Yerine göre, kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yönünü değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer.
Haruki Murakami : Sahilde Kafka
-Doğan Kitap-
#meki_022kitaplığı #okunanlar
#KoronaOkumaları #kiaplariyikivar #kitapaşkı #kitapsever #kitapönerisi #kitapkurdu #kitaplıkütüphane #kitapkolik #kitapkokusu #kitaphane 
Haruki Murakami
Haruki Murakami
Nereye gittiğiniz, neler bildiğimize bağlıdır; neler bildiğimiz de nereye gittiğimize.
-Cerrah:Tess Gerritsen-
[Doğan Kitap]
#meki_022kitaplığı
#okunanlar
#kiaplariyikivar #kitapaşkı #kitapönerisi #kitapaski #kitapkurdu #kitapkolik #kitapkokusu #kitaplaryolda
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kanatlarınızın altındaki rüzgar sizi güneşin yelken açtığı ve ayın ayak bastığı yerlere taşısın ...
[Hobbit, J. R. R. Tolkien]
#meki_022kitaplığı #kitaplariyikivar #kitapaşkı #okuryorum #ohalde #varım #kitaplaryolda #kitapkokusu #kitapkolik
Saruhanlı’nın Gizemli Öyküsü #okudumbitti
Kitabı bitirdiğimde elimde bir “gezi kitabı” değil, sanki bir ilçenin kalbine dokunmuşum gibi bir his kaldı. Sayfalar ilerledikçe şunu fark ettim: Bu kitap Saruhanlı’yı anlatırken aslında insana kendini de düşündürüyor. Şehrin içinde gün boyu takıp çıkardığımız o görünmez maskeleri, yorulmuş zihni, aceleyi… Ve tam karşısına köyün daha çıplak, daha net, daha sahici hâlini koyuyor.
Kitabın en sevdiğim yanı, Saruhanlı’yı sadece “üzümün başkenti” diye bir cümleye sığdırmaması oldu. Üzüm bağları, zeytinlikler, tarlalar elbette var ama bunlar sadece manzara değil; oradaki hayatın dili gibi. Bağ bozumu hazırlıkları, köy kahvesinin ritmi, çeşme başında geçen sohbetler, yaşanmışlıkların içine sinmiş küçük detaylar… Okurken kendimi bazen bir yol kenarında durup rüzgârı dinliyormuş gibi hissettim.
Yazarın dili çok sıcak ve akıcı. Bilgi veriyor ama bunu kuru bir anlatımla yapmıyor; sizi o toprağın içine çekiyor. Her köy durağında başka bir hikâye, başka bir karakter, başka bir duygu var. Kimi yerde içim burkuldu, kimi yerde gülümsedim, kimi yerde de “biz ne ara bu kadar hızlandık?” diye düşündüm. Çünkü kitap, Saruhanlı’yı anlatırken şehirde kaybettiğimiz şeyleri de hatırlatıyor: sakinlik, emek, vefa, şükür, dayanışma… Ve belki de en önemlisi, insanın kendi kökleriyle yeniden temas etme ihtiyacı.
Bence bu kitap, Ege’yi sevenlerin ya da “taşra hayatı”na merak duyanların çok hoşuna gider. Ama sadece o kadar değil… Bir süredir içi sıkışan, yorulan, kendine “Ben neyi kaçırıyorum?” diye soran herkese iyi gelecek bir okuma. Ben kapattığımda Saruhanlı’yı görmek istemekle kalmadım; biraz da daha sade, daha gerçek bir hayatı özlediğimi fark ettim.
Eğer siz de hem yol hikâyelerini seviyor hem de okurken iç dünyanıza dokunan satırlar arıyorsanız,
Zefiru #okudumbitti
Zefiru’yu bitirdiğimde elimde “okunmuş” bir roman değil, içimde uzun süre dönüp duran bir ruh hâli kaldı. Daha ilk sayfalardan itibaren yazar okuru konfor alanında tutmak gibi bir niyete hiç girmiyor; Orhan’ın içindeki o dağınık, sızılı, yer yer sisli dünyaya davetsiz misafir oluyorsunuz. O yüzden evet, 256 sayfa ama “hadi bir oturuşta akıp gitsin” kitabı değil. Ben de bölerek, araya nefes koyarak okudum. Çünkü bazı cümleler var ki hızlı geçince değil, durup bakınca asıl yerini buluyor.
Orhan’ı tanıdıkça, Firuze’nin yokluğu bir “gitmişlik”ten çok daha fazlasına dönüşüyor. Birini özlemek değil de… sanki o özlemin içine düşmek gibi. Başlarda ben de içimden bol bol söylendim: “İnsan böyle çekip gider mi?” diye. Ama sayfalar ilerledikçe kitap, kızgınlığı başka bir yere taşıyor: meraka, kaygıya, hatta insanın kendi geçmişindeki çatlaklara dokunan bir şeye… Firuze’nin varlığı-yokluğu arasındaki o ince çizgi, romanın en güçlü taraflarından biri bence. Gerçekle hayalin arasına gerilen perde bazen öyle inceliyor ki, okurken kendinizi Orhan’la aynı odada değil, aynı zihnin içinde buluyorsunuz.
Naci’ye ayrı bir parantez açmadan olmaz. Bazı karakterler vardır, “iyi ki yazılmış” dersiniz; Naci benim için öyleydi. Orhan’ın çevresinde bir şeyler dağılırken, o inatla kalıyor. Yoruluyor ama bırakmıyor. O dostluk hissi, romanın karanlığında bir lambaya dönüşüyor. Erman Hoca’nın dahil oluşuyla birlikte hikâye sadece “kayıp” anlatmıyor; insanın kendini nasıl kilitlediğini, o kilitlerin anahtarını nerede unuttuğunu da kurcalıyor. Tekrar eden imgeler, küçük detaylar, sessizliklerin bile bir anlamı var; kitap “bak” diyor, “burayı atlama.”
Ve o meşhur “10. gün”… Ben bunu bir pazarlama cümlesi sanıp başlamıştım, dürüst olayım. Değilmiş. Çünkü o noktaya gelene kadar
Yakari ile Beyaz Bizon #okudumbitti
Yakari’nin dünyasına yeniden adım atmak benim için çok keyifli bir deneyim oldu. Küçük yaşta hayvanlarla konuşabildiğini keşfeden bu cesur ve iyi kalpli Kızılderili çocuğun maceraları, sadece bir çocuk kitabı olmanın ötesinde, aslında hepimize dostluk, doğaya saygı ve paylaşmanın değerini hatırlatıyor.
Bu kitapta Yakari, kabilesinin açlıkla karşı karşıya kaldığı zorlu bir dönemde, hayvanların rehberliğiyle umut verici bir yolculuğa çıkıyor. Özellikle Beyaz Bizon ile kurduğu bağ, insanla doğa arasındaki hassas dengenin ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor. Hikâyeyi okurken hem heyecanlandım hem de derin bir huzur hissettim.
Derib’in çizimleri ise ayrı bir büyü. Geniş bozkır manzaraları, koşan atlar, gökyüzünün özgürlüğünü hissettiren sahneler adeta sayfalardan taşarak okuru içine çekiyor. Özellikle çocuklara hayvan sevgisini aşılayan bu tarz öyküler, aynı zamanda yetişkinlerin de ruhuna iyi geliyor.
Benim için yazarın ikinci kitabıydı ve açıkçası seriyi daha da merak eder hale geldim. Yakari’nin yeni maceralarında hangi hayvanlarla yollarının kesişeceğini ve bize hangi değerleri hatırlatacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
#Yakari #YakariİleBeyazBizon #Kitapİncelemesi #ÇocukKitapları #OkumayıSeviyorum #KitapÖnerisi #Kitapkolik #DoğaVeİnsan #KitapKeyfi #BookstagramTürkiye #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
