Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 25 dk.
Sayfa Sayısı:
156
Basım Tarihi:
Şubat 2016
Yayınevi:
Sel Yayıncılık
Orijinal Adı:
La Peau et la Trace
ISBN:
9789755705293
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Tenin Kutsallığının Yıkımı Üzerine!
David Le Breton 
Ten ve İz kitabında bedensel acının insanın bireysel özgürlük sanıcısını nasıl ve ne düzlemde bir rahatlama ya da haz verdiğinin anlatısını yaptığı bu kitapta daha önce de okumuş olduğum ve yine aynı yazara ait olan 
Acının Antropolojisi kitabının içeriksel temeası bağlamında bir ölçüt sunmuştur.
Ten ve İz kitabın temel dayank noktası hem tarihsel hem de kültürel sekans içerisinde acı dediğimz şeyin bedeni formu deforme etme yetisinin bireyin neliği ve varoluşsallğını diyagramında oluş-bozuluş çerçevesinde yapmış olduğu eylemin olumsallığının anlatımını da sunmuştur. Özellikle body art akımının bireyin hem kendiliğini hem de izleyici üzerinden olumlu etkisininde anlatımını yaparken; sanatçının ve izleyicinin haz ülküsünün sunuşunu yapmıştr. Bu sunuşla birlikte moderniz hatta postmodernize olan insanın bireycilikle birlikte değişen özgürlük, vicdan ve ahlaki iklimlerinin de tanımlamasını okuyucuya sunmuştur.
Tarihsel açıdan da baktığımızda; bedenin kutsallığının yitiminide göz önüne aldığımızda estetik cerrahisi üzerinden Ten ve İz değerlendirdiğimizde hem bir güzellik algısı hem de mazoşist hatta sadomazoşist bir edim ve eylem ortaya konulduğunun da önsezilerini anlamlandırabiliriz. Bu anlam ve anlamdırmadan harektle kadın ve erkekn cinsiyetleri açısından bakarsak; bedeni forma kitabın örneklendirmelerinde genellikle kadın ölçütünün kullanılması hatta cinsellik noktasında da erkeklerin ve kadınların sert bir eylem içerisinde olmasının da anlatımı küçük bir alt metin olarak geçilmiştir. Böylelikle hem psikopatalojik algılanımlar hem bireysel ve toplumsal ritler hem de kişiliğin kendiliği üzerinden bedenin kutsallığının yıkımının önemli bir edim olduğunuda göstermiştir.
Sonuç olarak; Ten ve İz kitabında David Le Breton bireysel ve ritüel bazında bedene verilen zararın teninDuygu ve Düşünce
David Le Breton Ten ve İz kitabında bedensel acının insanın bireysel özgürlük sanıcısını nasıl ve ne düzlemde bir rahatlama ya da haz verdiğinin anlatısını yaptığı bu kitapta daha önce de okumuş olduğum ve yine aynı yazara ait olan Acının Antropolojisi kitabının içeriksel temeası bağlamında bir ölçüt sunmuştur.
Ten ve İz kitabın temel dayank noktası hem tarihsel hem de kültürel sekans içerisinde acı dediğimz şeyin bedeni formu deforme etme yetisinin bireyin neliği ve varoluşsallğını diyagramında oluş-bozuluş çerçevesinde yapmış olduğu eylemin olumsallığının anlatımını da sunmuştur. Özellikle body art akımının bireyin hem kendiliğini hem de izleyici üzerinden olumlu etkisininde anlatımını yaparken; sanatçının ve izleyicinin haz ülküsünün sunuşunu yapmıştr. Bu sunuşla birlikte moderniz hatta postmodernize olan insanın bireycilikle birlikte değişen özgürlük, vicdan ve ahlaki iklimlerinin de tanımlamasını okuyucuya sunmuştur.
Tarihsel açıdan da baktığımızda; bedenin kutsallığının yitiminide göz önüne aldığımızda estetik cerrahisi üzerinden Ten ve İz değerlendirdiğimizde hem bir güzellik algısı hem de mazoşist hatta sadomazoşist bir edim ve eylem ortaya konulduğunun da önsezilerini anlamlandırabiliriz. Bu anlam ve anlamdırmadan harektle kadın ve erkekn cinsiyetleri açısından bakarsak; bedeni forma kitabın örneklendirmelerinde genellikle kadın ölçütünün kullanılması hatta cinsellik noktasında da erkeklerin ve kadınların sert bir eylem içerisinde olmasının da anlatımı küçük bir alt metin olarak geçilmiştir. Böylelikle hem psikopatalojik algılanımlar hem bireysel ve toplumsal ritler hem de kişiliğin kendiliği üzerinden bedenin kutsallığının yıkımının önemli bir edim olduğunuda göstermiştir.
Sonuç olarak; Ten ve İz kitabında David Le Breton bireysel ve ritüel bazında bedene verilen zararın tenin
"..bedene verilen zararlar, konuşmak mümkün olmadığında deriye teslim edilmiş çığlıklardır..."
bir insan yaşadığını anlatmak için nelere başvurabilir?
david le brenton, insanın acıyı anlama çabasını anlamlandıran, antropolojik kodların binlerce yıla yayılan evrimsel sessizliğini tane tane seslendiren strazburg üniversitesi sosyoloji ve antropoloji profesörü. bu kitabında günümüz insanına özgü ilginç bir durumunu inceliyor: akıl hastası olmayan sıradan insanların bedenlerine zarar verme, kendilerini yaralama hallerini irdeleyip nedenlerini ortaya koyuyor. kesme, damgalama, kendi kendine dövme yapma, delme, halkalama gibi bedeni değiştiren davranışların anlamlarını aydınlatmaya çalışıyor, ruhun dilsiz işaretlerine rehberlik ediyor.
yazar bireylerin kendi bedenleriyle ilişkisinin bu boyutunu, insanlığın kadim dönemlerinden değil, günümüzden hareketle oluşturduğu perspektifiyle açıklıyor.
tekrar soruyorum. bir insan yaşadığını anlamak için nelere başvurabilir?
gelelim kitabın bende oluşturduğu çift yönlü düşüncelere.. iletişim kurmak iyi bir var olma düşüncesi. bunun için insanın insana, doğaya, müziğe, ihtiyacı vardır. bu ihtiyaçlar doğrultusunda iç doyuma ulaşabilmek mümkün olduğu kadar yeterli gelmeyebilir, kanımca. yeterli gelmediği zaman insanın kendini kesmesi, damarlarında ilerleyen kanın teninin üstünde süzülerek aşağıya aktığını görmesi onda bir rahatlama duygusu ortaya çıkarabilir. “acı vermesi iyidir çünkü sizin gerçek olduğunuzu, yaşadığınızı kanıtlar”. vücuduna kesik atma isteği aynı zamanda bireyin kendisine ait gibi görmeyip, katlanamadığı bir bedenden ayrılma iradesidir. birey, yük haline gelmiş bir bedene hapsolmuş hisseder kendini ve denetimi tekrar ele geçirmeye çalışır. bedeni pislik olarak gören ve kendini bu pislikten arındırmak için kesmeye,
Ten ve iz*
1. Ten ve İz
Kişinin bedenine verdiği bilinçli zararlarla ilgili bir çalışma ana tema bu konu ettafında dönüyor. Ben çok beğendim daha önce okumadığım bir alandı. Dili çok yalın okurken hiç zorlanmadım su gibi aktı. Sadece zaman zaman kendini tekrar etmiş gibi geldi bazı yerlerde.
Puan vermedi·156 syf.·
2022 36. kitabı
Breton'un ufak yaralamalarla başlayıp dehşet verici yaralamalara vardırdığı kitabı. Aslında her şey benim için katlanılır ve anlaşılabilir bir düzeydeydi. Son bölüme gelene kadar kişilerin kendilerini yaralama, kesikler oluşturma, deriye işlenen semboller ve iğneli aksesuarlara kadar da kişinin kendisiyle, ailesiyle ve yaşadığı toplumla olan uyumsuzlukları, anlaşmazlıkları; dışlanmışlık, görmezden gelinmişlik, küçümsenmiştik gibi duygularıyla baş etmek için; ait ya da güçlü hissetmek için; sorunların ve yaşadıkları ıstırabın bir çeşit morfini olabilen kendini yaralamalar bir takım karşılıklar buluyordu zihnimde fakat "3. Kendi kendini kesme" bölümden sonra bende dehşet duygusu ve mide bulantısı şiddetlenerek arttı ve son sayfaları okumadan bırakmak zorunda kaldım. Performans sanatları olarak ele aldığı ve birkaç performans sanatçısının performanslarını anlattığı bu bölümlerin okunması pek kolay değil. Performansı sergileyen kişileri ve performans görüntülerinden kesitleri inceleyerek kendimi baygınlık sınırına kadar getirmiş olabilirim. Bunları yazarken mide bulantım hala devam ediyor. Bedenlerinin sınırlarını zorlayan bu kişileri okumak ve görselleri incelemek için zihnimin ve ruhumun sınırlarını fazlaca zorladım sanırım.. Bu performans örneklerinin neler olduğundan bahsedip huzurunuzu kaçırmak istemem. Daha bunların ötesinde neler olduğunu ise hiç merak etmiyorum. Merak duygum dehşet duygum tarafından alt edildi. Belki ileride kendimi biraz daha zorlayabilirim ama şimdilik bu kadarı bile benim için çok fazla.
Antropolog olan yazarın vücuttaki kesikler, piercing, dövme, body art, ayinler ve ritüeller ile insanın beden kontrolü, varoluşun farkındalığı ve insan ilişkileri üzerine kitabı. Gerçek kişiler ve hikayeleriyle dikkat çekici. Tavsiyedir.
Yaralar, Bedenler, KimliklerFelsefe-Düşünce
Puan vermedi
Bataille, Le Coupable adlı eserinde şöyle yazar:
"Ölüme olabildiğince yakın durmak. Zayıf düşmeden, tükenmeden —hatta gerekirse zayıf düşerek, tükenerek… ve hatta ölerek."
Bataille, bağımsızlaşmaktan, sınırları aşmaktan, daha ileri gitmekten, haddini aşmaktan bahseder. Freud’un sahip olduğumuz tek mülkiyet olarak gördüğü beden üzerindeki kontrolümüzden bahsettiği anlaşılır.
Bu dinamikler arasında, bireyin kendi bedenine zarar vermesi de bulunur:
Kesmek, kesip atmak, kan akıtmak, deriyi yüzmek, yaralamak; bir izi —yara izini— kalıcı kılmak.
İnsanların mutlak olarak söz hakkına sahip olduğu tek şey olan bedenleri, sigara söndürülen, kesilen, yakılan, biçilen bir şey olarak kültür tarihine şahitlik etmiştir.
David Le Breton, ruhsal ıstırapların denetlenemeyişine ve kontrol edilemeyişine bir meydan okuma olarak bedeni yaralamaktan söz eder. Bedendeki yara denetlenebilir ve öngörülebilir bir şekilde yapılırken, ruhsal ıstıraplar kontrol dışıdır.
Bedensel yara, acıyı denetlenebilir kılmanın yoludur.
S. Frigon, bu duruma “sembolik intihar” adını verir. Semboliktir, çünkü bedende açılan yaralar, aslında yaşama tutunma isteğidir. Tanımlanamayan, ayırt edilmeyen ıstıraplardan ve acılardan arınarak, tahammül edilebilir ve tanımlanabilir bedensel yaraya geçiş yapmak, yaşamak için imkan aramaktır —ya da çırpınmaktır.
Dilin, ifade edişlerin, kelimelerin ve cümlelerin işe yaramadığı noktalarda, bireyin kendine zarar vermesi, imgesel bir düzlemde düşünülebilir.
Ruhsal ıstırap görünmezdir. Ancak yara izleri veya dikiş izleri orada olacaktır. Birey, acı çektiğini çok iyi ifade edemediğinden, acısını bedenselleştirir. Bir imge, bir gösterge arayışıdır. Bir tupos —mühür!
Bireyin vücudundaki izler, hem kendisi için hem de etrafındakiler için dile getirilemeyenin bir ifadesidir.
çok güzel bir kitaptı. böyle bir konunun ele alınıp yazıldığını bilmiyordum. bir süre sonra biraz tekrarlansa da öğrenmedigim seyler öğrendim. böyle insanların düşüncelerini öğrendim. tesekkur ederim bu yüzden yazara, insanın kendisini anlamasına yardımcı oldugu için
Yazar Hakkında
David Le BretonYazar · 6 kitap
Strasbourg İnsan Bilimleri Üniversitesi’nde profesördür. Araştırmalarını beden ve riskli tavırlar antropolojisi üstünde yoğunlaştırmış, bu arada sessizlik ya da yürüyüş gibi daha kişisel temalara da el atmıştır.
Breton’un önemli yapıtları arasında Yürümeye Övgü (Sel Yayıncılık), Acının Antropolojisi (Sel Yayıncılık), Anthropologie du Corps et Modernité (Bedenin Antropolojisi ve Modernite, 1990), Du Silence (Sessizlik Üstüne, 1997), La Sociologie du Corps (Bedenin Sosyolojisi, 2002), La Saveur du Monde (Dünyanın Tadı, 2006) sayılabilir.
