Bırakalım talih ve insanlar istediklerini yapsınlar. Ses çıkarmaksızın çekmeyi öğrenelim. Her şey sonunda dünyanın düzeni içinde eriyip gidecek, benim sıram da er geç gelecektir.
Her gün yeni baştan yaşamak mümkün olacak mı dersin? Bir gün öncesine, korkak bir bezirganlıkla sarılmadan yaşayabilecek miyiz? Yoksa yarından korktuğumuz için, düne köle gibi bağlanacak mıyız?