öyle ya, kim dönüp kendi gölgesine bakardı ki? Gölgesinin sadakatle sürünerek ve sessizce adımlarının arkasından geldiğini hissederdi insan, bazen bilincine varmadığı bir dilek gibi önünden acele ettiğini de bilirdi, ama gölgenin parodi yaparcasına aldığı biçimleri gözlemlemeye ve bu çarpıtılmış şekillerin içinden kendi varlığını seçmeye çalışması çok nadirdi.
"Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar..."
Beni karşıdan seyredenler annemin son günlerde bana karşı söylediği bir söze göre, gerçekten 'baştan kara' vurduğumu sanır. Fakat ben, hiçbir zaman hayatımda bu âhengi ve bu dengeyi bulduğumu hatırlamıyorum. Meğer ben dünyaya bu şekilde yaşamak için gelmişim!