Çevirmen:
Doğan Şahiner
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 56 dk.
Sayfa Sayısı:
174
Basım Tarihi:
1998
Yayınevi:
Milliyet Yayınları
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Moderniteyi yıktığı iddia edilen postmodernizmin kökenleri ile edebiyat, resim, sinema, mimari ve medyadaki etkileri anlatılıyor. Kitap şöyle bitiyor: Postmodernizmin tek tedavisi, iflah olmaz romantizm illetidir.
Herkese, Herkesin Anlayacağı Şekilde PostmodernizmDoktor MBC'den Kitap İncelemeleri
Büyük anlatılara, aklın nesnelliğine, hiyerarşik yapılanmalara, analitik öngörülere, tektipçi dayatmalara, kültürel kamplaşmalara ve bu türdeki eminlik kiplerine karşıt bir duruşu simgeleyen postmodernizm karmaşık bir içeriğe ve çalkantılı bir geçmişe sahip sansasyonel bir fikir olarak Richard Appignasi, Chris Garratt, Ziauddin Sardar ve Patrick Curry dörtlüsünün birbirinden güzel görsel ve değerli analizlerle dolu kendisi ince içeriği dolu eserinde son derece başarılı bir şekilde anlatılmış. Bu kadar renkli bir perspektifin siyah beyaz görsellerle anlatılmış olması haricinde eserde eleştirebileceğim hiçbir nokta bulunmamakta. Postmodernizm giriş yapmak isteyen herkese ideal başlangıç eseridir.
Postmodernizm kavramını resimden edebiyata, reklamcılık sektöründen siyasete kadar çoklu bakış açılarından ironik bir üslupla anlatıyor. Kitap karikatürlerle keyifli bir hale getirilmiş ve başlangıç seviyesi olarak yayımlanmış olsa da temel kavramlara hakim olmayanların zorlanacağı bir anlatımı var. Aynı zamanda ufukları açan, okunmaya değer bir kitap.
“Postmodernizmin tek tedavisi, iflah olmaz romantizm illetidir.”
Postmodernizm 
Richard Appignanesi
Postmodernizm nedir ? Öncelikle 'Postmodernizm' terimi 1926'dan önce kullanılmaya başlamıştır. 1870'lerde Britanyalı sanatçı John Watkins Chapman ve 1917'de Rudolf Panwitz tarafından kullanılmıştır. Daha sonra bu terim yaygınlaşarak hayatın her yönüne hızlı bir şekilde yayılmıştır. Edebiyat, sanat, toplumsal düşünce, ekonomi alanında neredeyse hayatımızın bir parçası haline gelmiştir.
Postmodernizmin sanat, teori ve tarih bileşenlerinin izini süren bu kitapta; Picasso, Foucault, Levi Strauss, Barthes, Derrida, Lacan, Andy Warhol gibi postmodernizm ikonları olmuş önemli kişilerden bahsedilmektedir. Ortaya koydukları temeller; yapısalcılık, semiyotik, yapıçözömü olarak açıklanmaktadır.
Kendini geliştirmek, yeni bir şeyler öğrenmek isteyenlerin beğenerek okuyabileceği güzel bir kitap...Tam Şimdi'nin Sonrası
Açık konuşmak gerekirse sistemli bir şekilde öğrenilmediği zaman kapsamlı düşünce ve felsefe akımları; bir kitap üzerinden kolayca anlaşılmıyor. Dolayısıyla burayı bazı ufak notlar almak için kullanacağım sadece.
Modern kelimesi "modo" kelimesinden gelmektedir. Modo ise "tam şimdi" demektir. Dolayısıyla bu kavram aslında kendinde bir fikir barındırmaz; söylediği şey eskiyi biraz terketmektir. Peki, eskiyi aşarak mı terk edecektir yoksa reddederek mi? Bunu da her bir alt başlıkta ayrıca değerlendirmek gerektiği aşikardır.
Post- modern'lik kavramını da Türkçe'ye çevirdiğimizde ortaya kaypak bir şey çıkar; kavramın kendisi de biraz kaypakçadır zaten. " Tam şimdi sonrası" dolayısıyla geleceğe dair bir şey anlatır gibi durur ama fikri şimdiye aittir. Dolayısıyla post-modernizm'e ait her şey "modern"e aittir.
Çıkış noktası olarak, bu düşünce ve felsefe akımları başta kendini mimarlıkta gösteriyor; sonra da dil'e sıçrılıyorlar. Ama kitaptaki özetleme resim (sanat) üzerinden başlıyor ve teknolojiyi karşısına alarak. Kameraların olduğu bir dönemde bir şeyin tıpkısını yapmak sanat olmaktan çıkıyor, ve yerine ise "algılama" geçiyor. Gösterilen'in gören'deki algılanmasının izi de bir sürü farklı SANAT kavramları ortaya koyuyor.
Gerçekliğin temsili --> Cezanne, Kübizm, Dadaizm ve Gerçeküstücülük
Soyutlama --> Yücecilik, De Stijl, Konstrüktivizm, Soyut Dışavurumculuk ve Minimalizm
Estetiğin Terkedilmesi --> Kavramsalcılık
Yazarlar gelinen noktayı da şöyle tarif ediyorlar: " Sanat yüksek hızlı orijinallik arayışı içinde gözden yitmiştir."
DİL konusunu da " yapısalcılık" açısından değerlendirmeyle başlar yazarlar. Yapısalcılık bir şekilde dil'i ortak bir kümede eriterek öznellikten uzaklaştırarak bunu da sistematik bir noktaya getirme çabasıdır. En azından böyle düşünme
