Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 4 dk.
Sayfa Sayısı:
320
Basım Tarihi:
Haziran 2021
Yayınevi:
Othello Yayıncılık
ISBN:
9786057486301
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Aşkın Psikolojisi?Edebiyat
Bu kitaba inceleme yazmak benim için gerçekten çok hoş bir olay. Kitabın çevirisini değerli hocam 
Onur Işık yaptı, kendisinin ilk çeviri kitabı, bu yüzden kitapla aramda tuhaf ama bir o kadar güzel bir bağ oluştu.
Hikâyeden bahsetmeden önce aşk'ı düşüncelerinizde ön safhalara çağırmak istiyorum. İnsanların birbirlerini bu uğurda öldürmesi, nice kalplerin kırılması, fiziksel ve psikolojik hastalıklarla boğuşturduğu, yalanların, ihanetlerin ve göz yaşlarının bu uğurda hunharca harcanması. Evet bahsettiğim şey gerçekten aşk. Nedir aşk sana göre? Etrafımda hiç mutlu bir evlilik görmemem ve buna karşın her yerde şiddeti görmem sebebiyle bir süre inanmadım aşka. Sonra bu "şeyin" aslında sadece sıradan bir duygu olduğunu kavradım. Diğer her kavramda olduğu gibi aşk da maalesef insanların kendi kendine içini dolduruğu büyük bir balon aslında. Ben tabii ki aşkı yalnızca üreme için kullanılan bir araç olarak gören insanlardan da değilim. Fakat bir gerçek var ki aşkı biz istediğimiz gibi şekillendiriyoruz. Belki karşımızdaki insanı ilk tanımaya başladığımızda duyduğumuz heyecanın yoğunluğu yüzünden bunu böyle görüyoruz. Ya da her zaman olduğu gibi görmek istiyoruz. Sevgiye kesinlikle inanıyorum ama aşk bir süre sonra etkisini yitiren bir illüzyon bence. Bu illüzyonun sonucunda çiftler ya parlaklığın etkisiyle birbirlerini çok üstün görüyorlar ve bu parıltı yitince heyecanları da bitiyor, ya da parlaklık gitse bile birbirlerine ışık olmaya devam ediyorlar.
Peki neden onca insan sırf bu illüzyon nedeniyle yukarıdaki onca çılgınlığı kendisine ve etrafına yapıyor? İşte burda kitap biraz olsun gözünüzü açabilir. Hikâyede de her şeyini feda edebilecek kadar delicesine aşık olan bir kadını tanıyoruz. Stella, Max ve oğulları Charlie ile oldukça normal bir hayat yaşıyorlardı. Fakat
Onur Işık yaptı, kendisinin ilk çeviri kitabı, bu yüzden kitapla aramda tuhaf ama bir o kadar güzel bir bağ oluştu.
Hikâyeden bahsetmeden önce aşk'ı düşüncelerinizde ön safhalara çağırmak istiyorum. İnsanların birbirlerini bu uğurda öldürmesi, nice kalplerin kırılması, fiziksel ve psikolojik hastalıklarla boğuşturduğu, yalanların, ihanetlerin ve göz yaşlarının bu uğurda hunharca harcanması. Evet bahsettiğim şey gerçekten aşk. Nedir aşk sana göre? Etrafımda hiç mutlu bir evlilik görmemem ve buna karşın her yerde şiddeti görmem sebebiyle bir süre inanmadım aşka. Sonra bu "şeyin" aslında sadece sıradan bir duygu olduğunu kavradım. Diğer her kavramda olduğu gibi aşk da maalesef insanların kendi kendine içini dolduruğu büyük bir balon aslında. Ben tabii ki aşkı yalnızca üreme için kullanılan bir araç olarak gören insanlardan da değilim. Fakat bir gerçek var ki aşkı biz istediğimiz gibi şekillendiriyoruz. Belki karşımızdaki insanı ilk tanımaya başladığımızda duyduğumuz heyecanın yoğunluğu yüzünden bunu böyle görüyoruz. Ya da her zaman olduğu gibi görmek istiyoruz. Sevgiye kesinlikle inanıyorum ama aşk bir süre sonra etkisini yitiren bir illüzyon bence. Bu illüzyonun sonucunda çiftler ya parlaklığın etkisiyle birbirlerini çok üstün görüyorlar ve bu parıltı yitince heyecanları da bitiyor, ya da parlaklık gitse bile birbirlerine ışık olmaya devam ediyorlar.
Peki neden onca insan sırf bu illüzyon nedeniyle yukarıdaki onca çılgınlığı kendisine ve etrafına yapıyor? İşte burda kitap biraz olsun gözünüzü açabilir. Hikâyede de her şeyini feda edebilecek kadar delicesine aşık olan bir kadını tanıyoruz. Stella, Max ve oğulları Charlie ile oldukça normal bir hayat yaşıyorlardı. Fakat
Kitabın ne başından ne ortasından bir şey anladıysam Arap olayım diye bir atasözü vardır ya tam o misal.Okuyup anlayanlara ne mutlu.Böyle olunca kitap okumaktan soğuyorum istiyorum ki akıp gitsin zaman geçsin bende güzel etki etsin bu sefer olmadı.
Romantize Edilen “Aşk”ın Parçalanışı...
Patrick McGrath’ın 
Tımarhane romanı, yüzeyde bir yasak aşk hikâyesi gibi görünse de aslında insan zihninin kendini kandırma kapasitesine dair son derece rahatsız edici bir portre sunuyor. Burada “delilik” kapalı bir kurumun duvarları içinde değil; aksine, en rasyonel görünen zihinlerin içinde filizleniyor. Karakterler, arzularını “aşk”, kaçışlarını “özgürlük” olarak adlandırırken, okur olarak biz bu kavramların nasıl çarpıtıldığını adım adım izliyoruz. McGrath’ın başarısı da tam olarak burada yatıyor: Yargılamadan, açıklamadan, sadece göstererek zihinsel çöküşün ne kadar ikna edici olabileceğini ortaya koyuyor.
Romanın en güçlü yanı, psikolojik derinliğini bir atmosfer meselesine dönüştürebilmesi. Anlatımın sakinliği ile karakterlerin içsel kaosu arasındaki tezat, metni giderek daha klostrofobik bir hâle getiriyor. Bu noktada okur olarak, sadece bir hikâyeyi takip etmiyor; aynı zamanda kendi algılarımıza da şüpheyle yaklaşmaya başlıyoruz. Çünkü metin ilerledikçe şu fark ediliyor: Sorun karakterlerin ne yaptığı değil, yaptıklarını nasıl anlamlandırdıkları. Ve bu anlamlandırma süreci, çoğu zaman gerçekle değil, ihtiyaç duyulan yanılsamayla şekilleniyor.
Tımarhane benim için sadece karanlık bir hikâye değil, aynı zamanda rahatsız edici bir yüzleşmeydi. Çünkü bu roman, insanın kendi içindeki çarpıklığı tanıma ihtimalini doğrudan önüne koyuyor. Aşkın saplantıya, özgürlüğün yıkıma dönüşebildiği bu dünyada, asıl mesele delilik değil; deliliğin ne kadar ikna edici bir dil kurabildiği. McGrath, okuru bu dilin içine çekiyor ve en rahatsız edici soruyu sessizce bırakıyor: Gerçekten gördüğümüz şey mi doğru, yoksa inanmak istediğimiz şey mi?
Okur kalın...Alıntı
Patrick McGrath’ın Tımarhane romanı, yüzeyde bir yasak aşk hikâyesi gibi görünse de aslında insan zihninin kendini kandırma kapasitesine dair son derece rahatsız edici bir portre sunuyor. Burada “delilik” kapalı bir kurumun duvarları içinde değil; aksine, en rasyonel görünen zihinlerin içinde filizleniyor. Karakterler, arzularını “aşk”, kaçışlarını “özgürlük” olarak adlandırırken, okur olarak biz bu kavramların nasıl çarpıtıldığını adım adım izliyoruz. McGrath’ın başarısı da tam olarak burada yatıyor: Yargılamadan, açıklamadan, sadece göstererek zihinsel çöküşün ne kadar ikna edici olabileceğini ortaya koyuyor.
Romanın en güçlü yanı, psikolojik derinliğini bir atmosfer meselesine dönüştürebilmesi. Anlatımın sakinliği ile karakterlerin içsel kaosu arasındaki tezat, metni giderek daha klostrofobik bir hâle getiriyor. Bu noktada okur olarak, sadece bir hikâyeyi takip etmiyor; aynı zamanda kendi algılarımıza da şüpheyle yaklaşmaya başlıyoruz. Çünkü metin ilerledikçe şu fark ediliyor: Sorun karakterlerin ne yaptığı değil, yaptıklarını nasıl anlamlandırdıkları. Ve bu anlamlandırma süreci, çoğu zaman gerçekle değil, ihtiyaç duyulan yanılsamayla şekilleniyor.
Tımarhane benim için sadece karanlık bir hikâye değil, aynı zamanda rahatsız edici bir yüzleşmeydi. Çünkü bu roman, insanın kendi içindeki çarpıklığı tanıma ihtimalini doğrudan önüne koyuyor. Aşkın saplantıya, özgürlüğün yıkıma dönüşebildiği bu dünyada, asıl mesele delilik değil; deliliğin ne kadar ikna edici bir dil kurabildiği. McGrath, okuru bu dilin içine çekiyor ve en rahatsız edici soruyu sessizce bırakıyor: Gerçekten gördüğümüz şey mi doğru, yoksa inanmak istediğimiz şey mi?
Okur kalın...
Çok acayip bir kitap okudum Hele ki son bölümleri soluksuz okudum. Başlangıçta kitabın anlatım şekline ve olaylara adapte olmakta zorlandım ama yavaş yavaş her şey yerine oturmaya başladığında öyle bir hikaye olduğunu farkettim ki; nerde, ne zaman, ne olacağı hiç belli değildi. Karakterler desen beni çok şaşırtan davranışlarda bulundular. Kendimi hep; ben olsam şöyle yapardım , ben olsam asla kabullenmezdim gibi şeyler düşünürken buldum. Saplantılı bir aşkın nerelere varabileceğini ve nasıl zararlara sebep olabileceğini tüm çıplaklığıyla okuyoruz. Hasta zihinlerin düşünme şekilleri gerçekten inanılır gibi değil. Çok başarılı bir kitap olmuş
.
Biraz konudan da bahsetmek istiyorum; 1956 yılında geçiyor. Kitabı, Peter adında bir psikiyatristin anlatımıyla okuyoruz. Max, Başhekim yardımcılığı pozisyonu açık olan bir akıl hastanesine başvurur ve kabul görür. Bununla birlikte eşi Stella ve 10 yaşındaki oğulları Charlie ile birlikte hastanenin doktorlar için ayrılan evlerinden birine yerleşirler. Max, başhekimlik hedefiyle işine ve yaşantısındaki düzenine çokça önem verirken, evlilik hayatında ise bi o kadar monotondur. Stella ise aksine tutkulu bir kadındır. Olaylar Stella’nın hastanede tedavi gören Edgar ile tanışmasıyla başlıyor. Edgar, tamamiyle hasta beyinli olmasına rağmen bunu gizlemekte ustadır. Eşini kendisini aldattığı gerekçesiyle başını keserek öldürmüş bir heykeltraştır. 5 yıldır tedavi gördüğü hastanede Peter’ın hastalarından biridir. Stella’nın Edgar’a karşı olan ilgisi gün geçtikçe büyür ve hatta saplantılı bir boyuta ulaşır. Bu arada da Edgar ile de birlikte olurlar. Artık Stella için Edgar dışında hiçbir şeyin önemi yoktur. Bir şekilde Edgar’ın hastaneden kaçmasına vesile olur ve ardından düştüğü boşluk ile oda evini terkederek Edgar’ın peşinden gider. Bir
Öncelikle şunu belirtmek istiyorum; Bu kitabı benim gibi bir günde okuyup, bitiririm diye düşünüyorsanız size yanıldığınızı söylemek isterim. Zira ben kitabı üç günde okuyup, bitirdim. Sorgulatan, düşündüren, araştırmaya sevk eden ve bir sonraki sayfayı merakla çevirten kitapları ayrı bir seviyorum. Tımarhane' de bu kitaplardan biri oldu. Ayrıca bu kitap bana Gotik türünü de sevdirdi.
Kitabımızın konusuna gelince; Max, Başhekim yardımcılığı için başvurduğu akıl hastanesine kabul edilir. Eşi Stella ve 10 yaşındaki oğlu Charlie ile birlikte akıl hastanesinin bahçesindeki bir eve yerleşirler. Başhekim olmak için kendini işine adayan Max, eşini ve oğlunu ihmal ediyordur. Tutkulu bir kadın olan Stella eşinin ilgisizliğini zamanla kabullenir ama yüreğinde kopan fırtınaları bastırmakta zorlanır. Kaldıkları evin çevresindeki bahçede, akıl hastanesinde tedavi olan ve çevrede dolaşması yasak olmayan hastalar çalıştırılıyordur. Stella oğlu ile birlikte bazı günler bahçede yürüyüşe çıkıyorlardı. İşte bu yürüyüşlerin birinde yolu, takıntılarından dolayı eşini öldüren ve uzun yıllardır tedavi gören Edgar ile kesişir. Max, başhekim olabilmek için düzenli bir aile yaşantısı kurmaya çalışırken Stella, Edgar ile yasak aşk yaşamaya başlamıştır. Bu aşkın farkında olan tek kişi ise Max'in aynı hastanede psikiyatrist olan arkadaşı Peter'dır. Bir gün Edgar bir şekilde hastaneden kaçar ve bir süre sonra sevgilisi Stella'ya ulaşmaya çalışır. Acaba Edgar, Stella'ya ulaşabilecek miydi? Peki ya Stella, herşeyi göze alıp Edgar'ın peşinden gidecek miydi? Bu soruların cevapları kitapta ama ben size sadece şunu söyleyeyim, kitabın devamı olaylar olaylar şeklinde ilerliyor. Ayrıca kitabı Peter'in ağzından zamansal atlamalarla birlikte okuyoruz.
Konusu ve kurgusuyla kusursuz bir romandı. Kitapta en
TımarhaneEdebiyat
Elime almamla kitabin içine düştüm dersem yalan olmaz. Sonraki sayfayı merak etmekten kitabı elimden bırakamadım.
Duygusal boşlukları doyurulmayan bir insanın karşısına ona tutkuyla yaklaşan bir kişi çıkarsa ne olur. Aşk mı ? Aşkın gözü kördür yahut aşkta mantık aranmaz cümlesinin kitabı okurken aşk tanımını bu kadar masumlaştıramıyoruz. Bir kişinin deliliğe giden yolda ötekinin yaptığı yada yapmadıkları ne kadar masumane . Evliliği kendi içimizde bu kadar kutsallaştırırken kaç kadın kendi yalnızlığında deliliğin temellerini atmıştır acaba ....Kitap biterken kafamda uzun uzun bunları düşündüm.
Kitabı hastanede psikiyatrist olan Peter'in gözünden ; yine aynı hastanede bir psikiyatrist olan Max onun tutkulu eşi Stella ve karısını hunhanca öldüren akıl hastası Edgarın yasak aşkını anlatımıyla okuyoruz. Gerilimi, aksiyonu ve psikoloji sevenlere tavsiye ederim. Patrick McGrath
Patrick McGrath
2026’nın ilk kitabı okundu. Yeni bir yıla girmek insanda heyecan verici duygular yaratırken böyle depresif bir kitap seçerek (kendim de depresif olduğum için) kendime kötülük yaptım sanırım ama olsun kaç tane kitap mutluluğu anlatıyor ki zaten. Her şeye rağmen okumaya değer. Kitabın başkahramanı Stella, ona öyle kızgınım ki… Düşünüyorum da ruh hali gittikçe bozulan, depresyona giren insanlar aşırı duyarlı oluşundan dolayı hasta olmuyor mu? Stella sadece kendini düşünen, bencil bir kadın. Aşırıya kaçan arzuları, bedenini tatmin etme uğrunda ruhunu kirletmeleri, hatta bu uğurda çocuğunun ölümüne bile göz yumması… Kitabı okuyanlar Stella’ya acımış olabilir ama bence hiçbir anne ona hak vermemiştir. Gerim gerim gerilmek için okuyun.
1996 senesinde Guardian Kurgu Ödülü ' ne aday gösterilen Tımarhane , 2005 senesinde de Ian Mc Kellen 'ın başrolünde oynadığı bir filme uyarlandı. Romanın kapağını açıp hastanenin koridorlarinda dolaşırken en başa dönmek isteyeceksiniz ancak hikaye sizi çoktan ardında bırakmış olacak.
İçinde hem gerilim hem aksiyon hem psikoloji hem de polisiye türünü barındıran ender eserlerden biri.
Baştan sona acaba ne olacak diye düşünerek okuyorsunuz. Elinizden bırakamadan okuyacağınızı biliyorum. Film izlemek gibi çünkü.
Yazarın anlatım tarzını, yalınlığını, olayları uzatmamasını ve heyecanı hep yüksek tutmasını çok sevdim.
Akıl hastası olan bir adamla, hastanenin doktorunun eşinin yasak aşkı anlatılıyor.
Son ana kadar kim hasta, kim aşık, kim intikam almak için çabalıyor pek anlaşılmadığı için heyecan yüksek oluyor.
Puan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·2024 45. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 07 Ağustos 2024 19:07
Sanırım uzun zamandır beni bu kadar sürükleyen, son sayfasına kadar gerilimi ve heyecanımı yitirmeden okutan ve bu kadar yoğun duygular yaşatan bir kitaba denk gelmemişim. Abartmak gerekiyorsa abartıyorum.
Bu kitapta bir deli, bir doktor ve bir normal yok. Herkes doktor, herkes deli ve herkes normal gibi :) Kimi dinlerseniz hak veriyorsunuz ve aynı zamanda yok artık diyorsunuz.
Saplantılı arzular, karmaşık ilişkiler, nevrotik bozukluklar. Psikolojik yönü ağır basan bir kitap.
Akıl hastanesinde başlayan kurgu, bir psikiyatristin ağzından anlatılıyor. Başka bir psikiyatristin eşi ile bir akıl hastasının adına aşk mı, tutku mu , delilik mi, şiddet mi ne denirse artık bu ilişkisi üzerinden devam edem akıl tutulması. “Tımarhane”; gerçek anlamı bir yana kontrol edilemez duyguların, yönetilemez hislerin, mantıktan yoksun davranışların etkisi, karakterlerin kendi içine hapsolmasını çok iyi yansıtmış.
Ayrıca sonu beklemediğim yerden geldi. Bu yılın en sevdiklerime adını yazdım.
Yazar Hakkında
Patrick McGrathYazar · 3 kitap
1950 yılında Londra’da doğdu. Çalışma tarzı eleştirmenler tarafından “Gotik kurmaca” olarak tanımlanan yazarın Kan ve Su ve Diğer Öyküler adında bir kısa öyküler koleksiyonu, Martha Peake (İtalyan Premio Flaiano Ödülü), Port Mungo, Sığınak, Travma ve David Cronenberg tarafından beyazperdeye de aktarılan Örümcek adlı romanları vardır. McGrath’ın birinci şahıs ağzından aktarılan yapıtları, ruh hastalıkları, bastırılmış eşcinsellik, ihanet gibi konuları işler.
