Otomatik Piyano
Kurt VonnegutYazar:
Kurt Vonnegut
Çevirmen:
İrma Dolanoğlu
Tahmini Okuma Süresi:
10 sa. 39 dk.
Sayfa Sayısı:
376
Basım Tarihi:
Haziran 2018
Yayınevi:
April Yayıncılık
Orijinal Adı:
Player Piano
ISBN:
9786056842665
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·376 syf.··
Beğendi
·2019 32. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 16 Eylül 2019 12:50
1952 yılında yazılan bu distopya yazarın kendi sözleriyle “Konusunu, konusu güle oynaya Biz ’den araklanmış Cesur Yeni Dünya’dan güle oynaya arakladım,” … Distopyanın ortaya çıktığı 20. Yüzyıl ilk
Geleceği okuyan bir kitap olduğunu daha ilk sayfalarda anlıyorsunuz , İnsanlar arasındaki sınıf farkının derinleşmesini ve makinaların dünyayı ele geçirdiğini üzülerek okuyorsunuz ( geleceğimiz de bundan farklı değil. ) Bundan 50 yıl önce yazılmış ama sanki bugünü anlatıyor. Yazarı tebrik etmek lazım. Bu
Puan vermedi·376 syf.··
Beğendi
·2019 22. kitabı
·11 günde okudu
·Okunma: 15 Şubat 2019 18:51
Gece Ana, Kedi Beşiği, Mezbaha 5, Mavi Sakal'dan sonra okuduğum Otomatik Piyano kitabı ile de gönlümde taht kurdu Kurt Vonnegut.
Otomatik Piyano 1952 yılında yayımlanmış ve Kurt Vonnegut'ın ilk ronanı.Dünya savaşı sonrası ( muhtemelen 3. Dünya Savaşı) 2. Sanayi Devrimi'ni yaşayan Amerikalılar insan emeğine gerek duyulmayan, her türlü ihtiyacın makineler tarafından karşılandığı bir uygarlık yaratırlar.
İnsanlar IQ değerlerine göre sınıflandırılır.Mühendisler ve yöneticiler toplumun ayrıcalıklı kesimidir.
Bedensel emeği ya da zanaatı ile hayatını kazanan yoksul kesim ise artık kendilerine ihtiyaç duyulmadığı için basit işlerde çalışmakta ya da işsiz gezmektedir.
Başlarda gerçekten ütopya gibi ilerliyordu kitap.Uzun çalışma saatleri yok, her şey zaten herkesin hizmetinde vs.
Sonrası bir distopyaya dönüştü.
Çok düşündürücü, sorgulayıcı bir kitap Otomatik Piyano.
İnsan çalışmadan, üretmeden mutlu olabilir mi, bir işe yaramadan kendini değerli hissetmesi mümkün mü, ilerleme her zaman en iyi şey mi insan için gibi birçok soru sorduruyor insana Vonnegut.Bunu öylesine keskin bir zeka ve mizahla yapıyor ki hayran olmamak mümkün değil.
Sanata da gerek kalmıyor bu hayali toplumda.Yazar olabilirsiniz ama devletin oluşturduğu on iki tip okura hitap edecek şekilde yazmalısınız ama.️
Zevkle okudum, tavsiye ederim Otomatik Piyano'yu.
Ve gittiğimiz her yere yürüyerek gideceğiz.”
Murat Menteş’in Derde Deva Randevu kitabında Kurt Vonnegut’un fikirlerini gördükten sonra bu kitabı okuma listeme eklemiştim,iyi ki de okumuşum çünkü sorgulayan eleştirel distopyaları beğeniyorum.Bu kitabı anlamak için biraz yazarın biyografisini bilmek gerekiyor.Vonnegut İkinci Dünya savaşında Almanlara karşı savaşmış hatta esir düşmüş bir yazar,savaş sırasında belki de hayatının yönünü belirleyen o Dresden bombalaması ve yüz yirmi bin kişinin ölümü onun kalemini savaş karşıtlığıyla doldurmuş.
Kitabın konusuna dönersek Üçüncü Dünya Savaşı’ndan sonra azalan insan nüfusu nedeniyle üretimde makineleşme başlar ve giderek makinelerin insanların yerini almasıyla insanlar işsiz kalır ve toplum ikiye bölünür:Zengin mühendisler ve Yuva adı verilen işsiz kalan halk.
“İnsanlar, doğaları gereği kendilerini faydalı hissetmelerini sağlayacak işlerle uğraşmadıkça mutlu olamazlar.”
Yazar eserin konusu her ne kadar Biz ve Cesur Yeni Dünya’dan arakladım dese de biçim ve içerik olarak çok farklı bir kitap olduğunu düşünüyorum.Özellikle monolog(berber) diyalog,tiyatro ve Şah’ın gezisi metnin içeriğini çok zenginleştirmiş.Üslup olarak da Kurt Vonnegut’un iğneleyici,eğlenceli tarzı kitabı oldukça sürükleyici hale getiriyor.
Özetle muadil distopyalara göre kitabı çok beğendiğimi söylemeliyim,okurken sık sık düşünmeme sebep olan metin bana göre değerlidir.
İleriye doğru atılan her adım bir gelişme midir düşünmek lazım.
“İnsanlığın başlıca işi insan olmayı başarmaktır.”
trrrrum,
trrrrum,
trrrrum!
trak tiki tak!
makinalaşmak istiyorum!
Nazım Hikmet üstadımın yazdığı bu dizeler sanayi toplumuna dair bir övgü ve dilek niteliğinde idi. Ama bu kadar makine güdümüne girmek doğru mu gerçekten?
Makineler bütün üretimin yükünü çekmeye başlar, üretim ciddi ölçüde artar ve insanın koş gücüne artık gerek kalmazsa cidden insanlar için dinlendirici bir zaman dilimi başlar mı?
İnsanlar işsiz kalmaya başlarsa, para kazanmazlarsa üretimin bir anlamı kalır mı?
Bu zamana kadar yaşamış en dahi yazarlardan biri olan -benim için ilk üç içindedir - Kurt Vonnegut'tan nefis bir kurgu.
Kitabın konusu aslında insanlık olarak çok uzak olduğumuz bir konu değil. Yeni bir savaştan çıkılmış ve savaş sonrası yaşanan sıkıntıları makineleşme ile çözmeye çalışan insanlar makinelerin kusursuz işlerini görünce insan gücüne duyulan ihtiyaç giderek azalıyor. Hatta öyle bir aşamaya geliyor ki kendi icat ettiğin makine nedeniyle artık sana da ihtiyaç kalmıyor. Toplumda yöneticeler ve mühendislerden oluşan bir zengin sınıf yer alırken diğer tarafta işlerini makinelere kaptıranlar var. Kurt Vonnegut iğneleyici diliyle ilginç bir bakış açısı sunuyor biz okurlara. Makineleşme yararlı mıdır? Fazlası zarar mıdır? Artık işini yapamayan, üretemeyen insanlar nasıl yaşayacaklardır? Toplumun üst kesiminde de olsan mutluluk garanti midir? Bu sorularla biraz da günümüzü ve gidişatımızı sorgulatıyor bize.
Otomatik Piyano ÜstüneEdebiyat
“Yapmak mı” dedi Harrison. “Yapmak mı? Mesele de o ya, oğlum. Bütün kapılar kapandı. Bir yetişkinin sığacağı boş bir rahim bulup içine girmekten başka yapacak bir şey yok. Makinesiz bir tane bulursam
III. Dünya Savaşını insan emeğinin olmadığı, makinelere dayalı üretimle aşan Amerikalı Yöneticiler ve mühendisler sonrasında bu düzeni devam ettirmiştir. Ortaya bilim ve zekaya dayalı sınıfsal bir hiyerarşinin olduğu toplum düzeni çıkmıştır. Görünürde insanlar son derece nesnel bir biçimde IQ ve yetenekleriyle sistemin içinde yer alıyor görünseler de her distopyada olduğu gibi bu sistemde de ‘daha eşitler’ mevcuttur. Bu sistemin çok başarılı mühendislerinden Paul Proteus, son derece parlak bir kariyeri varken, toplumsal ayrışmayı, hayatın anlamını ve teknolojik ilerlemenin insana neler yaptığını sorgulamaya başlar.
Otomatik piyano Vonnegut’un ilk romanı. 1950’lerin başında yazdığı ve teknolojik ilerleme ve insani hırsların bir araya gelince nelere yol açacağını anlattığı romanı.
Okuması rahat bir roman. Biraz bilim kurgu, biraz felsefe ve bolca eleştiri ve ironinin yer aldığı bir hikaye. Vonnegut hayranlarının eleştirilerini göze alarak diyebilirim ki beklediğimden daha az hoşlandım bu romandan. Tarz veya dil olarak bir sorun yok. Sanırım ben biraz edebi bir şeyler bekliyordum. Sistemi anlattığı yerler zaman zaman fazla detaylı ve yorucu geldi bana. Beklentim bilim kurgu değildi o yüzden de sıktı beni. Daha az detayın olduğu daha felsefi bir hikaye bekliyordum sanırım.
Zihinlerdeki İçlikEdebiyat
Vonnegut'u daha önce okumamış biri olarak tarzını sevdiğimi belirterek başlayacağım. Kitabı okuduğum dönem içerisindeki yoğunluğum sebebiyle hayli yavaş bir süreç oldu benim için. Sunduğu dünya, insanların varlıklarını sürdürmek için toplumsal rollere sahip olma ya da en basit tabirle ihtiyaçları karşılayan bireyler olma gerekliliğini sık sık düşündürdü. Birkaç farklı distopyayı çağrıştırsa da özgün bir yaklaşıma sahipti. Yönetilenlerce bize uygun görülen kisveleri kuşanıp uzamadan kısalmadan ne kadar yaşayabiliriz sahi? Derdimiz tam olarak ne? Veyahut yöneten zihniyetinin istediği otonomluğu sağlamalı mıyız? Bilemiyorum hayalet gömleklerimizi kurumsal yaşamda içlik olarak kuşansak bile kafidir belki?
Dünya da makinelerin insanların yaptığı çoğu işi yaptığı, işi olan az sayıda şanslı insan olduğunu düşünün. Üst kademe yönetici olan kahramanımız işinden vazgeçmeyi düşünürken olaylar ilginç bir şekilde ilerler. Sevmediğimiz bir işi sırf para kazanıyoruz diye yapmaya devam etmenin geleneksel kısır döngüsünü anlatıyor yazar. Bu işi bırakır mıydınız hem de herkesin çok istediği bir terfiyi alacakken ,dürüst olmak gerekirsek herkesin karı değil :)
Yazar Hakkında
Kurt VonnegutYazar · 26 kitap
Kurt Vonnegut Jr. (11 Kasım 1922 - 11 Nisan 2007), ABD'li hümanist yazardır.
Kurt Vonnegut, 1922 yılında ABD'nin Indianapolis şehrinde dünyaya geldi. Cornell Üniversitesi'nde biyokimya okuduktan sonra II. Dünya Savaşı'ndaAvrupa'da asker olarak hizmet verdi. Almanya'da savaş esiri olarak ele geçirildi ve Dresden şehrinin (Almanya) müttefik kuvvetler tarafındanbombalanmasına şahit oldu. Bu olay Vonnegut'u derinden etkiledi ve sonucunda en başarılı romanı, Slaughterhouse-Five'ı (Mezbaha No 5), yazdı. Bu kitap sayesinde çağdaş Amerikan yazarlarının başta gelenlerinden biri oldu.
Savaş sonrası, yazarlığa zamanının çoğunu ayırmadan önce, Şikago Üniversitesi'nde antropoloji dalında uzmanlaştı. Başlangıçta bilim-kurgu üzerinde yoğunlaştı ve ilk yayınlanan romanı, Player Piano (Otomatik Piyano), bu dalda Vonnegut'a büyük övgü kazandırdı. Sonraki zamanlarda her ne kadar bilim-kurgu dalıdan uzaklaştığını belirtse de, yazdığı kitaplarda etkileri halen görülebilir.
