Rezan Farqîn
@kitapsizadam
Yasaklanmış bir ülkedir gözlerin,
Geçit vermez yerleşik sevdalara
Güneşe Sevdalı Çocuklar
Helbest u Şiir
Farqîn Kürdistan Eyaleti
AMED, 13 Aralık 1986
37 okur puanıAğustos 2021 tarihinde katıldı
BEN DELİYİM
Ben deliyim…
Yorgunum, tek başımayım, ellerim boş, deftersiz ve kitapsız.
Ama beynimde yazılı ilk bakışın var. O an, gözlerin bana değdiğinde hayatımdaki bütün gürültü sustu. Dünya sessizleşti, kalabalıklar yok oldu, sadece sen ve ben kaldık. O bakış, bir kitabın ilk cümlesi gibi kazındı hafızama; her sayfası olmayan defterimin en derin satırlarına işledi.
Sonra bir şey oldu…
Bilmediğim, tanımlayamadığım, adını koyamadığım bir şey. Kalbime usulca bir sevgi sızdı. Önce korktum, sonra alıştım, en sonunda bağımlısı oldum. Çünkü o sevgi öyle bir yerden geldi ki, yaralarımı yokladı, uykusuz gecelerime sığınak oldu.
Ama ben tek başımayım hâlâ.
Kalabalık şehirlerin ortasında yapayalnız bir yolcuyum. Herkes konuşurken ben susuyorum, herkes gülerken ben içimden kan kaybediyorum. Çünkü biliyorum, bana yazılan kitap yarım kalmış, bana dokunan eller yarım bırakmış, bana bakan gözler başka yollara dalmış.
Yine de inkâr edemem.
Senin bana bıraktığın o ilk bakış, hâlâ içimde yaşıyor. Kalbimin karanlık odalarında tek ışık sensin. Belki bu aşk bana geç geldi, belki de ben sana erken düştüm. Ama gerçek olan tek şey, beynime kazınan o anın hâlâ bende yaşadığıdır.
Ben deliyim, yorgun ve tek başına…
Ama içimde hâlâ senin bıraktığın sevgiyle ayaktayım. Çünkü bazen bir bakış, yüzlerce kitabın anlatamayacağı kadar derin bir hikâyedir. Ve benim hikâyem, senin gözlerinde başladı, senin sessizliğinde bitmedi.
Söz 
Rezan Farqîn
Rezan Farqîn
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Silvan, senin adın yalnızca bir ilçe değildir;
Senin adın direniştir, sabırdır, kanla yoğrulmuş onurdur.
Her taşında tarih, her sokağında zulmün izi,
Ama aynı zamanda her duvarında bir başkaldırı vardır.
Silvan’da susmak ihanettir!
Silvan’da unutmak, yok sayılmak demektir!
Senin çocukların gülüşlerini çaldılar,
Senin analarını gözyaşına boğdular,
Ama sen hâlâ ayaktasın, hâlâ dimdik, hâlâ inatla!
Ey Silvan!
Toprağına gömdükleri her can,
Yarının özgürlüğünün tohumu oldu.
Küllerinden doğan her çığlık,
Dağlara yankı oldu, göklere haykırı oldu.
Bilinsin ki;
Seni yok etmeye çalışanlar kaybedecek!
Çünkü senin damarlarında akan kan,
Boyun eğmeyenlerin kanıdır.
Senin toprağında yeşeren çiçek,
Özgürlüğün rengini taşır.
Silvan, senin gölgende büyüyen çocuklar,
Bir gün suskunluğun değil,
İsyanın dilini konuşacak.
Senin duvarlarında yankılanan acı,
Bir gün zafer marşına dönüşecek.
Ve o gün geldiğinde;
Ne kurşun, ne zindan, ne de zulüm
Senin adını silemeyecek!
Çünkü Silvan, sen yalnızca bir yer değilsin…
Sen, bir halkın onurla direnen kalesisin!