Damızlık Kızın Öyküsü - #kitapyorumu “Biz iki bacaklı rahimleriz, hepsi bu.” Herkese selam, Damızlık Kızı'nın yorumu ile geldim. Şu an dizisini de izliyoruz ama o henüz bitmiş değil. Kitabı okuduysanız veya okuyacaksanız bence diziye de göz atmalısınız. Kitap sindirilmesi güç ve birçok ince detay barındıran bir kitap o yüzden ilerde tekrar olduğum zaman -kesinlikle tekrar okuyacağım- bazı düşüncelerim değişebilir. Zaten bu yorum da görünen dağın bir kısmı. Kitabın yorumunu yapmak için biraz araştırma yapmam gerekti ama o kadar çok şey var ki kitapla ilgili hepsini sığdıramadım bilginize. Kadın, “bunaltıcı düşlerden uyandığı” bir sabah, hiçliğe dönüşmüş olarak buldu kendini. Artık bir adı yoktu, düşüncesi, benliği, arzusu yoktu ama bir rahmi vardı. Yaşamını kolonilere sürülmeden, öldürülmeden, Damızlık Kız olarak sürdürmesini sağlayan rahmi. Artık âşık olmayacaktı, sevmeyecekti, onaylanmış bir dilin ötesine geçmeyecekti. Duvarlara asılmış sıra sıra cesetler, tek gerçeğin savaş ve üreme olduğunu hatırlatıyordu. Özgürlük hatırlanmayacak kadar uzaktaydı… Kitap distopya ve ütopyanın birleşimi (yazar kendi bulmuş) ama bence gerçeğe yakın bir distopya. Toplumdaki sınıf farkının renklerle oluşturulduğu bir dünyada olduğunuzu düşünün. Damızlıklar kırmızı renk, komutan eşleri mavi renk giyiyor örneğin. Bu toplumda eşitlik olmadığını gösteriyor olabilir yazara göre. Küçük ayrıntılar yüzlerce farklı düşünceye itiyor insanı. Ayrıca damızlık olan kadınların karasında at gözlüğüne benzeyen bir şapka var, sadece önlerini görmeleri için. Soyut düşünecek olursak onlara verilen şekilde görmeleri ve kısıtlı düşünmeleri için. Kitapta bu denli ayrıntıların olması çok hoşuma gitti açıkçası. Kitabımız sıradan bir günün değişimi ile başlıyor. Birdenbire erkek egemen bir toplumda

Distopya