Puan
7.810 üzerinden
Sanat sanat için midir yoksa sanat toplum için midir sorusunu akla getiren bir eser. Kitap, adeta diğer yazarlara esin kaynağı olacak şekilde, bir edebi süs cümlelerinin birleşiminden oluşmaktadır.
Yazar neredeyse dünya da yapılabilecek ne kadar doğa tasvirleri varsa hepsini, romantizmin doruklarda olduğu bu kitapta yapmış . Adeta kendinden sonra gelecek olan yazarlara ders veriyor. Onlara buyrun kaynak burada diyor.
Romantik duygular ve bir aşıkın iç dünyasındaki fırtınaları bu derece ayrıntılı anlatan başka bir kitap var mıdır bilmiyorum, ama ben olacağını sanmıyorum. Yazar bu duyguları da doğayla özdeşleştirip uzun uzun tasvirlerle dillendiriyor..
Bunlara ilaveten aşkın ve duygularının uzun uzun felsefi olarak anlatımını da yer veriyor.
Bütün bu doğa tasvirleri, duygu tasvirleri ve felsefi değerlendirmeler kitapta o kadar çok yer kaplamış ki, esas konu olan Rafael ile Julie arasında yaşanan dramatik aşk hikayesi adeta geri plana kaymış. Bu durum da, tabiiki akıcılığı ve sürükleyiciliği sıfıra indirmiş. Dolayısıyla da böyle bir başyapıt, çok zor okunan ve okuyanı yoran bir kitap haline gelmiş.
Şimdi ilk cümleme gelmek istiyorum. Sanat yönünden böylesine muhteşem bir eser var ama çok ağır ve zor okunuyor. İşte burada bu kitap toplumun okuyup keyif alması için mi yazılmış yoksa içerisinden örnekler vererek sadece edebiyat derslerinde okutulmak için mi ? Bence ikincisi doğru. Yani bu kitap toplumun keyif alarak okuması için değil, sadece yazarın sanatındaki kabiliyetini göstermek için yazılmış bir eserdir. Tabii ki bu benim düşüncem. Eğer toplum için yazılmış olsaydı, tasvirler bu derece uzun tutulmaz ve mutlaka kitaba akıcılık ve sürükleyicilik kazandırılarak, kolay okunur hale getirilirdi diye düşünüyorum.
Romantizm severlerin ve kitaptaki
Fransız Werther, RafaelRomantizm
Fransız romantizminin önde gelen ismi imiş 
Alphonse de Lamartine Ve 
Rafael için de Fransanın 
Genç Werther'in Acıları benzetmesi yapılıyor ki ben ondan daha çok sevdim.
Tanışmam bir tesadüf üzerine oldu; 
Reşat Nuri Güntekin 
Ateş Gecesi kitabındaki baş karakteri Kemal Murat'a okutuyor, sevdiriyor kitabı ve Rafael ile benzerlikler görüyor kendisinde Kemal Murat ki bence hiç yoktu...
Bu kitaptaki karakterim Rafael de sürekli 
Jean-Jacques Rousseau 'dan bahsetti bana ve şimdi 
İtiraflar 1 okumaya başlattı. zincir bu şekilde nereye kadar uzayacak bakalım
Kitabın içeriği döneminden bağımsız irdelenirse çok saçma gelebilir, ölümcül hasta bir kadın, evli ama kocası onu kızı gibi görüyor, âşık Rafael ile de birbirlerine hep kardeş demekteler. Bildiğimiz Bir aşk öyküsünden çok farklı yani.
Ve de çevirmenin, ki kıymetli yazar 
Halit Fahri Ozansoy Türkçesi ile okuyucuya sunulmuş, etkisiyle mı bilmiyorum ben yerli bir edebiyat okur gibi hissettim, yabancı yer ve kişi isimleri olmasaydı buna emin olabilirdim. Eski Türkçe kelimeler çok fazla ve anlamayı güçleştiriyor çoğu yerde ve bir Fransız eserinde garip kaçacak kadar din konusu ve Allâh sevgisi işlenmiş.
Puanlamada yine bonkör davrandığımı kabul ediyorum ama yazarın en iyi kitabı ve romantizmin en iyi örneklerinden birisi olduğu için 8'den 9'a çıkardım.
Alphonse de Lamartine Ve Rafael için de Fransanın Genç Werther'in Acıları benzetmesi yapılıyor ki ben ondan daha çok sevdim.
Tanışmam bir tesadüf üzerine oldu; Reşat Nuri Güntekin Ateş Gecesi kitabındaki baş karakteri Kemal Murat'a okutuyor, sevdiriyor kitabı ve Rafael ile benzerlikler görüyor kendisinde Kemal Murat ki bence hiç yoktu...
Bu kitaptaki karakterim Rafael de sürekli Jean-Jacques Rousseau 'dan bahsetti bana ve şimdi İtiraflar 1 okumaya başlattı. zincir bu şekilde nereye kadar uzayacak bakalım
Kitabın içeriği döneminden bağımsız irdelenirse çok saçma gelebilir, ölümcül hasta bir kadın, evli ama kocası onu kızı gibi görüyor, âşık Rafael ile de birbirlerine hep kardeş demekteler. Bildiğimiz Bir aşk öyküsünden çok farklı yani.
Ve de çevirmenin, ki kıymetli yazar Halit Fahri Ozansoy Türkçesi ile okuyucuya sunulmuş, etkisiyle mı bilmiyorum ben yerli bir edebiyat okur gibi hissettim, yabancı yer ve kişi isimleri olmasaydı buna emin olabilirdim. Eski Türkçe kelimeler çok fazla ve anlamayı güçleştiriyor çoğu yerde ve bir Fransız eserinde garip kaçacak kadar din konusu ve Allâh sevgisi işlenmiş.
Puanlamada yine bonkör davrandığımı kabul ediyorum ama yazarın en iyi kitabı ve romantizmin en iyi örneklerinden birisi olduğu için 8'den 9'a çıkardım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Okuyacaklara Faydalı olur umarımRoman
Rafael kitabı tam edebiyat severler için yazılmış bir kitap bence. Uzun uzun tasvirler var ve üst seviye okuyucuların gayet tabii doyum ve haz alacağı bir eser olmuş. O tasvirler, o anlatış, o betimlemeler... İnanılmaz güzel oluyor Fransız edebiyatı... İçinde gurbet, aşk, hüzün, acı, yokluk, burukluk var. Bir o kadarda keyifli okuması.
Bu kitap uykusuz geceler de, sessiz ve sakin zamanlarda, okuyup keyif alarak edebi doyum yaşayacağınız, yatmasanız bile dinleneceksiniz. Aşkın ve ıstırabın koyun koyuna olduğu, acı buruk bir hikaye. Yalnız kalplerin hayati acıları ve yükü bu kitapta, kimsesizliğin ve çaresizliğin anlatımı var..
Bence okuyup bir şans verin, derim. Yeni kitaplar ve yeni yazarlar keşfetmenin sizce de tam zamanı değil mi? Okuyup beğenmeseniz bile, etrafınızda okuyup beğenecek biri çıkar ve ona hediye edersiniz. Bir kalp sevindirmek, bir kitaba sahip olmak gibidir. Kendinize iyi bakın çünkü siz buna değersiniz.
Keyifli okumalar...
Bir Fransız Romantizmi. Lamartine, Rafael üzerinden hem kendi aşkını anlatmış hem de Romantizm akımını en güzel şekliyle yansıtmış.
Bu akımın eserlerini okumak biraz yorucu olabiliyor fakat sabredilirse kitabın kalbi açığa çıkıyor. Rafael ve Julie aşkı beni çok etkiledi. Julie bu aşkta Tanrı’yı, huzuru, mutluluğu buldu. Aslına bayılırsa Rafael çok şey kaybetti bu aşk uğruna ama o da yüce aşkı tattı. Yanında yokken sevgilinin hayali nasıl yaşatılır onu gösterdi Rafael.
Uzun betimleme ve cümleler bazen dikkati dağıtıyor. Yine de gerçek edebiyat tutkunları ve hayatın münevverlerine bu eser tavsiyedir.
Günde 2 saat okumama rağmen sadece 200 sayfa olan kitap 5 koca günde bitti. Cümleler uzun, yoğun, bol tasvirliydi. Yani kısacası yorucu bir kitaptı. Yazar adeta bütün sanat hünerini kitaba yansıtmış. Fakat Lamartine'nin romantik diline alışınca müthiş keyif veren mükemmel bir kitap. İçindeki aşk hikayesi temel konu olmakla birlikte bize siyasetten, felsefeden, dinden, sosyolojiden pek çok fikir ve düşünür sunan zengin bir eser. Yorulacağını bilerek okumaya başlayacak olan klasik severlere seve seve tavsiye ederim. Ayrıca Lamartine'nin en ünlü şiiri 'Göl'ü, Raphael'i okuduktan sonra okumak ayrı bir ayrıcalık oluşturuyor..