Ayşe Kaçan
@kitap_izimm
“Umut belki de gelecek sayfadadır. Kapatma kitabı.”
Gustave Flaubert'in ilk romanı olan Madame Bovary 1857 yılında yayımlanmış,yazımı 5 yıl sürmüş ve toplumun ahlaki ve dini duygularına hakaret ettiği gerekçesiyle yasaklanmış, ancak daha sonra bu yasak kaldırılmıştır.
Dünya klasiklerinden olan Madame Bovary kesinlikle bir aşk hikayesi değildir, ihtiras, arzu,bencillikten beslenen, hayatta sürekli içimizde var olan insanları konu alan bir hikayedir.
Hakim soruyor şiddetle “Madame Bovary kim?” Üstad veriyor cevabı “Madame Bovary benim!” Bu sözden sonra serbest bırakılıyor Gustave Flaubert. Ne demek bu “Madame Bovary”benim. İşte yazar burada dönemin ahlaksızlığına ayna tutuyor ve gözlerindeki perdeyi çekiyor. Hepiniz Emma’sınız, hepiniz Madame Bovary. Toplum ahlaksız hakim bey, ben sanatçıyım.
Kitap tüm okuyucularda öyle bir etki bırakmış ki psikolojide ‘Bovarizm’ diye bir kavram ortaya çıkmış. Bovarizm, esasında romancılık geleneği içinde, yaşadığı hayatı beğenmeyen ve alternatif yaşam arayışına girip en sonunda kendine zarar veren nevrotik bir durumu izah eder.
Emma ne olursa olsun mutlu değildi. Yaşamını mutsuzluk, doyumsuzluk üzerine yaşayan bir kadındı. Asla tatmin olmayan biridir Emma. Bir hiç uğruna ölmek deseler seni tarif ederdim Emma. 
Gustave Flaubert 
Madame Bovary @Nur_ylmaz
Gustave Flaubert Madame Bovary @Nur_ylmaz
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"(Simon) Duraksaya duraksaya, 'Belki dedi, bir canavar vardır belki.
...'Demek istediğim şu... Bizden başka canavar yok belki..."
Herkesin içinde iyilik kadar kötülük de var mıdır? Bu kavramlara doğuştan mı sahip oluruz yoksa sonradan bizim tercihimiz midir? En saf, en temiz sandığımız çocukların doğasında bile kötülükten, savaştan, liderlik uğruna kan dökme isteği gibi hislerinden bahsedilir mi?
Uçağın ıssız bir adaya düşmesi sonucu adada yalnız kalan çocuk grubu daha ilk günden büyüklerinin olmamasının burukluğunu yaşarlar.İlk günden yarışlar, liderlik uğruna savaşlar başlar.Ralph iyi huylu, güzel ve zeki çocuktur. Jack kötü huylu, otoriter ve hep lider olmak isteyen biridir. Domuzcuk ise kendini ifade edemeyen, gözlüklü ve şişman bir çocuktur. Daha ilk günden çocukların alay konusu olur domuzcuk, hiç kimse düşüncelerine değer vermez.
Çevremizde de olduğu gibi dış görünüşüne o kadar önem verilir ki kişinin düşünceleri, fikirleri ne kadar önemli olsa da ya da bize katacak çok şeyi olsa bile hiç bir zaman göz önünde olmaz o kişiler. İlk günden beri tek amaçları kurtulmak ve liderlik savaşı içinde olan çocukların yaşam mücadelesi ile başbaşa kaldığınız bir kitap olacak.
Dostoyevski, bir gazete haberini ustaca kurgulayarak öyküye dönüştürüyor ve önsözünde bundan şöyle bahsediyor:
“Her zamanki gibi ‘Günlük’ yerine uzun bir öykü kaleme aldığım için okurlarımdan özür diliyorum. Ancak ayın büyük bir kısmını bu öyküyle uğraşarak geçirdim. Ne olursa olsun okuyucudan hoşgörü rica ediyorum.”
Uysal Kız’ ın intiharının ardından, onun cenazesinin başında bekleyen adamım düşüncelerinden oluşuyor kitap. Bu adam kim, bu kadınla nasıl tanışmış, ne yaşadı da bu kadın intihara sürüklendi, bu vicdan azabının sebebi neydi? Bu soruların cevaplarını anlatan adam, kendi kendine konuşmalarıyla, hislerini düşüncelerini okurlara yansıtmasıyla ilerliyor kitap. Ara ara Uysal Kız’ın da ne düşündüğünü, neler hissettiğini okumak isterdim. Okuyun, okutun.
Çünkü sevmek ve okumak kurtaracak bizi.
Toprak Ana, Cengiz Aytmatov’un okuduğum ilk eseri oldu ve oldukça beğendiğimi söylemek isterim.
Geride kalanların hikayesi. Toprak ana, tarlasını kendisine dost bilmiş Tolgonay’ ın zor zamanlarda dişini tırnağına takarak işediği, ekmeğini kazandığı toprakla dertleşmediyse, konuşmasıyla başlar. Yazar akıcı ve sade diliyle öncelikle aşk hikayesiyle karşılayıp savaşın ortasında bırakıyor bizi. Bu savaşta ağır kayıplar veren ananın ve gelinin zaman zaman nasıl güçlendiklerini, bazen de nasıl kırılmış bir dal gibi başını öne eğdiklerini okur, hayatta kalmaya çalışan insanların mücadelesiyle yüzleşiriz. Toprak bu vatanda yaşanan her güzel, üzüntülü şeye tanıklık ettiğini açıkça ortaya koyuyor. Kısa ve etkileyici bir eserdi. Okuyun, okutun.
Ah nasıl hüzün dolu. Hikaye buram buram yoksulluk ve çaresizlik kokuyor. Ben bu hikayede Veranka oldum.
Doğuştan hastalıklı, yataktan zorunlukla kalkan bir kadın ve onun tüm ihtiyaçlarını karşılamaya çalışan Makar Devuşkin.
Bu yoksulluk ve dışlanılmış dünyada kendilerine en iyi gelen birbirlerine yazdıkları mektuplardı. Her şeyi yazıyor ve bir sonraki mektubu sabırsızlıkla bekliyorlardı.
Ah Devuşkin ne güzel sevdin öyle, nasıl da sevdiğine yetmeye çalıştın kendine yetemezken? Şimdi onsuzluğa nasıl alışacaksın? Mektuplaşmadan nasıl kendini anlatacaksın başkasına?
Bazı romanlardan sonra bir hüzün dolar içinize. Yarım kalan romandaki karakterlerden çok siz olursunuz şu an tam olarak bu durumdayım.
