aslında acı çeken, depresif bir hanım kız.
Yıllar sonra doğduğu şehre, İstanbula dönen Harun'un bölümüne geçtiğimde ise hızlıca okumak istedim çünkü birtürlü ilerlemiyor hissiyatı verdi bana. Sayfalarca arıyor arıyor ama aradığı şeyi bir türlü bulamıyor. Harun'un hikâyesini okurken karamsarlık daha hâkimdi. Yine de bu iki karakterin buluşacağı noktayı merak ettiğim için okumaya istekli olarak devam ettim.
Sonunun beni pek tatmin ettiğini söyleyemesem de, ucu açık bir sonunun olmaması beni sevindirdi.
Stresli ve yorgun olduğum bir zamanda bana karşın sakin bir kitap olarak kalacak zihnimin gerisinde.Okurken cümlelerinde gezindim, Aziz'in evinin sakinliğinde dinlendim, Harun'un kaybolduğu çıkmazı hissettim.
Kitaplar neye göre, kime göre güzeldir bilmiyorum ama ben hissedebildiğim romanları seviyorum.Bunu da hissettim ve sevdim.
2011 Türkiye Yazarlar Birliği Roman Ödülü'ne layık görülmüş olan Güray Süngü'nün "Kış Bahçesi" ilginç kurgusuyla karşımıza çıkıyor.
Roman iki kahraman üzerinden işlenmiş. Biri yazar olan Aziz Çalışkan diğeri memur emeklisi Harun. ( Soyismi önemli değil ) Aziz Çalışkan, okuru Derya ile edebî eserlerde ölümsüzlük olmak konusu üzerine kafa yorduruyor okuyucuda. Soyadı önemli olmayan Harun ise ölmeden önce çocukluğunun geçtiği İstanbul'a dönüyor. Genelde çocukluk köylerde geçer. Harun'da tersi oluyor. Taşradan kente dönüş.
Romanın en önemli özelliği her okuyucu roman kişilerini farklı ilişkilendiriyor olmasıdır. Bu yüzden açıklamaya gitmeyeceğim.
Geyik muhabbetini sevenler romandaki kahramanların kendisiyle geyik muhabbeti etmesini seveceklerdir. Örnek : "Neden geldim öyleyse, hatırladım, beni Ayvaz Efendi gönderdi. Ayvaz Bey değil, çünkü o bir mahalle esnafı, ön sokaktaki manav. Ama Basri Bey memur emeklisi, ona efendi denmez, bey denir. Ayvaz Efendi sizi Basri Bey'e mi gönderdi? Evet, geçen gün domates almış Basri Bey, iki tanesi ezik çıkmış, onların yerine özür niyetine biber gönderdi Ayvaz Efendi." s. 119
Altını çizdiğim çok satır var. Bazıları şunlardır:
• İnsan aklından geçirdiği her şeye müdahale etmemeli. Bazı şeyleri güzel yapan, kusurlardır. s. 40
• Saçmalama, güzel kızlar kendilerine değil başkalarına fenalık ederler. s. 51
• Zaten belli diye güzel, amaç yalan söylemek olsa aklın eline kim su dökebilir? s. 67
• Herkes kendi işini görebilseydi dünya katlanılması değil yaşanması gereken yer olurdu. s. 72
• Genç adamlar, eski İstanbul'u siyah beyaz sanıyorlar, ama eski İstanbul daha renkliydi, canlıydı.
• Paşa dik yürümeyi sağlayan bir bastondur. s. 90
• takdir edeceksiniz ki insanın ihtiyaç duyduğu daha güvenli bir kapı kilit sistemi değil, kapı
Puan vermedi·268 syf.··
Beğendi
·2022 77. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 19 Kasım 2022 23:55
Herkese merhaba. Bugünkü kitap yorumum Güray Süngü 'nün 
Kış Bahçesi adlı kitabı oldu.
Güray Süngü'yü, Ali Ayçil yönetiminde Editörlük ve Yazarlık Akademisinde sohbetini dinleme şansı bulmuştum. Yazarın kalemi ile de bu ay tanışmak kısmet oldu.
Kitap, Türkiye Yazarlar Birliği roman ödülü almış, yalın bir üslup ile yazılmıştır.
Okudukça her cümlede bir duyguyu açığa çıkaran, yalnızlık, ölüm-süzlük, aşk, tutku, arkadaşlık, pişmanlık gibi birçok duyguyu aynı anda hissedeceksiniz.
Aziz, içindeki yalnızlığı, boş vermişliği ile geçinmeye çalışan, birden fazla eser yazan ama gözden düşmüş bir yazar.
Derya (Kumral Kız), derdini istediği gibi kelimelere dökemeyen, kalbi kırık, kendine esir olmuş bahtsız bir kadın.
Harun, geçmişinin pişmanlığını yaşayan, yıllar yılı bir suskunluk içinde hayatını sürdüren ansızın büyük bir kararla her şeyi arkasında bırakan bir adam.
İşte bu üç insan, birbirlerine dokunmadan, bir iz bırakmadan neler yaşayacaklar?
#kitapalıntıları :
*Neyi sorun ettiğimi, içimdeki sıkıntıya neyin sebep olduğunu bilmiyorum, ya da biliyorum da bunu bilmek de ayrı bir sıkıntı.
*İnsan aklından geçirdiği her şeye müdahale etmemeli. Bazı şeyleri güzel yapan, kusurlarıdır.
*İçim kupkuru, çorak, bozkır gibi. Bozkırkurdu...
*Yaşam, insan âlemini sıradanlaştırmıştı.
*Sadece sahip çık yalnızlığına. Onu duyabildiğin, onu görebildiğin, onu fark edebildiğin için değerlisin sen.
*Amaç iyidir, insana boşuna yaşamadığını hissettirir.
*"Kuyu içimde, ama kelimelerim yetmiyor hocam."
Güray Süngü 'nün Kış Bahçesi adlı kitabı oldu.
Güray Süngü'yü, Ali Ayçil yönetiminde Editörlük ve Yazarlık Akademisinde sohbetini dinleme şansı bulmuştum. Yazarın kalemi ile de bu ay tanışmak kısmet oldu.
Kitap, Türkiye Yazarlar Birliği roman ödülü almış, yalın bir üslup ile yazılmıştır.
Okudukça her cümlede bir duyguyu açığa çıkaran, yalnızlık, ölüm-süzlük, aşk, tutku, arkadaşlık, pişmanlık gibi birçok duyguyu aynı anda hissedeceksiniz.
Aziz, içindeki yalnızlığı, boş vermişliği ile geçinmeye çalışan, birden fazla eser yazan ama gözden düşmüş bir yazar.
Derya (Kumral Kız), derdini istediği gibi kelimelere dökemeyen, kalbi kırık, kendine esir olmuş bahtsız bir kadın.
Harun, geçmişinin pişmanlığını yaşayan, yıllar yılı bir suskunluk içinde hayatını sürdüren ansızın büyük bir kararla her şeyi arkasında bırakan bir adam.
İşte bu üç insan, birbirlerine dokunmadan, bir iz bırakmadan neler yaşayacaklar?
#kitapalıntıları :
*Neyi sorun ettiğimi, içimdeki sıkıntıya neyin sebep olduğunu bilmiyorum, ya da biliyorum da bunu bilmek de ayrı bir sıkıntı.
*İnsan aklından geçirdiği her şeye müdahale etmemeli. Bazı şeyleri güzel yapan, kusurlarıdır.
*İçim kupkuru, çorak, bozkır gibi. Bozkırkurdu...
*Yaşam, insan âlemini sıradanlaştırmıştı.
*Sadece sahip çık yalnızlığına. Onu duyabildiğin, onu görebildiğin, onu fark edebildiğin için değerlisin sen.
*Amaç iyidir, insana boşuna yaşamadığını hissettirir.
*"Kuyu içimde, ama kelimelerim yetmiyor hocam."
Kış Bahçesi..
Siz hiç yalnızlık ile barışmak istediniz mi?Onu kabullenip, benimseyip yalnızlığı seviyorum dediğiniz zamanlar oldu mu?
Ya da geçmişin pişmanlıkları sizi bırakmadığı zaman nasıl bir hali içine girdiniz?
Suskunluk, boş vermişlik..
Ya kalbinizi kırdıkları zaman ne yaptınız?
Hayata mı küstünüz?
İşte bu sorularımı birleştiren romanımızın kahramanları Aziz, Harun ve Derya..
Yaşamayan yazarlardan hayatı kabullenmis olsa da olur olmasa diyen Aziz, geçmişin pişmanlıklarına bakmak için İstanbul'a geri dönmüş bir Harun ve kalbi kırık yaralı Derya..
Kitap bize hem iç sesi hem de dış sesi ile konuşuyor.Kendimi sanki yazar şuan bu romanı yazıyor ve bende yanında onu izliyorum, yazdıklarını bana okuyor sonrada yorumlama yapıp beni gülümsetiyor.
Ne alaka şimdi Aziz, Harun birbirlerinden haberi olmayan iki kişinin hayatını okuyoruz, dedim.Sanki böyle sokakta yanından biri geçer aslında o senin hayatının aşkıdır bilmezsin gibi :)
Ama ters köşe ile yerime yapıştım.
Benim yazar ile ilk tanışma kitabım ve daha önce okumadığım için pişmanlığım.Yeterince reklam mi yok,böyle bir kalemi görmedim şimdiye kadar.
İyi o zaman ben yapıyorum reklamı.Mutlaka okuyun mutlaka. Ülkemizde ki en iyi kalemlerden biri olduğuna bahse girerim ve kazanırım da. O kadar emin konuşuyorum bu sade,akıcı ve muhteşem kalem için.Kitap resmen alıntılar dan oluştu benim için.
Yazar Hakkında
Güray SüngüYazar · 16 kitap
1976 yılında İstanbul’un sur içi mahallelerinden Kadırga’da doğdu. İlk öğretime Kadırga İlkokulunda başladı. Çocukluğu Ayasofya ve Sultanahmette geçti. Gedikpaşa’da esnaf olan babası sayesinde çalışma hayatını erken yaşta tanıdı. Üniversiteden mezun olana kadar bütün tatillerini Kapalıçarşı’da geçirdi. Farklı milletlerden, meşreplerden, dinlerden insanların arasında büyüdü. Üniversite eğitimini Uludağ Üniversitesi’nde aldı. İktisat fakültesinde okudu. Mezuniyetinden sonra özel sektörde çalışmaya başladı. 2009 yılına kadar çeşitli sektörlerde görev aldıktan sonra, yayın sektörüne geçti.
Güray Süngü yazmaya Bursa yıllarında başladı. İlk öyküsü 1998 yılında Hece dergisinde yayınlandı. Bugüne dek, Hece, Hece Öykü, E-edebiyat, Ada, Özgür Edebiyat, İtibar, İzdiham, Cafcaf, Hacamat, CF, Edebi Müdahale, Post Öykü, Cins, Muhayyel gibi dergilerde öyküler ve yazılar yayınladı. Öğrenciyken yazdığı ilk romanı Dördüncü Tekil Şahıs 2006 yılında okuyucuyla buluştu.
Düş Kesiği adlı romanıyla 2010 Oğuz Atay Roman Ödülü’ne, Kış Bahçesi adlı romanıyla 2011 Türkiye Yazarlar Birliği Roman Ödülü’ne layık görüldü. 2014 yılında Deli Gömleği ve Hiçbir şey Anlatmayan Hikayelerin İkincisi kitapları ile Necip Fazıl Hikaye Ödülü’nü kazandı.
2018 yılında 14. Kristal Lale ödüllerinde yılın edebiyatçısı seçildi.
Kitapları;
Dördüncü Tekil Şahıs-Roman, 2006
Pencereden-Roman, 2006
Düş Kesiği-Roman, 2010
Deli Gömleği-Öykü, 2010
Kış Bahçesi-Roman, 2011
Hiçbir şey Anlatmayan Hikâyelerin İkincisi-Öykü, 2012
Köşe Başında Suret Bulan Tek Kişilik Aşk-Öykü, 2014
Mehmet’i Sakatlayan Serçe Parmağı-Roman, 2015
İnsanın Acayip Kısa Tarihi-Uzun Hikaye, 2016
Vicdan Sızlar-Öykü, 2016
İbrahim’in Kaybettiğini Bulmasıdır, 2018
