Bazen ruhunda bir yerlerde hala gezindiğini hissediyor fakat heyecan,kim olduğunu çoktan unutmuş, başı boş dolaşıyor da nerede ne zaman ortaya çıkması gerektiğini kestiremiyor. Mahkum artık ona söz geçiremiyor.
Sol ayağım uyuşuyor. Artık dayanamıyorum. Bir cesaret... Ve ayağımı değiştiriyorum. Hiçbir şey olmuyor. Kimse fark etmiyor. Zafer kazanmış gibi hissediyorum. Gelecekte geçireceğim uzun hapishane yıllarının sonunda öğreneceğim ki bu, mahkumlarla gardiyanlar arasındaki ebedi mücadelenin bir parçası. Mahkumların tüm zaferleri ancak bu ayarda olabiliyor.