PAUL KLEE'DE UYANMAKŞiir
Uyanmak çiçek gibi dayanılmaz güzel kızlar
Ad Marginem'den asma köprüler kurmuşlar İstanbul'a
Nehirler, aylar çevirmişler o Ayla'lar, Münibe'ler
Tümü bir uzak denizde A'lar, V'ler, U'larla
Gece sarı bir evde bir iki yaprak evlerinin önünde
Açtı açacaklar dünyamızı açtı açacaklar
Bu denizi Ayla ayaklarını soksun diye getirdim
Bu dünyaları onun için açtım bu balıkları tuttum
Bir sabah çıkmak güneşler, aylar bir sabah çıkmak
Bir ağacı bu evleri sarı ters bir kuşu düzeltmek
Edibe bu sokağı al götür görmek istemiyorum
Edibe bu evleri Edibe bu göğü bu güneşleri Edibe
A'lar V'ler U'larla olmak Paul Klee'de uyanmak
Galile Denizi
İlhan Berk
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Klee'nin "Angelus Novus" adlı bir tablosu var. Bakışlarını ayıramadığı bir şeyden sanki uzaklaşıp gitmek üzere olan bir meleği tasvir ediyor: Gözleri faltaşı gibi, ağzı açık, kanatları gerilmiş. Tarih meleğinin görünüşü de ancak böyle olabilir, yüzü geçmişe çevrilmiş. Bize bir olaylar zinciri gibi görünenleri, o tek bir felaket olarak görür, yıkıntıları durmadan üst üste yığıp ayaklarının önüne fırlatan bir felaket. Biraz daha kalmak isterdi melek, ölüleri hayata döndürmek, kırık parçaları yeniden birleştirmek... Ama Cennet'ten kopup gelen bir fırtına kanatlarını öyle şiddetle yakalamıştır ki, bir daha kapayamaz onları. Yıkıntılar gözlerinin önünde göğe doğru yükselirken, fırtınayla birlikte çaresiz, sırtını döndüğü geleceğe sürüklenir. İşte ilerleme dediğimiz şey, bu fırtınadır..
Son Bakışta Aşk 
Walter Benjamin
Walter Benjamin
İnsan, bazen yolunu değiştirmek ister.Çizilen bir yoldansa yol ayrımlarının büyüsü onu sarar. Yürüdüğü yoldan şüphe eder, yürüdüğü yola isyan eder. Yol ile kavga eder. Ama yine aynı yolda yürür. Yol zor olsa da eninde sonunda biter. Her telaş gibi, her mutluluk gibi, her hüzün gibi. Bitmeyen bir şey yoktur. Daimi bir mutluluk hali de mutsuzluk kadar yorucudur ve tehlikelidir. Hep mutluluğu istemek, yolda olan bütün engelleri kaldırmak gibidir. Engeller olmasa insan acziyetini, zavallılığını hatırlamaz.Zavallılığını bilmeyen insan ise bütün kötülüklere gebedir. İnsanı yol yorar, terbiye eder. Yolda takıldığı her taş, daimi bir mutluluğun olmayacağını hatırlatır. Bu
taşlar insanın vücudunda beyin olarak zuhur eder. Bir dakika susmaz, durmaz. Gün sonunda bir iç muhasebesi kalır geriye:Bu yolda, bu dünyada ne umdum ve ne buldum ?
#kendimenotlar