Sanki yaşamın özüydü senfoni, uçsuz bucaksız bir denizde erişilemeyecek bir uzaklıktan çıkıp gelen, bir anda her şeyi iki parmağı arasına alıp soluksuz bırakan, bir an sonra her şeye yine dirimselliğini bağışlayıp geriye çekilen bir dalga gibiydi.
"Küçük şeylerden zevk alabilmek; lüks yerine zarafet aramak; saygı istemek yerine değerli olmak; zengin olmak yerine kimseye muhtaç olmamak; sıkı çalışmak, sessizce düşünmek ve dürüst konuşmak; yıldızları, kuşları, bebekleri ve bilgeleri açık kalple dinlemek; işte benim senfonim!"
... Bazılarına göre Bethoven'ın sağır olduktan sonra bestelediği müzik,
müzik tarihinde yapılmış olan bestelerin en güzelidir.
Tuşlar, "Mutlu olduğunu düşünüyorum," dedi. "Sana sunulan yeteneklerini șimdi sen dünyaya sunuyorsun.
Ludwig şakacı bir edayla, "Evde oturup surat asmaktan daha iyidir" dedi. "Fakat hala yapmayı çok arzuladığım bir şey var ama, bunu başarabileceğimden pek emin değilim. Dokuzuncu Senfonim sahnelendiğinde orkestrayı ben yönetmek istiyorum."
İnsanlar bunu duyduklarında pek şaşırdılar. Dahası, hiç kimse bu konuda Ludwig'e umut vermedi. Ludwig'in dostlarından bazıları,
"Müziği duymadığın halde bir orkestrayı nasıl yöneteceksin? diye sordu. "Bu düşüncenden vazgeçmen belki daha doğru olur."
Tuşlar, Ludwig'e şunu fisıldıyordu: "Onları dinleme Ludwig. Sağır olduktan sonra beste yapamayacağını düşünen çok sayıda insan vardı, bunu unutma."
Ludwig, "Ama besteledim, öyle değil mi? Șimdi de orkestrayı yönetmeye kararlıyım," dedi.
Fakat Ludwig, orkestra şefi olarak yerini aldığında, bütün orkestra elemanları çok ama çok gergindiler.
Ludwig'in senfoninin başlaması için işaretini beklediler. Ellerindeki müzik aletlerini çalmaya başladıklarında, herkesin gözü Ludwig'deydi. Müzik Ludwig in zihninde öylesine berrak ve netti ki, orkestrayı
mükemmel biçimde yönetti.
Dokuzuncu Senfoni bir sel gibi akıp gidiyordu ve Ludwig notaların hepsini biliyordu. O ve orkestra, akortu olağanüstü olan bir müzik aletinin akışı gibi, inanılmaz bir ahenk içerisinde senfoniyi çaldiılar. O
anda Ludwig'in tüm benliğinde senfonisi dışında hiçbir şey yoktu. Sonra senfoni tamamlandı.
Senfoni sona erdiğinde Ludwig orkestranın önünde ayakta duruyordu. Müziğin sona ermesiyle, Ludwig de sessiz dünyasina geri
dönmüştiü. Fakat sonra müzisyenlerden bir tanesi Ludwig'in yanına gelerek