Bese, Ho !
Çavê xwe veke,
Da ku carek din,
Wekî her carê,—
Neyî xapandin.
Baş binas,
Riya xwe,
Armanca millet,
Da giyanê kurd
Bête vejandin.
Azadî,
Ji bo te
Ku bi tukesî,
Bi tû ramanan,
Neyî girêdan.
Ho... xortê kurd ê hêja!
Hêviya gel û welat û welatiyên min..
Rabe bi merdî seri hilde,
Şerm û fihête ji bo te îdî nivistin.
Kurdistan, we ye gazi te dike,
Birû wek şêran biçe hewar û gazî..
Bavê te, dema mirinê
Ji te re hiști bû şûreki tûj û tazî..
Lê tenê ji ber qelsiya te
Wi şûrî giritiye qirrêj û pasik û jeng!
Di nava gelên cihanê de
Tu tenê ma ye bê nav û nîşan û deng..
Wekî mêran dest bibe xwe
Wi şûrî hilde rast û çep daweșîne,
Bend û Kemendên di dest û lingên
kurd
Berî herkesî ala xwe hilda
Tev leşkerê xwe Ceneral Îhsan
Lê dema felek berî jê guhart
Dakete Îraq vala hişt meydan.
Piştî wî rabû Șer Seîdê kal
Tev eşirên Kurd daket ji Pîran
Xanî di wextekî welê de rabû ko... ne li cem me, lê li Ewropayê jî xelk hêj li miliyet û li nijadê xwe hişyar ne bû bûn û zelamên ji yek miletî hev û du ji bo katolîkî an protestaniyê dikuştin. Di heyameke welê de Ehmedê Xanî bîra miliyeta xwe, bîra kurdaniya xwe biri bû û ji kurdan re goti bû hon berî her tiştî kurd in, rabin ser xwe, dewleteke kurdî çêkin û bindestiya miletên din mekin.
Kurdistan tucar nayê sitandin bê west û
xebat
Kesê ne êșî ma qet dibînî azadî, felat?
Armanca kurd e ji bo azadî di qadê mayîn
Kî vê nexwaze ji bo gelê Kurd ew dibe xaîn
Navê Kurd gotin kirine guneh wan divê
bimir!...
Lê em naxwazin xwe ji bîrakin divê em
hebin,
Herçi naxwazin bila biqeşin ewna tinne bin