Gogol, kurnaz Çiçikov’un vergi ödememek için kağıt üzerinde yaşayan "ölü köylüleri" satın alma niyetini anlatırken, aslında Çarlık Rusyası’nın çürümüş sistemini fena halde tiye alıyor. Taşra aristokrasisinin açgözlülüğünü ve ahlaki çöküşünü kara mizahla yüzümüze vuran, "Asıl ölü olanlar kim?" sorusunu sorduran sarsıcı bir başyapıt.
Puan vermedi
Miguel de Cervantes Saavedra- Don Quijote (asıl adı, La Miguel de Cervantes Saavedra- Don Quijote (asıl adı, La Mancha’lı Yaratıcı Asilzade Don Quijote) ilk modern roman türü olarak kabul edilir. 17. yy.’da yazılmış İspanya’da geçen ve olay örgüsü epeyce zengin bir kurgu. Cervantes bu romanı, İspanya’da o dönem popüler olan ancak giderek klişeleşmiş şövalye romanlarını hicvetmek için yazmış. Bu yüzden hem eğlenceli hem de absürt bir kurgusu var.
İspanyol Barok edebiyatının Batı edebiyatına kazandırdığı önemli türlerden biri olan pikaresk roman türüyle de ilişkilendiriliyor. İspanyolcada “serseri, haylaz” anlamına gelen “picaro” kelimesinden türetilen bu tür romandaki -Sancho Panza karakteri gibi- toplumun alt kesimlerinden gelen ve hayatta kalma becerisi yüksek kurnaz karakterlerin maceralarını konu alıyor.
Vladimir Bartol “Edebiyat Dersleri” adlı kitabında Cervantes’i yerden yere vurmuş. İspanyol yazarı “İspanya’yı yeterince tanımamakla suçlamış ve Cervantes’i Shakespeare ile bir tutanlara da ironik bir gönderme yaparak “Don Quijote, Kral Lear’ın seyisi olabilir ancak, hem de başarılı bir seyis.” yorumunu yapmış.
Eser yalnızca bir macera romanı değil; delilik ile bilgelik, idealizm ile gerçeklik algılarını sorgulayan felsefi bir eser. Birçok romana konu edilen “yel değirmenlerine saldıran adam” imgesi, günümüzde hala sembolik olarak kullanılmaya devam ediyor.
Romanın merkezinde yer alan ve kendine Don Quijote adını veren taşralı soylu Señor Alonso Quijano, okuduğu şövalye romanları ile gerçeklik algısını yitirir ve dünyayı bir şövalyenin kurtarabileceğine inanarak maceralar yaşamaya başlar. Yaveri köylü Sancho Panza ve atı Rocinante bu romanda unutulmaması gereken isimler. (Bilgi yarışmasında filan çıkarsa diye burada dursun da unutmayayım )
#donkişot
Prens’i nihayet bitirdim ve kafamda bir sürü şey dönüyor. Dürüst olayım, 500 küsur yıl önce yazılmış bir kitap bu kadar güncel ve sert olabilir mi diye düşünmüyordum ama Machiavelli resmen tokat gibi vuruyor. Kitap aslında yeni bir prense (yani yöneticiye) iktidarı nasıl elde edeceğini, elde ettikten sonra da nasıl koruyacağını anlatıyor. Ama bunu yaparken romantik, ahlaklı, “herkes mutlu olsun” tarzı laflar etmiyor. Tam tersine, insan doğasının gerçek yüzünü ortaya koyuyor: İnsanlar nankör, korkak, çıkarcı ve değişkendir. Bu yüzden prens de buna göre hareket etmeli. Bazen merhametli, bazen acımasız; bazen dürüst, bazen yalancı olmak zorunda. Önemli olan sonuç. En çok çarpıldığım yer, “Korkulmak mı yoksa sevilmek mi daha iyidir?” sorusuna verdiği cevap. Machiavelli net diyor ki: İkisi birden olursa süper ama ikisi bir arada zor olduğu için korkulmak, sevilmekten daha güvenli. Çünkü sevgi insana bağlı, korku ise senin elinde. Tabii ki nefret edilecek kadar korkutmayacaksın, o da ayrı bir denge meselesi. Ayrıca “Aslan ve tilki” metaforu da efsane. Güçlü olacaksın ama kurnaz da olacaksın. Sadece kuvvet yetmiyor, zekâ da lazım. İnsanları nasıl okuyacağını, fırsatları nasıl değerlendireceğini, talihi (fortuna) kendi lehine nasıl çevireceğini anlatıyor. Bence bu kısım bugün bile siyasete, işe, hatta günlük hayata uyarlanabilir. Eleştireceğim tarafı da var tabii. Kitap yer yer aşırı soğuk ve ahlak dışı gelebiliyor. “Amaç aracı meşru kılar” mantığı ağır basıyor. Fakat Machiavelli’nin derdi ideal bir dünya yaratmak değil, gerçek dünyada ayakta kalmak. O yüzden bu kadar gerçekçi ve acımasız. Okuduktan sonra şunu anladım: Prens aslında sadece krallar için yazılmış bir kitap değil. Liderlik pozisyonunda olan herkes (siyasetçi, CEO, yönetici, hatta kendi hayatını yöneten birey)
𝙺ı𝚣ı𝚕 𝙶𝚎𝚌𝚎 𝚕
Herkese Merhabalar...
Bugün sizlere kalemini severek okuduğum yazardan #kızılgece kitabı ile geldim.
Evet kitabımız seri, en sevdiğim.
Ve diğer bir en sevdiğim ise serinin tamamlamış ve elimde olması daha ne isterim ki.
Fantastik evren okumayı severim ama ben en çok bu halde yazıldı ise severim.
Nasıl mı?
Karmaşık olmayan, heyecanlı ama aynı zamanda içinde aşk olan, maceralar ile kuşatılmış bol olaylı, az karakterli ve son sayfaya kadar merak edilen.
Kızıl Gece de tam da böyle bir kitaptı.
Başlar başlamaz su gibi aktı ve son sayfaya resmen ışınlandım desem yeridir.
Çünkü elimden bırakmak istemedim.
Rozelin ve Biran Nuh ile tanışın!
Rozelin kendi halinde mütevazi denilecek bir hayatı varken her şey arkadaşının tavsiyesi ile gittiği yardım vakfı ile başlar.
Bu vakıfta tek şart ise kan vermektir.
Ve onun verdiği kan ile aranan bulunur.
Rozelin yıllardır gördüğü rüyalara anlam veremediği yetmiyor gibi kendini onun içinde buluverir.
Artık bambaşka bir evrendedir.
Üstelik de hiç bu zamana kadar erkek arkadaşı bile olmamışken hamiledir.
Nasıl olur demeyin!
Rozelin gözünü açtığında başka bir yerdedir ve anlam vermeye çalışır ama daha ne olduğunu anlamadan ise kendini bir kaosun, çekişmenin ortasında bulur.
Liderler arası çekişme ve taht kavgasına dönmesin mi?
Akıllı olan, kurnaz olan ve veliaht veren lider olacak mı olacak.
Peki bebek!
İşte o ön bir ay sonunda doğacak eğer kabul edilen ve bir aşk bebeği ise de kehanetler ortadan kalkacak.
Eee bunlar ne demek ya dediniz değil mi?
Bu sefer ters köşe yapıp nasılı değil de sonucu yazdım ve okuyanlar bence hemen anladı.
Bir yazarın kitabını çok beğenirsek, bir sonraki kitapları için beklentiye gireriz. Üstüne katarak ilerlemesini isteriz. Ancak "Onu İçeri Alma" benim için maalesef beklentiyi karşılayan bir gerilim romanı olmadı. Büyük umutlarla başladığım bu kitap, heyecan ve sürpriz sunmak yerine, sürekli tekrar eden bir döngü içinde ilerledi.
Hikâyenin merkezinde, karizmasını ve zekâsını kullanarak kadınları manipüle eden sosyopat bir adam var. Kitapta bu adamın kadınları nasıl sömürdugunu ve duygusal olarak nasıl onları manipüle ettiğini okuyoruz. Kadınlar mı çok saf yoksa binbir surat adam mı çok kurnaz bilemedim. Okur olarak karakterlerin yaşadığı şaşkınlığı ya da korkuyu hissetmek yerine, çoğu zaman “nasıl bu kadar kolay kandırılabiliyorlar?” sorusuyla baş başa kaldım.
Gerilim türünde beklediğim o tempo, o merak duygusu ve “bir sayfa daha” hissi bu kitapta benim için oluşmadı. Sadece dolandırıcının yakalanmasi için içimde büyük bir arzu filizlendi o kadar.
Okuttu mu? Evet okuttu. Ancak ne heyecan vardı, ne gerilim, ne de gizem. Finalinde de bir sürpriz yoktu. Okundu ve bitti...
Alevlerin Şafağı-Tessa Hale1000Kitap
"Sadece senin yörüngende olmak bile hayatımı güzelleştiriyor. Dünyamızı boyadığın rengi görmek. Herkese nasıl değer verdiğini. Kardeşlerimi nasıl iyileştirdiğini . Onları tekrar bütün hale getirdigini. Sana nasıl aşık olmayayım ki?"
"Aşk çok korkunç bir şey. Ama gel birlikte korkalım."
Ember Hollow Ejderhaları serisinin üçüncü ve serinin son kitabı Alevlerin Şafağı, Hayden'ı kimin kaçırdığını görmemiz ile başlıyor. Hem beklenmedik biri hem de tehlikeli ve kurnaz birinin eline düşüyor. Hayden'ı kaçırma sebebi onu istediği bir amaç için kullanmaktı. Hayden eşlerinden uzak kaldığı için aralarındaki bağdan dolayı acı çekmeye başlıyor. Maddox, Knox,Easton ve Cillian Hayden'ı bulamadıkları için ne yapacaklarını bilemiyorlar. Açıkçası erkek karakterlerin hepsi ejderha ama doğru düzgün güçlerini ve kaynaklarını kullandıklarını göremedim.O esnada bir dost onlara yardıma geliyor ve Hayden'i kurtarıyorlar. Ondan sonra hem Hayden'ı kaçıran kişiyi bulmaya hem de Hayden'ı diğer düşmanlardan korumaya çalışıyorlar. Ortalama bir kitaptı benim için. Fantastik anlamında biraz daha detay görsem de bu kitapta yine de o yönde detaylı bulamadım. Hepsinin sonunda eş bağını tamamlaması güzel bir detaydı. Ve kitabın sonlarinda Hayden'ı biraz güçlü görmek iyiydi. Ters harem türünde güzel, özellikle Cillian ve Knox'un Hayden'a karşı davranışları cok güzel. Kafa yormayan ve kolay okunan bir seri. Yüksek beklentiyle başlamazsanız ve ters harem türünde kitaplar okumayı severseniz hoşunuza gidebilir.
Kitaba Puanım:7/10