Puan
9.310 üzerinden
Lo
"Büyükler okul anılarını anlatmaya bayılırlar
Ben de sizlere nasıl okula gitmeyi çok isteyipte gidemediğimi anlatacağım."
"Kendime ait bir odam yok.
Annemle babamla çadırda kalıyoruz.
Odamı toplamadığım için gürültü yaparak komşularımızı rahatsız ettiğimiz için de kızmadılar. Çünkü alt ve üst komşumuz yok"
Çadırdaki komşularımızdan da gürültü yapma diyen yok.
Yorgunlar çünkü..
Mevsimlik tarım işçileri..
Benim anne ve babam mevsimlik tarım işçisidir. Başkalarına ait tarlada tarım işçisi olarak çalışırlar. Bizler "Köylü değil çadırlıyız. Çiftçi değil, işçiyiz."
Bizim çalar saatimiz bir insandır. O da Çavuş..
Her sabah "Güneşi ziyan etmeyin, erken kalkın," diye ünler. Bizler de onun sesini duymamızla çadırdan çıkarız.
Benim adım Yüksel'dir. Ama o bana "Lo" der. İlk zamanlar bu isimden hoşlanmasam da zamanla sevmeye başladım.
Bizler kaplumbağa gibi yaşıyoruz. Evimizi sırtımıza alıp dolanabiliyoruz.
Yine bir gün kamyon kasasında uzun bir yolculuğa çıktık.
Çadır alanında uzun boylu bir adam bizi karşıladı. Bu adam, biz işçilerin ne iş yapacağına karar verir, sonra bize para verirdi. Bizler de ona çavuş derdik..
Para kazanıp karnımızı doyurmamız gerek. Tarladan küçük küçük fasülye toplayacaktık.
Okula giden köy okulu çocuklarını tarlada gördükçe ben de okula gitmek istiyordum. Ama ne zaman okula gitmek istediğimi Çavuş'a söylemeye çalışsam, bir aksilik oluyor söylüyemiyordum.
Her yolu denedim. Tişörtümün üzerine dutlardan okula gitmek istediğimi yazdım. Olmadı. Tarlaya taşla yazdım. Okunmadı. Bir türlü derdimi anlatamadım.
Ama biliyorum. Gün gelecek anne ve babamı çalışmaktan, Çavuş'un karısını koyunlar gibi otlamaktan, Çavuş'un tabletli oğlunu tablet başında yaşamaktan kurtaracaktım. Nasıl mı?
Son zamanların en iyi çocuk kitabı! /670. İncelemeÇocuk Edebiyatı
"Oralarda fazla konuşmak ayıp..." diyor 
Şermin Yaşar Anadolu'nun küçük bir köyündeki yaşamını anlatırken, "Epey bir süre izledim, dinledim, şaşırdım ve yaşadım." Ve her kitap bir yaşanmışlığın ürünü, onun yaşanmışlığı, bizim yaşanmışlığımız! Hepimiz biraz Lo'yuz. Okudukça fark edecek, kendinizi bulmuşken kendinizden geçeceksiniz!
"Her gün daha çok üzülüyordum, her gün daha çok, her gün bir önceki günden daha çok."
Çocukken en büyük hayaliniz neydi?
Kolay oldu mu "okula gitmek" sizin için?
Yoksa imkansızlıklar içinde mi büyüdünüz?
Mevsimlik tarım işçilerini bilir misiniz? Nerede aş var oraya düşer yolları, hangi mevsim iş var orada olur evleri. Sahi, olur muydu evleri? "Bugüne kadar annem bana odamı toplamadığım için hiç kızmadı. Çünkü kendime ait bir odam yok. Annem ve babamla birlikte tek göz odalı bir çadırda yaşıyoruz." "Köylü değil çadırlıyız, çiftçi değil işçiyiz." Sabahları güneşle kalkan, kaldırılan insanların hikâyesi... Gün ışığını israf etmekten korkan. "Güneş doğdu! Hazır güneş doğmuşken kalkın ve çalışın. Gün ışığını ziyan etmeyin! Ne kadar çalışsak o kadar kâr." Yüksel... Ona takılan ismiyle "Lo". Yegâne hayali okumak... Ama bunu kimseye anlatamıyor. Hani Şermin Yaşar hayatını anlatırken diyor ya, "Oralarda fazla konuşmak ayıp."
"Her gün daha çok üzülüyordum, her gün daha çok, her gün bir önceki günden daha çok."
Dokuz yaşımda başladım okula, yaşadığım yerde okul yok. Baktılar ilkokul öğretmenimin tabiriyle "karta kaçacağım", dedemler aldı beni okula göndermek için. Onların yaşadığı yerde de okul yok, bir şekilde taşımalı olarak başladı okul maceram. Yazları yaylaya göçüyor, kışları obaya iniyoruz. Hiç unutmam gaz lambası ışığında okuma çalışmalarımı. Suyu pınardan doldurup geliyoruz. Çeşme dedemin ahşap evinin önünde. Her sabah güneşle birlikte kalkıyor su
Şermin Yaşar Anadolu'nun küçük bir köyündeki yaşamını anlatırken, "Epey bir süre izledim, dinledim, şaşırdım ve yaşadım." Ve her kitap bir yaşanmışlığın ürünü, onun yaşanmışlığı, bizim yaşanmışlığımız! Hepimiz biraz Lo'yuz. Okudukça fark edecek, kendinizi bulmuşken kendinizden geçeceksiniz!
"Her gün daha çok üzülüyordum, her gün daha çok, her gün bir önceki günden daha çok."
Çocukken en büyük hayaliniz neydi?
Kolay oldu mu "okula gitmek" sizin için?
Yoksa imkansızlıklar içinde mi büyüdünüz?
Mevsimlik tarım işçilerini bilir misiniz? Nerede aş var oraya düşer yolları, hangi mevsim iş var orada olur evleri. Sahi, olur muydu evleri? "Bugüne kadar annem bana odamı toplamadığım için hiç kızmadı. Çünkü kendime ait bir odam yok. Annem ve babamla birlikte tek göz odalı bir çadırda yaşıyoruz." "Köylü değil çadırlıyız, çiftçi değil işçiyiz." Sabahları güneşle kalkan, kaldırılan insanların hikâyesi... Gün ışığını israf etmekten korkan. "Güneş doğdu! Hazır güneş doğmuşken kalkın ve çalışın. Gün ışığını ziyan etmeyin! Ne kadar çalışsak o kadar kâr." Yüksel... Ona takılan ismiyle "Lo". Yegâne hayali okumak... Ama bunu kimseye anlatamıyor. Hani Şermin Yaşar hayatını anlatırken diyor ya, "Oralarda fazla konuşmak ayıp."
"Her gün daha çok üzülüyordum, her gün daha çok, her gün bir önceki günden daha çok."
Dokuz yaşımda başladım okula, yaşadığım yerde okul yok. Baktılar ilkokul öğretmenimin tabiriyle "karta kaçacağım", dedemler aldı beni okula göndermek için. Onların yaşadığı yerde de okul yok, bir şekilde taşımalı olarak başladı okul maceram. Yazları yaylaya göçüyor, kışları obaya iniyoruz. Hiç unutmam gaz lambası ışığında okuma çalışmalarımı. Suyu pınardan doldurup geliyoruz. Çeşme dedemin ahşap evinin önünde. Her sabah güneşle birlikte kalkıyor su
Kesinlikle çocuk kitapları büyükler için yazılmış olmalı. Hayata onların gözünden bakmak o kadar fark ettiriyor ki. İlkokul'a giden küçük kuzenime hediye edilmiş bu kitap daha ince düşünceli ve birazda olsa saf bir gözle dünyaya bakabileceğimizi anlatıyor. Son olarak
Alıntı
Güneşe yönelen bir bitkiye neden ayçiçeği denirki. Şermin Yaşar
Şermin Yaşarlo
Lo annesi ve babası ile tarlalarda çalışan okula gitme hayali kuran bir çocuktur.Tarlaya yakın çadırda yaşamaktadırlar ve birde köpekleri vardır.Lo hep okulla ilgili hayaller kurar ve zeki bir çocuktur ve kendi kendine okuma yazma öğrenmiştir.
Kitabı çok beğenerek okudum tavsiye ederim.
İnsan bir şeyi yürekten çok isterse ve bunun için elinden geleni yaparsa er geç isteğine ulaşır.Herkes eşit şartlarda dünyaya gelmiyor ki. Lo da onlardan biriydi.Mevsimlik işçi olarak çalışan ailede dünyaya gelmişti.İşte kitap tam olarak burada başlıyor.Lo'nun başından geçenleri konu alan bu kitabı tavsiye eder keyifli okumalar dilerim.