Kitaba başlayarkən heç bir annotasiyasını oxumamışdım, bir çox müsbət rəyə arxalanıb oxumağa başladım. Kitabı sevəcəyimə ümidim vardı, amma yazarın qələminə bu qədər aşiq olmağı heç gözləmirdim... Bir ingilis yazardan fransız üsyanını, bu dövrün ab-havasını oxumaq, əslində, insanda xırda şübhələr yaradır, amma belə bir qələmlə yazılmış yalanlar toplusuna belə heyran olardım deyə düşünürəm.
Sydney Carton... Daxil olduğu ilk sətirdən əsərdəki sevimli obrazıma çevrildi. İnsanlar, məncə, dünyada yaşayanlar və ona paralel bir xəttdə yeriyənlər olaraq ikiyə ayrılırlar (özümdən bilirəm), cənab Carton da bu ikinci qrupa daxil idi. Hər daim başqalarını öz uğurlarının qəhramanı kimi təqdim edərək keçirdiyi ömrünü başqasının yerinə ölərək ilə bitirmək...
Dünyaya necə gəlib, necə getdiyinin hekayəsini Lucie və nəslinə əmanət etdi, lakin mən də, onun hekayəsini qəlbimdə heç vaxt çıxarmayacağım bir hissəyə yerləşdirməyi vəzifə bildim.