İnce Memed
Yaşar Kemal'in İnce Memed serisi yalnızca bir eşkıyalık hikâyesi değil, Çukurova'nın insanını, kültürünü ve yaşam biçimini bütün yönleriyle anlatan büyük bir halk destanıdır. Eser boyunca insanların hainliği, açgözlülüğü, zulmü ve çaresizliği kadar merhameti, dayanışması ve umudu da güçlü bir şekilde işlenir.
Serinin en dikkat çekici yönlerinden biri Çukurova'nın olağanüstü canlılıkla betimlenmesidir. Yaşar Kemal sürekli doğayı, insanları ve yaşamı anlatmasına rağmen okuru tekrar hissine düşürmez. Çukurova adeta romanın bir mekânı olmaktan çıkar, yaşayan bir karaktere dönüşür. Bu yönüyle eser yalnızca insanların değil, bir coğrafyanın da hikâyesini anlatır.
Romanda iyilik ve kötülük keskin çizgilerle değil, farklı insan tipleri üzerinden gösterilir. Süleyman Ağa ve Osman Ağa gibi yiğit karakterlerin yanında Ali Safa, Abdi Ağa ve Hamza gibi zalim kişiler de yer alır. Böylece dönemin toplumsal yapısı ve insan ilişkileri bütün gerçekliğiyle ortaya konur. Yaşar Kemal, insanı yalnızca iyi ya da kötü olarak göstermemiş, onu bütün çelişkileriyle anlatmıştır.
Eserde dikkat çeken bir başka unsur, insanların yaşanan olayları zamanla nasıl büyütüp efsaneleştirdiğinin gösterilmesidir. Karakterlerin hayatında hemen her olay bir türküye, ağıda ya da destana dönüşür. Abartılar, övgüler ve yermeler halkın hafızasında yeni hikâyeler yaratır. Bu durum, sözlü kültürün toplum üzerindeki etkisini ve destanların nasıl oluştuğunu anlamak açısından önemlidir.
İnce Memed'i efsaneleştiren şey yalnızca onun cesareti değildir. Onu "İnce Memed" yapan, çevresindeki insanların desteği, merhameti ve dayanışmasıdır. Eserde sıkça hissedildiği gibi, tek başına taştan duvar olmaz. Memed'in yanında duran insanlar, ona yardım edenler ve onu koruyanlar bu destanın oluşmasında en az kendisi kadar etkilidir.
Diana, Hektor, Eric, Lucas ve Vanessa... Beş kişilik birbirlerinden bambaşka karakterlere sahip bir grup, sınavların ve arkadaş ilişkilerinin önemli olduğu liselerindeki koridorlarında her zamanki gibi günleri geçerken bildikleri hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını anlayacaklardır. Her şeyin planlı olması için çaba sarf eden Diana'nın dilinden tanık olunacak olayların başlangıcı ise sıradan gözüken bir okul gününün sounda Hektor'u takip ederken gördüğü manzaradır. Sadece kıpkırmızı iki gözün göründüğü bir yaratık tarafından ısırılan Hektor'un kötüleşmesi ile saklandığı yerden çıkan Diana için uyanma vakti çoktan gelmiştir.
Diana için bilinmeyen bir girdabın içerisine doğru adım attığının bilinci sarsıcı bir gelişmeyken tanık olduğu olay ile Noxborn dünyasının kapılarını araladığının farkında değildir.
"Noxborn dünyasında iki tür vardır. Kırmızılar; yani güç için öldürenler, yok edenler. Ve maviler; koruyanlar, yaşatanlar. "
Hektor ile kendisini ısıran yaratığın hangi taraftan olduğunu biyoloji öğretmenin cümleleri ile öğrenecektir. Okulda her gün gördüğü ve ailelerinin güvenerek çocuklarını emanet ettiği öğretmenlerinin aslında bambaşka kişiler olduğunu fark ettiklerinde gerçekliğin keskinliğinde yapmaları gereken tek şey hayatlarına giren yenilikleri kabullenip kendilerini korumaktır.
Gecenin karanlığında görünenler ve bilinenler güneş doğduğunda gizlenmek için kenara çekilir. Çünkü Noxborn evrenin kendisini hatırlatması için gecenin karanlığına ihtiyacı vardır.
Hektor'un mavi bir Noxborn olduğu anlaşıldığında ve vücudundaki değişimler de gözler görülür bir şekilde dikkat çektiğinde okuldaki dengeler de değişmeye başlayacaktır. Hektor'un yeni güçlerine alışmaya çalışırken yaşananlar beşli grubun çatırdamaya başladığının sinyalleri alarm niteliğinde belli
Reklam
Puan vermedi·372 syf.·
2026 13. kitabı
Bir grup insan oturmuş, sadece sohbet ederek dünyanın en büyük sorularından birini tartışıyor. Kitap tam olarak böyle ilerliyor. Karşılıklı diyaloglar şeklinde, akıp giden bir konuşmanın içinde buluyorsun kendini. Devlet de aslında tam bu noktada farkını ortaya koyuyor. Çünkü bu kitap sadece DEVLET NASIL OLMALI? sorusunu anlatmıyor. Asıl derdi şu: İnsan doğruyu nasıl bulur ve adalet gerçekten var olabilir mi?
Platon, meseleyi birey üzerinden değil toplum üzerinden anlatıyor. Çünkü ona göre bir insanı anlamanın en net yolu, onun kurduğu düzeni görmek. Yani devlet, aslında insanın aynası.
Adalet konusundaki bakışı da alıştığımız gibi değil. Eşitlik demiyor. Herkesin aynı olması gerektiğini savunmuyor. Tam tersine, herkesin kendi işini en iyi şekilde yapması gerektiğini söylüyor. Ona göre düzen ancak böyle sağlanır.
Toplumu üçe ayırması da bu yüzden: yönetenler, koruyanlar ve üretenler. Herkes kendi rolünde kalırsa denge korunur. Ama bu denge kendiliğinden oluşmaz. En önemli şey eğitim. Çünkü yanlış yetişen bir insan, bulunduğu yeri güçlendirmez; orayı bozar.
En sert düşündüren noktalardan biri de şu: Güç ve para aynı elde toplanmamalı. Çünkü insan doğası buna dayanamaz. Bir süre sonra bozulma kaçınılmaz olur. Hatta bu yüzden Platon, aile ve sahip olma fikrini bile sorgular. Bugün kulağa fazla uç geliyor ama altında ciddi bir kaygı var: düzenin bozulmaması..
Bir de şu gerçek var: Ona göre hiçbir sistem sonsuza kadar iyi kalmaz. Her düzen zamanla yozlaşır. En iyi yönetim bile günün sonunda baskıya dönüşebilir. Özellikle özgürlük konusu. Eğer sınırı olmazsa, kendi kendini yok edebilir.
Bütün bunların sonunda insan ister istemez şunu düşünüyor:
Sorun gerçekten sistem mi, yoksa insanın kendisi mi?
Belki de Platon’un asıl vermek istediği cevap tam olarak bu değil. Ama
Mutlu Prens
Oscar Wilde’ın 1888’de yayımlanan Mutlu Prens’teki masalları oğulları için yazdığı düşünülse de, yazar hedef kitlesini “yediden yetmişe çocuk ruhlu insanlar, şaşırma ve sevinme gibi çocuksu yetilerini koruyanlar” olarak açıklamıştır. Wilde bu masallarda bencilliği ve duyarsızlığı gözler önüne serer ve eleştirir. Onun ana masal kişileri bazen hatalarını anlayarak pişmanlık duyarlar ve özgecil davranışlar sergilerler. Kimi zaman da gözlerini kör eden kibirden bir türlü kurtulamazlar.
Çocukluğunda çakılı kalan bir kadın...
Evlatları arasında denge kuramayan ebeveynler...
Rahatını bozmamak için sessizliğini koruyanlar, görmezden gelenler, yok sayanlar...
"İnsan ailesini seçemez ama hikâyesini anlatmayı seçebilir." Tiyatro eleştirmeni ve dört kardeşin en büyüğü olan Bergljot da hikâyesini anlatmayı seçer ve böylece aile sırlarının da kapısı aralanır. Fakat onun bu tercihi aileden dışlanmasına neden olur. Yani Bergljot'un payına düşen miras, yalnızlıktır. Oysa onun tek istediği belki bir özür, belki de sadece anlaşılmaktır.
Kitabın adı Miras ama konu bambaşka. Görünürde iki kulübenin küçük iki kardeşe bırakılmasıyla kardeşler arasındaki gerilim ve paylaşımdaki adaletsizlik anlatılıyor. Ancak asıl anlatılmak istenen Bergljot'un çocukluk travmaları ve aile ilişkileri.
Miras paylaşımındaki anlaşmazlığı ve aile ilişkilerini Bergljot'un ağzından dinliyoruz. Bölümler yarı günlük şeklinde kaleme alınmış.
Bu kitap, yazarın kendi hayatından gerçeklere dayandığını söylemesiyle büyük tartışmalara neden olmuş. Benim için aile ve kardeşlik ilişkilerini sorgulatan bir kitap oldu. Gerçekten izler taşıyan bu kitabı okumak da kolay değil.
Bergljot'un sessiz çığlıklarına kulaklarını tıkayanlardan mısınız, yoksa ona kulak verenlerden mi? Karar sizin.
Kitaplı günler
Son ana kadar onuru koruyanlar yaşayacak,
Söylenecek son söz kahramanca olmalıdır..
Bazen uzun yıllar yaşayanların esamesi okunmazken onurlu kısa bir yaşam uzun yıllar geçse de unutulmaz. İşte Deniz Gezmiş ve arkadaşları böyle bir hayat yaşadı.
Reklam
Reklam