Goethe bu kitabı yazarken sanki tren yolculuğu sırasında yazmış izlenimi verdi. Alırken heyecanla aldım ama 87 sayfalık kitapta masal adına yaklaşık 40 sayfa var. Karışık ve anlaşılması zor bir masaldı ve fantastik örgüyü farklı kılan denemeler yapmıştı. Yılanı bir köprü olarak kullanmak ya da hiç hareket etmeyen bir devin gölgesinin ve bedenin işe yaraması gibi. Masaldaki yaşlı adamın Goethe olduğu söylenmektedir. Biraz bilge ve yol gösterici birisidir. Krallar vardır masalda ve hepsinin temsil ettiği yanlar vardır. Masalda özellikle dikkatimi çeken konu ise nehire bir elini soktuğunda elinin kararmaya başlaması ve söz verdiği işi yapmazsa elini kaybedeceği konusuydu ve sadece o eli kendisi göremeyecek ama karşısındaki görebilecekti.
Goethe zaten kitabın diğer kalanında Schiller ile olan arkadaşlığı bolca övmektedir ki sanırım arkadaş değilde bu ilişkiye dost demeliyim. Masalın kolay anlaşılmaması gerektiğini düşünmektedir ve bunu da başarmıştır.