Adorno ve Horkheimer’in birlikte kaleme aldığı bir eser. Yazarlar sosyoloji alanında verdikleri bu eser de; öncelikle Sosyolojinin tanımını yaparak, bu alanın nasıl ortaya çıktığını, sınırlılarının neler olduğunu çeşitli bilimler açısından ele alarak tartışmaktadır. Eserde ayrıca birey ve toplum üzerinde durarak bireylerin kapitalist sistemde nasıl sömürüldüğünü anlatmaktadır. Topluma yönelik ise kitle psikolojisinin önemi ve etkisi üzerinde durulmaktadır. Eserde bir sorun belirmektedir. Okurken iki yazara ait eserin hangi konuları kime ait diye sorguladığınızda bir ayrımın olmadığı görülmektedir. Yani; hangi başlığın Horkheimer, hangisinin Adorno'ya ait oldu ğu kitabın orijinalinde de belirtilmemiş olup, Adomo'ya ait gibi gözüken bazı metinlerin Horkheimer veya Horkheimer'a aitmiş gibi gözüken bazı bölümlerin de Adomo tarafmdan dillendi rilmiş olması olasıdır. Örneğin kitle konusuyla normalde Adorno çok ilgili olmakla birlikte, sanki ona göre daha çok Horkheimer'm izleri bulunmakta gibidir. Sosyoloji üzerine güzel bir eser, okumanızı öneririm...

İnsan ve Toplum

Sosyolojik AçılımlarTheodor W. Adorno · Bilgesu Yayıncılık · 201152 okunma

Yazar Hakkında

Theodor W. AdornoYazar · 19 kitap

Theodor W. Adorno (Theodor Ludwig Wiesengrund-Adorno), 11 Eylül 1903 yılında Frankfurt am Main'de doğmuş ve 6 Ağustos 1969'da Visp, Valais, İsviçre'de bir klinikte hayata gözlerini yummuş Alman felsefeci, toplumbilimci, bestekâr ve müzikbilimcidir. Adorno, sosyoloji ve felsefe profesörüydü. Aynı zamanda kompozitörlük de yapan bir müzikolog ve eleştirmendi. Düşüncelerinin ağırlık noktası toplumsal kritiğin bütününü oluşturduğundan bir toplum bilimci olarak da anılır. Nesnel olanın özdeşleşmesindeki "düşüncenin ilk ortaya çıkış formu" onun ideoloji kritiğinin diyalektini temsil ederken aracı olmaya çalışarak paylaştığı görünen dolaysızlığın ki bütün aşamalarında yine kendine dağılan değişkenliği, doğru düzleminde aracısız olarak varlığını kabullenmeliydi. Sanki kendi içinde, mantık sınırlarını aşmadan gelinen felsefik bir kritik noktada istençle yoğrulmuş, geriye bakmadan objektif verilerle beslenerek sakinleştirici özellik taşıyan bir denemeyi, düşüncenin asıl çıktığı yerin dışına taşırmak gibi Bir filozof ve toplum bilimci olarak Adorno'nun, Institut für Sozialforschung (Sosyal Araştırmalar Enstitüsü Frankfurt Okulu) 1950'lerdeki totaliter antisemitizm ve üniversite öğrenci hareketinin kültürel kimliği ve kritiği bağlamında bütün nesnelliğinde objektifleştrmeye çalıştığı "Vatandaşlığın körleşen birlikteliği"ndeki değerlendirmesi günümüzde önemini hâlâ yitirmemiş olması açısından önemlidir. Diyalektik der Aufklärung (Aydınlanmanın Diyalektiği), Philosophische Fragmente (Felsefik Parçalar), 1947, Max Horkheimer ile beraber yapılmış, kültür endüstrisi üzerine başlık taşır, Minima Moralia Reflexionen aus dem beschædigten Leben 1951 (Asgari Etik, hasar görmüş yaşamdan yansımalar), Ästhetische Theorie (Estetik Teorisi) 1970 posthum, Modern Müziğin Felsefesi 1949, Otoriter Kişilik, (Adorno yönetiminde bir çalışma grubu tarafından 1950'de hazırlanmıştır), Negative Dialektik (Negatif Diyalektik) 1966'da yayınlanmış başlıca eserleridir.