Rezan Farqîn
@kitapsizadam
Yasaklanmış bir ülkedir gözlerin,
Geçit vermez yerleşik sevdalara
Güneşe Sevdalı Çocuklar
Helbest u Şiir
Farqîn Kürdistan Eyaleti
AMED, 13 Aralık 1986
37 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
Bizim kaderimizde mutlu son diye birşey yoktur.
Bizim kaderimizde mutlu son diye bir şey yoktur
Biz masallara inanmayı
Henüz çocukken bıraktık…
Bir elimizde taş vardı
Diğerinde yarım kalmış oyuncaklar
Sokaklarımız siren sesleriyle büyüdü
Geceyi ninni diye dinledik
Ve annelerimizin gözlerinde
Hep aynı korku vardı…
“Bugün de sağ salim dönsün…”
Biz aşkı bile
Barut kokan sokak aralarında öğrendik
Bir kızın gözlerine bakarken bile
Arkamızdan gelecek zırhlıyı düşündük
Çünkü bu şehirde sevmek bile
Bir çeşit direnişti…
Sur’un taş duvarlarına yaslandı gençliğimiz
Adımızı değil
Kaybettiklerimizi yazdık duvarlara
Her harf biraz öfke
Her cümle biraz yas taşıdı
Bedrana isimli okura yanıt verildi
Rezan Farqîn
Spas
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ahh, yapmayın çocuklar :DAlıntı
"Siz de herkesi bana tutkun sanıyorsunuz... O kadar güzel değilim... "
915.jpg){kind=small}
Rezan Farqîn
insan konuşurkende güzel olabilir.
Ben Kürdüm…
Benim hikâyem henüz yazılmadı. Kalemler hep başka ellerde oynadı, defterler hep yarım bırakıldı. Adım çoğu zaman kısaltıldı, dilim suskun bırakıldı. Ama kalbim, dağların yankısı gibi hep kendi adımı fısıldadı
Dicle’nin kıyısında uykusuz bir şehir. Baharında güvercinler uçuşur, yazında kavurucu bir güneş duvarlara vurur, kışında ise rüzgâr eski sokaklarda ağıt gibi dolaşır. Burada doğan her çocuk, ya bir hayal ya da bir yara taşır omzunda. Bizim omuzlarımızda ikisi birden vardı.
Benim hikâyem, annemin titreyen elleriyle tandır başında yoğurduğu hamurla başlar. Her un zerresinde yoksulluk, her ekmek kokusunda sabır vardı. Babam, köy meydanında yaşlıların önünde konuşurken sessizleşirdi; kelimeleri hep yarıda kalırdı. Çünkü kelimeler bile zincire vurulmuş gibiydi.
Ama biz çocuklar, Silvan’ın dar sokaklarında oynarken zincirleri unutmaya çalışırdık. Çamurlu ayakkabılarımızla hayallerimizi büyütürdük. Birimiz doktor olmayı isterdi, birimiz dengbêj, birimiz öğretmen… Benim hayalimse hep şuydu: Kendi dilimde, kendi rengimde yazılmış bir kitap görmek.
Geceleri yıldızlara bakar, kendime sorardım:
“Neden bizim hikâyemiz hiç yazılmadı? Neden bizim acılarımızı hep başkaları anlattı? Neden biz hep sustuk?”
Sonra birden Silvan’ın hayalleri düşerdi aklıma.
Bir gün, Dicle’nin kıyısında çocukların özgürce gülüşeceğini…
Bir gün, annemin gözyaşlarının artık ağıt değil sevinç olacağını…
Bir gün, benim hikâyemin başkasının kaleminde değil, kendi kalemimde yazılacağını…
Ama o günler gelmeden çok şey oldu. Sokaklarda tank sesleri yankılandı, gençler birer birer kayboldu. Kimisi dağlara gitti, kimisi dört duvar arasında çürütüldü, kimisi kimyasal bataklıklara sürüklendi. Bizim gençliğimiz yarım kaldı. Bizim baharımız koparıldı.
Yine de Silvan’ın hayalleri ölmedi. Çünkü her
Rosti.Agiri isimli okura yanıt verildi
Rezan Farqîn
Gelek spas