Kendiniz gibi olmaktan korkmayın. Hepimizin eksikleri, kusurları ve hataları var. Hayat artılarıyla eksileriyle bir bütün halinde yaşandığında büyülüdür. Sizi siz olduğunuz için seven insanlar da var hayatınızda.
Hayır demek seçim yapabilme gücünüzü elinizde tuttuğunuzu gösterir. Sizi korur. Sağlam bir karakter evetlerden çok hayırlarla inşa edilir.
Sakın vakitlerini boşuna harcamayasın. Tüm vakitlerin herkesin üzerinde ittifak ettikleri gibi doğru ve hak olan yolda dolu dolu geçsin. Hatta bu arada nefsini, kendini hesaba çekmelisin. Gece olsun, gündüz olsun, devam etmiş olduğun virdlerini yani dualarını, zikir ve tesbihatını da düzene sokmalısın. Mutlaka her vaktinde bir uğraşın olmalı ama, bu uğraşı hiçbir zaman sınırı aşmamalı, yanlış şeylere yönelmemelidir. Ancak böyle yaparsan vakitlerinin bereketinden yararlanabilirsin.
Ancak hayvanlar gibi her şeyi boş verirsen, her yöne yönelirsen, ne ile uğraştığının farkında olmazsan, işte o takdirde vakitlerini çoğunu boşa harcamış olursun. Senin vakitlerin senin ömründür, hayatındır. Ömrün de zaten senin sermayendir. Ticaretin bunun üzerine kurulmuştur. Ancak bu yoldan ebedi yurdun nimetlerine ulaşır ve yüce Allah'a komşu olabilirsin. Senin alıp verdiğin her bir nefesin aslında, paha biçilmez bir cevher değerindedir. Mutlaka bunların değerini bilmek durumdasın. Eğer onları kaçırırsan, artık bir daha dönüş yoktur. Sakın, mal varlığı artan ahmak birileri gibi kendini beğenmiş duruma düşmeyesin. Çünkü zavallı ahmagın malı artıp dururken, ömrünün eksildiginin farkında değildir.
Eğer sevinmek istiyorsan o takdirde salih amel ile ilminin artmasından ötürü sevinmelisin. Şimdi söyler misin bir taraftan artan mal, diğer taraftan ise eksilen ömür var, bu ikisinden acaba senin için hayırlı olanı hangisidir? Bunlara bakıp şımrmayasın. Asıl iş, Allah rızası için edilmiş bir ilim ve salih olan bir amel ile övünmelisin. Çünkü sadece bu ikisi sana arkadaşlık edecekler, kabirde o ikisi seninle kalacak. Ailen, malın, çocukların ve dostların kabri başından ayrılıp uzaklaşırken, sen o ikisi ile baş başa kalacaksın.
Bir şey içime oturmuş kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kaybolsaydım. Yerime Kız Kulesi' ni bıraksalardı. Ne alakaysa?
Ses tonlamalarına takılırdım. Sesler her şeyi söylerdi. Takıntımı atladım, "Çıt, çıt işte", dedim. "Yani elbise çıt çıt' ı değil. Her şeyi iyi giderken konunun bir yere boka sarması, kopması yani."
Her şeyin iyi gittiğini nerden çıkarıyorsun? dedi. Herif rüzgârı kendinden menkul uçurtmanın teki. Ara sıra telleri takılır gibi kadına geliyor gece yarısı.
Fakat Müzeyyen, bu derin bir tutku, dedim. Tırsmaya başlamıştım. Haklı olabilirdi.
Evet, biraz sapık ve tek taraflı bir tutku, dedi arkasını dönüp gitti.
Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? Bana ait tek kişilik bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada?
Bir yerlerde, sesi mor hareli Müslüm abim söylüyor ya da bana öyle geliyordu: " Bu dünyada yerim, yokmuş yokmuş.
Keşke bir yalan olsaydım, olsaydım."