Kimse kusursuz insanları sevmez.
Çünkü kusursuz birine baktığında, insan kendi eksiklerini görür. O aynada parlayan mükemmellik, bir başkasının hatalarını görünür kılar. Ve o zaman, sadece hayranlık değil, bir tür kırgınlık da doğar. Kusursuz insan, farkında olmadan çevresindekilerin kendilerini yetersiz hissetmelerine sebep olur - onlara hata yapma, eksik olma, gelişme fırsatı tanımaz.
Düşünsene...
Her konuda senden kat kat iyi biri. İşinde, sözlerinde, duruşunda... Her daim bir adım önde.
Böyle birini sevebilir misin gerçekten? Yoksa, içten içe kıskanır mıydın onu? Onun yanında kusurlu kalmak, "ezik" hissetmek... sence insan kalbini incitmez mi?
Belki de bu yüzden sevgi, kusurlarda nefes alır.
Mükemmellik değil, insanlık bağlar bizi birbirimize.
(Algernon'a çiçekler kitabından esinlenilmiştir)