İclâl
@lalcivert
541 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İktidarı yitirdiği için ağlıyor değildi. Ülkesi için ağlıyordu.
Orta sınıfın büyük bir bölümü ordu darbesine sevinmişti çünkü bu onlar için düzene ve yasalara, geleneklerin güzelliğine kadınlar için eteklik, erkekler için kısa saç dönüşü imliyordu. Ne var ki çok geçmeden onlar da yüksek fiyatlarla işsizliğin sıkıntısını çekmeye başladılar. Maaşları yiyecek almaya yetmez olmuştu. Her ailede yası tutulacak birisi vardı. Orta sınıflar artık başlangıçtaki gibi, "Hapiste, ölü ya da sürgünse hak ettiği içindir," diyemiyorlardı. İşkencenin varlığını da yadsıyamıyorlardı artık
Durmadan alçak sesle dualar mırıldanır olmuştu, çünkü evin içinde kimsenin Tanrıya inanmadığını ayrımlayıncaya, yaşayan bütün aile bireyleri adına dua etmeyi kendisi üstlenmişti. Ölmüşler için de dua ediyordu, elbette. Bu dualar, onun, ölmüş olanlara yaşadıkları sırada yaptığı hizmetlerin bir uzantısından başka bir şey değildi. Yaşlandıkça, kimin için dua ettiğini unutur olmuştu, gene de, elbet birilerine yararı dokunacağına inandığından, dua okumayı sürdürüyordu
Alba'ya başından geçmekte olan bu korkunç ve gizli olaya tanıklık eden bir belge yazmasını önerdi. Öyle ki bilmek istemeyenlerin, normal bir yaşantı yanılsamasını sürdürmeye gücü yetenlerin, bir acılar denizinde pusulayı şaşırmış bir salda olduklarını yadsıyabilenlerin, tüm kanıtlara karşın kendi mutlu dünyalarının birkaç sokak ötesinde başkaları bulunduğunu, bu başkalarının, da hayatın karanlık yüzünde yaşayıp öldüğünu bilmezlikten gelebilenlerin dingin yaşamına koşut olarak böyle bir dehşetin varlığını sürdürdüğünü dünya öğrenmeliydi