Puan
810 üzerinden
Knulp, çok ufak yaşta sevdiği kız tarafından gördüğü olumsuz davranışlar neticesinde, artık insanlara karşı güvenmemeyi öğrenir. Birden fazla sevgilisi olsa da evlenmez. Genç yaşlarda başına gelen saf aşkın, onda bıraktığı ‘değersizlik’ duygusunun tesirinden kurtulamaz. Gençliği kızlarla dans ederek ve eğlenerek geçse de ihtiyarlığı hazin olur. Okurken kendi hayat hikâyemden bir şeyler hissettiğim bir kitap oldu, umarım sonum benzemez diye bitirdim. Tavsiye ederim..
Knulp gözlerini yeniden açtığı zaman güneş çıkmıştı ve öyle parlıyordu ki, gözkapaklarını hemen indirmek zorunda kaldı. Yağan karların elinin üstünde ağırlaştığını duyumsuyor, silkelemek istiyordu; ama uyumak isteği, içindeki bütün öteki isteklerden daha ağır bastı.
Tüm yaşamı yollarda geçen ve yine yollarda sona eren bir göçebenin hikayesi Knulp. Canının çektiği yere "konan", ama çok duramayıp yine "uçan" bir özgür ruhun kısacık destanı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
'Belki de mutlu olmak, Knulp olmaktır'Edebiyat
Edebiyatı seviyorum, çok başka seviyorum. Bazen onlarca cümleyle anlatmaya çalıştığımız şeyleri tek kelimeye kadar indirgiyor. Bazen acaba 'Dünya'da başka var mı böyle olan, düşünen' diye düşünürken satırlarda denk gelebiliyoruz böyle olana, düşünene. İnsana bi rahatlık veriyor, yaz sıcağında içilen buzlu bi içecek gibi. Misal veriyorum varoluşsal acının nirvasını hissettiğimiz vakit o vaziyeti anlatmaya çalışmak yerine 'Meursault gibi' diyebilmek yahut tembelliğin diz boyu olduğu vaziyetlerde 'Oblomov gibi' diyebilmek gibi kolaylıklar ve kültür oluşturur edebiyat. Peki niçin bunu belirterek başladım diye sorgulamadan sizler, yani bu yazıyı okuyan bi avuç okur; belirtmek isterim. Yeni bi kolaylık daha elde ettim. Dimağıma bir yeni kahraman katıldı. Knulp. Knulpluk..
Knulp, özgün ve arı diliyle okurların zihinlerinin kenarda usul usul geçen Hermann Hesse'nin öykü kahramanıdır. Lakin çok farklı bir kahramandır, çok başka meziyetlere sahiptir, bunun hasebiyle olsa gerek, kitabın adı kahramanın adıdır.
Knulp, bizim toplumumuzda avare denilen kavramın hakkını vermeye çalışan, çok şey yapabilecekken hiçbir şey yapmak istemeyen, yalnızca dinginliği ve huzuru arayan bir kahramandır, ne kahraman ama değil mi.. Kitabın adıyla kahramanın adının aynı olduğu vakitler genelde böyle süper kahramanlar görürüz, yalnızca kendisinin değil, binlerce insanın kaderi olan kahramanlar, gerçekten kahramanlar, Robin Hood mesela. Yahut böyle çok başka bir seviyeye ulaşmış, çok başka meziyetlere ulaşmış, Martin Eden gibi mesela. Lakin Knulp öyle değildir esasen. Oldukça sade, tüm eylemlerden uzak kalmayı tercih eden, keyfi ve keyfinin kahyasıyla koordineli şekilde yaşayan birisidir. Bu kitapta da 3 öykü içersinde görüyoruz Knulp'u. İlkinde kendi gözünden görüyoruz Knulp'u. İkincide yakınından
Knulp senden nefret ediyorum ama bana çok benziyorsun.
Bilinçli olarak hareketsiz.
Knulp hiçbir yere varmak istemiyor, hiçbir şey olmak istemiyor. Onun hayatının yollarda geçmesi gerek, bir yere ya da kişiye bağlanamaz. Ve onda şeytan tüyü var.
Öncelikle bu aralar daha da özlemini duyduğum "amaçsızca yürümek" eylemi sebebiyle Knulp'ı çok kıskandım. Çoğumuza göre belki de imrenilecek bir hayat sürerken "Öyle mi olmalı, böyle mi" dedirttiyor.
Değişik ve naif bir karakter. Yolda (evet en uygun yer yol) karşılaşsak şöyle naif, temiz giyimli, şık bir beyefendi ile hafifçe selam verip geçecekmişiz gibi. Ya da onun dostlarıyla olan samimi ve sıcak muhabbetine hayranlıkla baksak...
Knulp'ın yarı buruk, yarı tatlı bu öyküsüne siz de şahit olun