Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2025 3. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 28 Nisan 2025 01:47
Bu kitabi okurken Kızıl Goncalar dizisindeki Cüneyd Efendi ve Doktor Levent Alkanlı sohbeti dinliyorum gibi hissettim:) hem felsefe hem din konuşulan mükemmel bir sohbet ortamı... Ciddi bir emek.
Kitap 13 tane öyküden oluşuyor. Hepsi birbirinden akıcı ve ders niteliğinde. Beni en çok etkileyen "Kızıl Goncalar" öyküsü oldu. En çok kendimi bulduğum öykü ise "Parmak Kadın"
Kitabı okurken yaşıyorsunuz resmen. Ben çok fazla öykü okuyan biri değilim ama bu kitap bana öyküyü sevdirdi diyebilirim. Bitmesini istemedim ve yazarımızdan ikinci bir kitabı okumayı da çok isterim. Karakterlerin duyguları çok güzel anlatılmış, insan birçok yerde kendisini buluyor.
Çok beğenerek izlediğim, kendimce dizi tarihinde bir başyapıt olan “Kızıl goncalar” dizisinin bir sahnesinde geçen alıntıdan sonra, alıntıya hayran kalarak ve fazlaca merak ederek alıp okuduğum bir kitap oldu “Dörtlükler-Rubailer”. Bir solukta okudum. Beklentim çok fazla yüksekti bu yüzden beklentimi karşıladığı pek söylenemez lakin genel olarak Ömer Hayyam’ın dörtlüklerini okumaktan epey keyif aldım. Beni düşündüren, hayran bırakan dörtlükler oldu. Bahsettiğim, en sevdiğim alıntıyı da şöyle bırakayım:
Yeryüzünü gül bahçesine çevirmekten
Daha güzeldir bir insanı sevindirmen.
Bin kulu azat edenden daha büyüktür
Bir hür insanı iyilikle kul edebilen.
Kitapla kalın :)
Geçen gün Kızıl Goncalar dizisinde bir cümleye rastladım: “İnsan, insan içindir.” O kadar hoşuma gitmişti ki aklımdan çıkmadı. Bugün parkta oturmuş Bir İdam Mahkûmunun Son Günü kitabının son sayfasını okurken bu cümle üzerine tekrar düşündüm. Neden insanlar birbirleri için cellat olur? Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar derinden sarsmamıştı. Mahkûm ile kızı Marie’nin diyalogları, celladın, “Canınızı acıttım mı, beyefendi?” deyişi… Kalbimde o kadar şey kırıldı, döküldü ki.
Victor Hugo’nun dediği gibi: “Bir insanı öldürmek, bir problemi çözmek değildir.” 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü 
Victor Hugo 
Ulkar Suleymanova
Yapaylıktan kurtulamamış bir roman. Yazar sanki sırrına vakıf olamadığı bazı meseleleri ele almaya çalışmış ama olmamış. Eğreti duruyor. Anlatılanlar, kurgu, ilişkiler, diyaloglar... Yapay, yapmacık. Ön yargılar mıdır buna sebep yoksa bilinçli bir hasımlık mı bilemiyorum. Ama ne tasavvuftan bir nebze bir şeyler var ne de tasavvufla ilgilenen kişiler gerçeğe uygun tipler. Karakterlerin ruhu yok sanki. Duygusuz, sinir bozucu tiplerden ibaret. Ne kendimizle özdeşleştirmek mümkün ne anlamak. Aralara serpiştirilen havalı cümleler ve tespitler romanın olmamışlığını perdelemeye yetmiyor.
Türk tarihinden, insanından, Müslüman insanın yaşayışından bîhaber kesimin çektiği tarihi veya dini nitelikli dizi ve filmler gibi adeta. Kızıl Goncalar, Kızılcık Şerbeti vs. hissi verdi bana bir parça. Yer yer mide bulandırıcılık, bu mide bulandırıcılığın ve acemi anlatımın doğurduğu acınası gülünçlük benim için kitaptan arda kalanlar.
KIZIL GONCALAR MI KIZIL LONCALAR MI?Edebiyat
Hani siz çocuğunuz kötü bir laf ettiğinde onun ağzına acı biber sürersiniz sonra hiç kötü laf konuşmaz. O çocuk kötü laf konuşma güdüsünü yenmemiştir sadece acı biber korkusundan konuşamaz. Sizin