Yazar:
Necati Öziri
Tahmini Okuma Süresi:
8 sa. 37 dk.
Sayfa Sayısı:
304
Basım Tarihi:
Temmuz 2023
Yayınevi:
Claassen
Orijinal Dil:
Almanca
ISBN:
9783546100618
Dil:
Almanca
Format:
Ciltli
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Hasta yatağından anlatıcı, babası Metin’le geç kalmış, neredeyse imkânsız bir konuşma yapar. Metin bir zamanlar siyasi nedenlerle Almanya’ya kaçmış, orada iki çocuklu bir aile kurmuş, ancak daha sonra onları geride bırakıp ülkesine geri dönmüştür. Anlatıcı için bu baba, bir hatıradan çok bir yokluktur.
Bu hesaplaşmada yalnızca son derece kişisel bir aile hikâyesi değil, aynı zamanda siyasi koşullar, göç ve gerçekleşmeyen umutlar nedeniyle savrulmuş bir kuşağın kaderi de açığa çıkıyor. Roman; köksüzlüğü, kırılmaları ve uzun süre etkisini sürdüren sessiz yaraları anlatıyor.
Sessiz, etkileyici ve son derece dokunaklı bir kitap. Çok sevdim.
Edebiyatın bu aracı olma halini çok çok seviyorum. Yazarlar, eserleri vasıtasıyla yaşanılanları ustalıkla gözler önüne serdiklerinde, bize de bak, demek bunlar da yaşanmış diyerek geçmişe farklı bir pencereden bakmak kalıyor. İlk defa gurbette yaşayan bir Türk’ün hikayesine tanıklık ettiğimi de bu noktada eklemezsem olmaz. Oldukça gerçek ve dokunaklı bu romanı da çok severek ve hayli de etkilenerek bitirdim. Öziri’nin tam merkezine aldığı Arda’nın kalemi adeta içime içime işledi.
Kitapta, hastane odasında tedavi görmekte olan bir oğlun, seneler önce ailesini bir sabah terk etmiş babasına yazdığı “Bak sen aslında bunları kaçırdın. Bunlara da sebebiyet verdin.” imalarını işlerken, arka planda bir yandan Necati Öziri nelere ışık tutuyor nelere.
Almanya’da 18 yaşına kadar kimliksiz bir var oluşa rağmen Türkiye’ye gittiğinde ise “Almancı” olan Arda’nın arada kalmışlığına…Almanya’daki ırkçılığa…
Orada yaşayan Türklerin birbirlerine kol kanat gererek bir olmaya çalışma hallerine…
Gurbetteki var olma çabasının arasında çoğu ailede günden güne kopan bağların yarattığı felaketlere…
Şöyle bir genele bakarsak aslında kitap boyunca, 240 sayfaya sade ve kusursuz bir kalem ile işlenmiş; o zamanın Almanyası’nda gurbetçi olan sakinlerin birer birer dağılıp gitmesini okuyoruz. Arda bütün bu olanları babasına anlatırken kimi zaman yaşanılanları özlemle anıyor kimi zaman da nefretle geçmişini kusuyor.
Başarılı çok başarılı bir roman. Gurbette olan veya gurbetçilik yaşamış kişilere daha farklı bir noktadan dokunacağı kesin olan bir roman.
Bitirmeden @birkutukitapcom a bu kitabı da dahil edip bizi Necati Öziri ile tanıştıran herkese ayrıca teşekkürler ile.
Kitabın konusu beni baştan çok cezbetmişti. Baba–çocuk ilişkisi, eksiklik duygusu ve kimlik arayışı üzerine kurulu bir anlatı bekliyordum. Ancak okudukça bu beklentimin karşılanmadığını fark ettim. Kitap boyunca ne olay örgüsü ne de güçlü bir duygusal bağ kurabildim.
Anlatım oldukça parçalı ve mesafeli. Yazar bilinçli olarak diyaloglardan ve yüzleşmelerden kaçınmış; fakat bu tercih bende derinlikten çok kopukluk hissi yarattı. Baba figürü sürekli hissediliyor ama ne karakterle ne de okurla gerçek bir temas kurabiliyor. Bu da hikâyenin duygusal etkisini zayıflatıyor.
Bazı kitaplar sessizliği ve eksikliği çok güçlü anlatabilir; Baba İzi ise benim için bu sessizliği yeterince hissettiremedi. Konusu güçlü olmasına rağmen, anlatımın soğukluğu karakterle bağ kurmamı engelledi. Bu nedenle kitap bittiğinde geriye kalan şey bir etki ya da duygu değil, daha çok “beklentimin karşılanmaması” oldu.
Yine de bu tamamen kişisel bir okuma deneyimi. Bu tür içsel ve mesafeli anlatıları seven okurlar için anlamlı olabilir. Ancak duygusal yoğunluk, karakterle bağ ve güçlü bir hikâye arayanlar için hayal kırıklığı yaratabilir.
Baba–oğul, anne–kız arasındaki o görünmez çizgiyi anlatan metinlere zaafım var.
Bir baba gerçekten terk edip gider mi?
Yoksa gittiği yerden çok, bıraktığı boşlukla mı kalır?
Geride kalanlara yerleştirdiği o eksiklik ?
Baba İzi, tam da bu eksikliğin romanı.
Almanya’da yaşayan Arda, çoklu organ yetmezliğiyle hastane odasında ölümüne yaklaşırken, yıllar önce evi terk eden babasına yazmaya başlıyor. Bu yazı bir hesaplaşma mı, bir geç kalmış konuşma mı — karar vermek zor. Ama her cümle, susulmuş bir çocukluğun içinden geliyor.
Necati Öziri, aile krizini yalnızca kişisel bir dram olarak anlatmıyor. Göçmenlik, yoksulluk, aidiyetsizlik ve kimlik meselesi bu hikâyenin merkezinde . Baba yok; ama yokluğu somut bir varlık gibi öfkesiyle, bıraktığı boşlukla..
İyi ki dilimize çevrilmiş, çok sevdim .
Kitabı gerçekten beğendim bir kaç eksiği illa ki vardır ama anlatım akıcı, kitap da sarıcıydı hem konusu hem de yazılış bakımından. Kitabın konusu ise Arda kız kardeşi Aylin ve annesi Ümran ile yaşadıklarını anlatıyor. Aslında sadece hikayelerini anlatmakla kalmıyor ve bu hikayeleri özellikle 1 kişiye anlatıyor babası Metin’e. Çünkü bu hikayelerin temel sebebi babası Metin oluyor. Arda’nın gençliğinin banklarda geçmesinin, Aylin’in arkadaş sonucuyla hırsızlık yapmasının, neredeyse annesi gibi olmasının, annesinin eve sürekli farklı bir erkek alan ve sürekli içen ayrıca çocuklarıyla da ilgilenmeyen bir anne olmasının altında yatan temel sebep Metin oluyor. Arda bunu bildiği ya da hissettiği için ve ağır bir hastalığa yakalandığı için Metin’e bir gün belki duyar diye hikayesini anlatıyor. Gerçekten güzel yazılmıştı tek eksik 3 hikaye anlatılırken kimin hikayesinin anlatıldığı yazılmadı için başlarda biraz karıştığı için anlamsızlık oluyor önce ama sonradan kimin hikayelerini anlattığını anlıyorsunuz kesinlikle okumanızı tavsiye ederim içinde bir çok acı barındıran, Almanya’ya göç eden Türklerin ve özellikle de babasız bir ailenin nerelere geldiğini güzel şekilde anlatmış yazarımız.
Baba İzi ortalıkta olmayan, hemen hemen hiç tanışılmamış bir babaya ithafen yazılmış ancak kitap içinde babanın hemen hemen hiç yeri yok. Necati Öziri Almanya'da doğmuş Türk asıllı bir yazar. Bu yüzden Almanya'da yaşayan özellikle Türk asıllılar olmak üzere yabancıların yaşadıklarına hakim. Bu kitap da tamamen bu konuya eğilmiş. Almanya'da doğmuş veya yaşayan ne Alman olabilmiş ne Türk olabilmiş insanların durumları ve yaşadıkları. Benim ilgimi çektimi ve beğendim.
Aile üzerine okuduğum en güzel kitaplardan biriydi. Çok fazla alıntı yapmadım, alıntılara da gerek yoktu. Kitap başlangıçtan sonuna kadar her cümlesini okuyarak kahramanı hissettiriyordu.
Bir uygulama üzerinden bu kitabı satın aldım, açıkçası kitabı ben seçmedim ama iyi ki gönderilmiş diyorum, yazarı tanımış oldum.
Baba İziRoman
Selamlaaar!
Uzun zamandır yoktum, ben geldim.
Kitabı okumaya başlayınca açıkçası güzel gidiyordu ama ortalarında gerçekten aşırı sıkıldım ve bazı bölümleri geçmek için can attım. Aylin, Ümran… Bunların hayatlarını okumak, sanki tanıdığım insanların hayatlarından birer parça okumak gibiydi. Ancak okurken oldukça sıkıldım. Bitmesini çabucak istediğim bir kitaptı maalesef.
Kitabın sonu da bana hitap etmedi, hayal kırıklığına uğradım. Şöyle de yorumlayabilirim: Arda Kaya, kitabı babasına yazdığı için bu kitap bir mektup gibi verilmiş. Sanırım bu nedenle bu şekilde sunulmuş ama keşke böyle verilmeseymiş. Üzücüydü.
Yine de kitaplığınızda yer edinmesini isteyeceğim bir kitaptır.
Baba İzi
Arda organ yetmezliği teşhisiyle tedavi gören bir genç, günleri sayılı ve ölümle yaşam arasında... Küçük yaşta babası onları terk etmiş ve ardında bir kadın ve iki çocuğunu öylece bırakmış. Bu aile Almanya'da göçmen olarak yaşıyor ve türlü sıkıntılar içindeler.
Kitap kendini merak ettiriyor, okutuyor gayet de akıcı sade bir üslupla yazılmış. Ancak okumaya başladığımda derinlikli bir baba oğul ilişkisi ve bu ilişkideki kopuklukları okuyacağız sanıp çok etkileyicidir gibi bir beklentiye girmiştim. Lakin eserde böyle bir durum söz konusu değil. Evet okunur ama siz de benim gibi bir beklentiye girip elinize alıyorsanız tatmin etmeyecektir.
Baba İzi Necati Öziri
Baba İzi Necati ÖziriDerin Bir Yüzleşme ve Kimlik Arayışı.
Necati Öziri'nin "Baba İzi," bir okur olarak beni derinden etkiledi. Bu, sadece bir kitap değil, yazarın kendi göçmenlik kimliği, babasıyla ilişkisi ve aile sırlarıyla cesurca hesaplaştığı samimi ve sarsıcı bir iç döküş. Romanın ana ekseninde, Almanya'da büyüyen isimsiz anlatıcının, babasının gidişinin ardından onun geçmişini ve Türkiye'den getirdiği yükleri çözme arayışı yatıyor.
Öziri, iki kültür arasında sıkışıp kalmış olmanın getirdiği aidiyetsizlik duygusunu ve ataerkil yapının kuşaktan kuşağa aktardığı şiddet ve suskunluk mirasını büyük bir ustalıkla işliyor. Kitap, okuyucuyu hem Almanya'nın soğukluğuna hem de Türkiye'den gelen o sıcak ama karmaşık geçmişe çekiyor. "Baba İzi"ni bitirdiğinizde, sadece bir ailenin değil, tüm bir göçmen kuşağının ağır ve konuşulmayan tarihine tanıklık etmiş olmanın ağırlığını hissediyorsunuz.
Yazar Hakkında
Necati ÖziriYazar · 0 kitap
Ruhr Bölgesi'nin pek çok gri köşesinden birinde doğan Necati Öziri, Bochum, İstanbul ve Berlin'de felsefe, Alman çalışmaları ve yeni Alman edebiyatı okudu. Üçüncü hayatını Berlin'de yaşıyor, yazıyor, tiyatro yapıyor ve bazen Intelelli oynuyor ki on altı yaşındaki hali muhtemelen ona şans verecektir. Öziri, mantığın dünyayı pek de iyi tanımlamadığını fark edene kadar Ruhr Üniversitesi Bochum'da biçimsel mantık dersleri verdi.
